บทที่ 2 ไม่ใช่ซินเดอเรลล่า

“เน่จะถูกไล่ออกจากมหา’ลัยไหมอะเพลิน เน่ดันไปทำให้หลานชายของคุณผอ.ไม่พอใจ ฮือ”

ตอนแรกก็ว่าจะไม่คิดอะไรถึงรุ่นพี่อนาคินแล้วเพราะไม่ชอบ แต่ตอนนี้ดันกลายเป็นว่าจูเน่ไม่สามารถเอาเรื่องอนาคินออกจากหัวของเธอได้เลย ไม่อยากจะคิดแต่ก็ดันคิดถึงหน้ากวนๆของเขามากขึ้นกว่าเดิมไปอีก

“ไม่หรอก เน่คิดมากเกินไปแล้ว คุณผอ.เบเนดิกต์ เขาเป็นคนมีเหตุผล ไม่เอาเรื่องแบบนี้มาไล่ใครออกจากมหา’ลัยหรอก อีกอย่างเรื่องของเน่กับพี่อนาคินมันคืออุบัติเหตุ ไม่มีใครตั้งใจทำให้มันเกิดขึ้นสักหน่อย”

เพลินพยายามพูดปลอบเพื่อให้เพื่อนรักของเธอคลายกังวลลง และเธอก็คิดอย่างที่ตัวเองพูดออกไป ที่อื่นจะเป็นอย่างไรเธอไม่รู้แต่เธอมั่นใจมาก ว่าที่นี่คุณผอ.ไม่ใช่คนที่จะเอาครอบครัวของตัวเองเป็นใหญ่จนไม่สนใจเหตุผลของคนอื่น

“เพลินพูดจริงใช่ไหม เน่ใจคอไม่ดีจริงๆ” เธอไม่ได้กลัวอนาคินแต่กลัวไม่มีที่เรียนมากกว่า

“พูดจริงสิ เอางี้ ถ้าเน่ไม่สบายใจเรื่องนี้เน่ก็ไปขอโทษพี่เขา” เพลินเข้าใจที่จูเน่ทำสีหน้าลำบากใจออกมา เพราะคนไม่ชอบหน้าก็คงไม่อยากจะไปเจอ แต่ในเมื่อมีความรู้สึกติดค้างอยู่ในใจ มันจะดีกว่าไหมถ้าเรายอมทำอะไรที่ขัดใจตัวเองแค่ครั้งเดียวแต่ได้ความสบายใจกลับคืนมา

“อืม ก็ได้ เอาไว้ครั้งหน้าถ้าเจอเขาเน่จะขอโทษก็แล้วกัน”

“ทำไมไม่ไปหาพี่อนาคินที่คณะเลยล่ะ จะได้ขอโทษเขาเลย ถ้าเน่เก็บไว้ แล้วรอเจอกันครั้งหน้า ซึ่งก็ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะได้เจอพี่เขาอีก กว่าจะถึงตอนนั้นเน่ไม่อึดอัดใจแย่เหรอ”

จูเน่ยู่ปากขณะที่ฟังคำแนะนำของพลินไปด้วย สิ่งที่เพลินพูดก็มีเหตุผล แต่เธอยังไม่อยากเจอหน้าเขา อีกอย่างจูเน่ไม่อยากเดินไปทางคณะวิศวะด้วยที่ตึกนั้นมีแต่คนทำตัวดิบๆ เหมือนเดินเข้าไปในดงเสือยังไงก็ไม่รู้

“เน่ยอมอึดอัดดีกว่าเดินไปที่ตึกคณะวิศวะ” เธอตอบเพื่อนออกไปกับทำท่าหวาดๆ คิดแล้วอยากจะขนลุก

“อืม ก็จริง” เพลินก็เห็นด้วย ถ้าเลือกได้อย่าไปที่นั่นดีกว่า แต่ละคนชอบมองเหมือนเสือที่จ้องจะเล่นเหยื่อเลย น่ากลัวจริงๆ

“ช่างเรื่องรุ่นพี่คนนั้นไปก่อนเถอะ” จูเน่รู้สึกว่าถ้าเธอยังคิดเรื่องของรุ่นพี่อนาคินอยู่ อีกนิดเดียวเธอต้องได้กินยาแก้ปวดหัวแน่เพราะตอนนี้ก็เริ่มจะปวดๆที่ขมับเข้าแล้ว เครียด!

“วันนี้เราไปไนต์คลับZกันนะเพลิน ไปดื่มคลายเครียดกันสักหน่อย แล้วพรุ่งนี้เราค่อยไปหาที่นั่งทำรายงานกัน”

จูเน่ทำเสียงออดอ้อนเพื่อนรักเพราะวันนี้เธออยากไปหาอะไรคลายเครียดจริงๆตอนแรกคุยกับเพลินไว้ว่าจะไปทำรายงายที่ห้องของเพลิน แต่พอเจอเรื่องของอนาคินเข้าไปเธอคิดว่าตัวเองต้องไม่มีสมาธิทำรายงานแน่ แล้วพรุ่งนี้ก็เป็นวันหยุดด้วยทั้งเธอและเพลินไม่มีเรียนวันพรุ่งนี้ ถ้าคืนนี้จะไปนั่งดื่มคนละแก้วสองแก้วชิวๆก็ไม่น่ามีปัญหาอะไร

“ก็ได้จ้ะแต่ห้ามดื่มเกินสองแก้วนะ” เพลินเองก็อยากไปผ่อนคลายเหมือนกัน ตั้งแต่เปิดเทอมมาก็เรียนๆ เลิกเรียนก็ทำการบ้าน อ่านหนังสือวนอยู่แบบนี้จนเธอกับจูเน่ลืมหาเวลาไปทำอะไรที่มันผ่อนคลาย และที่เธอต้องห้ามไม่ให้จูเน่ดื่มเกินสองแก้วก็เพราะเพื่อนสาวของเธอต้องนั่งรถแท็กซี่กลับคนเดียว

เพลินอยากให้จูเน่มีสติมากๆเวลาอยู่บนรถ ยุคนี้รู้หน้าไม่รู้ใจเพราะฉะนั้นควรมีสติให้พร้อมเป็นเรื่องดีที่สุด

“ตกลงจ้า”

จูเน่หันมากอดเพลินแน่นๆ น่ารักที่สุดเลยเพื่อนตัวเล็กของเธอคนนี้ เพลินเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดในชีวิตของจูเน่เลย เผลอๆเพลินเป็นเซฟโซนของเธอมากกว่าคนในครอบครัวเสียอีกเพราะแบบนี้จูเน่ถึงได้รักเพื่อนคนนี้มากๆ

ทั้งสองคนเหมือนจะสนิทกันอยู่แค่นี้ ไปไหนมาไหนด้วยกัน ตัวติดกันจนหลายๆคนเข้าใจว่าทั้งสองคนเป็นแฟนกันไปแล้ว แบบหญิงรักหญิง แต่แล้วไงใครแคร์

“แต่ว่าถ้าเน่เมาจริงๆก็ไปนอนที่ห้องเพลินได้นะ เพลินยินดีให้เน่ไปนอนด้วยเสมอ”

“น่ารักที่สุดเลยเพลินเพื่อนรัก” จับหน้าหันมาแล้วจุ๊บเหม่งเพลินไปหนึ่งทีโดยไม่สนใจสายตาคนรอบข้างที่นั่งอยู่ใกล้ๆกัน ก็อย่างที่บอก จูเน่ไม่แคร์ค่ะ

ส่วนเพลินเธอชินกับอะไรแบบนี้ไปแล้ว และไม่ติดอะไรด้วยเพราะต่างก็รู้กันว่ามันเป็นการแสดงความรักของเราสองคนในแบบเพื่อนที่รักและไว้ใจกันมากๆ

“ถ้างั้นเน่ขอไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่ห้องของเพลินก่อนนะ”

จูเน่ฝากเสื้อผ้าของเธอไว้ที่ห้องของเพลินอยู่สองสามชุดเผื่อว่าวันไหนทำกิจกรรมที่มหา’ลัยดึกหรือไปเที่ยวจนต้องกลับดึก เธอจะได้นอนค้างที่หอพักที่เพลินพักอยู่ เพราะหอพักของเพลินจะอยู่ใกล้กับมหาวิทยาลัยมากกว่าบ้านของเธอ และจะได้ไม่ต้องนั่งรถกลับบ้านเธอตอนดึกๆเพราะมันอันตราย

“ปะ ไปกัน”

เมื่อตัดสินใจได้แล้วสองสาวก็ไม่รอช้า รีบลุกจากที่ตัวเองนั่งอยู่เพื่อเดินทางไปหอพักของเพลินทันที เวลายังมีเหลืออีกหลายชั่วโมงกว่าไนต์คลับจะเปิด สองสาวจะได้มีเวลาอาบน้ำแต่งตัวกันสักหน่อยหรืออาจจะได้นอนหลับกันสักงีบด้วย

@ไนต์คลับZ

“ต้องกลับไปนอนที่บ้านแด๊ดดี้ และต้องกลับไปให้ถึงบ้านภายในเวลาเที่ยงคืน จริงดิ!” อนาคินถามผู้ช่วยบิดาของเขากลับไปอย่างหัวเสีย เมื่อวิชาญนำข่าวมาแจ้งให้เขาทราบว่า

ท่านประธานเอ็มเจมีคำสั่งให้ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนและหัวแข็งต้องกลับไปนอนที่บ้านวันนี้ ไม่อนุญาตให้ไปนอนที่คอนโด

และรถจะต้องมาจอดที่บ้านก่อนเวลา00.00น. ทั้งหมดนี้เป็นการลงโทษที่ลูกชายก่อเรื่องในห้องเรียนและยังไม่ยอมทำรายงานให้เสร็จเรียบร้อยแต่ดันออกมาปาร์ตี้ที่ไนต์คลับของพ่อมัน

“เป็นคำสั่งของท่านประธานครับคุณหนูอนาคิน ผมมีหน้าที่นำมาแจ้ง”

วิชาญลอบยิ้มเมื่อเห็นลูกชายสุดที่รักของเจ้านายกำลังหัวฟัดหัวเหวี่ยง อนาคินจะเป็นแบบนี้ตลอด เพราะเป็นคนเอาแต่ใจตัวเองทั้งที่ก็ถูกเลี้ยงมาแบบไม่ได้โดนตามใจมากมาย

เอ็มเจและเอบีเกล บิดาและมารดาของอนาคิน ทั้งสองคนไม่เคยสปอยล์อนาคินเกินกว่าความจำเป็น ถึงจะเป็นลูกคนแรกและเป็นลูกคนเดียวก็เถอะ แต่ทั้งสองไม่ตามใจอนาคินเลย นี่ขนาดไม่สปอยล์นะ ลูกชายยังดื้อขนาดนี้แล้วถ้าสปอยล์เต็มๆจะดื้อขนาดไหน

“ผมไม่ใช่ซินเดอเรลล่านะครับที่จะต้องกลับถึงบ้านก่อนเที่ยงคืน”

“...” วิชาญจะไม่พูด จะขอฟังคุณหนูอนาคินบ่นไปก่อน เหนื่อยเดี๋ยวก็พักเอง