บทที่ 1 ลูกที่ไม่ต้องการ

“เน่ควรขอโทษรุ่นพี่คนนั้นไปนะ ตอนนั้นน่ะ”

เพลินเอ่ยขึ้นขณะที่เธอและจูเน่พากันเดินออกจากห้องเรียนที่เป็นคลาสสุดท้ายของวันนี้ และตั้งใจจะเดินไปที่โรงอาหารเพื่อหาเครื่องดื่มเย็นๆดื่มให้สดชื่นกันหน่อย

หรือความจริงก็คือต้องการหาของหวานเติมเข้าร่างกายเพราะวันนี้อาจารย์สอนโหดเหมือนไปโกรธใครมา เรียนไปรู้สึกน้ำตาลในร่างกายเริ่มลดต่ำลงจนต้องรอให้จบคลาส แล้วถึงหันมาคุยกันว่า เราต้องไปหาน้ำตาลเดิมเข้าร่างกันหน่อยแล้ว

“ตอนนั้นเน่ตั้งใจจะพูดขอโทษพี่เขาไปแล้ว แต่เพลินดูสิ เขาทำตัวไม่น่าขอโทษเลยสักนิด ก็เห็นๆกันอยู่ว่าเน่ไม่ได้ตั้งใจจะเดินออกจากลิฟต์ไปชนเขาสักหน่อย”

พอนึกถึงใบหน้าถมึงทึงของ ‘เขา’ คนนั้นจูเน่ก็อดที่จะเบ้ปากออกมาไม่ได้ เขาก็หล่อนะ หล่อมากๆเลยนั้นแหละ ร่างสูงโปร่ง ดูดี มีความลูกครึ่งนิดๆ สายตาดูมีเสน่ห์น่าหลงใหล

แต่คุณสมบัติที่พระเจ้าประทานมาให้ทั้งหมดนั้น ท่านคงลืมส่งคู่มือการใช้งานความหล่อมาให้รุ่นพี่คนนั้นด้วย หล่อก็หล่อ แต่ปากหมามาก ไม่เคยเจอผู้ชายปากคอร้ายกาจเท่าเขามาก่อนเลย ส่วนมากมีแต่จะพูดจาเพราะๆทำเสียงหวานๆใส่เธอ อย่างน้อยก็ควรทำเสียงเป็นมิตรเหมือนที่คนปกติทั่วไปเขาทำกัน

“เพลินรู้จ้ะว่าเน่ไม่ได้ตั้งใจ แต่เพลินไม่อยากให้เน่มีปัญหากับรุ่นพี่คนนั้นเลย...”

“ทำไมเหรอ” จูเน่ไม่เคยอยากมีปัญหากับใครทั้งนั้น อยากใช้ชีวิตในมหาวิทยาลัยอย่างสุขสงบ แค่ลำพังเรียนให้ผ่านกับสอบให้ได้เกรดดีๆก็เหนื่อยจะแย่แล้ว

‘ต้องทำให้ได้ตามความคาดหวัง ซึ่งความคาดหวังนั้นไม่ใช่ของเธอ’

“เรียนให้ได้เกรดๆนะ ตอนที่พ่อพาไปฝากงานจะได้ไม่อายคนอื่นเขา”

“เรียบจบแล้วก็หางานทำเร็วๆจะได้ช่วยแม่กับพ่อใช้หนี้ เป็นหนี้ท่วมหัวตอนนี้ก็เพราะหามาจ่ายค่าเทอมให้แกคนเดียว อยากเรียนมหาวิทยาลัยค่าเทอมแพงทำไมก็ไม่รู้”

มหาวิทยาลัยโรเซนต์เบิร์กค่าเทอมสูงกว่าที่อื่นก็จริงแต่ก็ไม่ได้สูงโดดขนาดนั้น และที่จูเน่เลือกเรียนที่มหาวิทยาลัยนี้ก็เพราะชื่อเสียงของที่นี่จะช่วยให้เธอมีโอกาสหางานที่ดีๆทำได้เร็วขึ้นหลังจากเรียนจบ เพราะนักศึกษาทุกคนที่เลือกมาเรียนที่นี่ก็คงมีเหตุผลเดียวกัน ชื่อเสียงของโรเซนต์เบิร์ก สามารถการันตีชีวิตหลังเรียนจบได้ และจูเน่เห็นจากรุ่นพี่ทุกคนที่เรียนจบไปแล้วต่างก็ได้งานดีๆ เงินดีๆกันทั้งนั้น

เธอไม่ได้เกิดมาในครอบครัวที่รวยมาก จัดว่าอยู่ในฐานะกลางๆแต่ไม่ได้สบายขนาดนั้น และหนี้สินที่เกิดขึ้นไม่ได้มาจากที่เธอเลือกเรียนมหาวิทยาลัยแต่เป็นเพราะพี่ชายแท้ๆติดพนันบอลต่างหาก และพ่อกับแม่ของเธอก็ให้ความรักเอียงเอนไปทางพี่ชายมากกว่า พยายามหาเงินทุกช่องทางมาจ่ายหนี้สินที่พี่ชายของเธอก่อ

และพอไม่มีเงิน ความเครียดก็เกิด เมื่อหาทางจัดการความเครียดไม่ได้พ่อกับแม่ของเธอก็หันมาโทษเธอ หยิบเอาเรื่องมหาวิทยาลัยขึ้นมาและใช้เรื่องนี้เป็นข้ออ้างในการหาใครสักคนรองรับอารมณ์และโยนความผิดให้

เธอคือลูกที่พวกเขาไม่ได้ต้องการ ลูกที่ไม่ได้ตั้งใจทำให้เกิดมา

“มีกันแค่3คนก็ดีอยู่แล้ว ไม่รู้จะอยากมาเกิดทำไมอีก” คนเราเลือกเกิดได้ที่ไหนกัน เพราะถ้าลือกได้เธอคงไม่เลือกที่จะเกิดมาอีกแล้ว

ไม่อยากต้องเกิดมาเจออะไรแบบนี้ ครอบครัวที่ควรจะเป็นที่พักใจแต่มันไม่ใช่สำหรับเธอ แต่ถึงอย่างนั้นจูเน่ก็รักครอบครัวของเธอมากเพราะที่โตมาได้ทุกวันนี้ก็เพราะพ่อกับแม่ยังใจดีเลี้ยงดูเธออย่างเต็มที่ที่เขาทั้งสองพอใจจะทำให้

“เพลินนั่งคิดอยู่ตั้งนานว่ารุ่นพี่คนที่เน่ล้มไปทับเขาน่ะ เขาหน้าคุ้นๆ รู้สึกคุ้นพี่เขามากเลย”

เพลินพูดไปก็ทำหน้าครุ่นคิดไปด้วย เธอรู้สึกสะดุดตาหนุ่มรุ่นพี่คนนั้นมาก มันคุ้นเหมือนเคยเจอที่ไหน

อาจจะสักที่หนึ่งในมหาวิทยาลัยแบบเดินผ่านๆกัน เพลินอยากจะคิดแบบนั้น ทว่า ถ้าเคยเดินผ่านกันจริง เธอกับจูเน่จะจำไม่ได้เลยอย่างนั้นเหรอ เพราะรุ่นพี่ทั้งสามคน หล่อเทพขนาดนั้นจะลืมได้ลงจริงดิ

‘หล่อแบบนี้มีแต่จะจำไม่ลืม’

“เน่ก็รู้สึกคุ้นๆเหมือนกัน แต่เพราะเน่ไม่ชอบหน้าอีตารุ่นพี่คนนั้นเน่เลยไม่อยากนึกให้เปลืองสมอง เอาหัวไปคิดเรื่องทำรายงานส่งอาจาร์ยดีกว่า” ไม่ชอบก็คือไม่ชอบ และเธอก็ไม่จำเป็นต้องไปเสียเวลาคิดถึงคนที่ทำตัวๆไม่น่ารักกับเธอด้วย

ถึงเขาจะเป็นรุ่นพี่ในรั้วมหาวิทยาลัยเดียวกันแล้วยังไง เธอไม่ได้อยู่คณะเดียวกับพี่คนนั้นสักหน่อย แล้วอีกอย่างที่มอ.นี้ออกจะกว้างขว้าง เธอกับเขาคงไม่ได้เจอกันบ่อยๆแน่ เพราะก่อนหน้านี้ก็ไม่เคยเจอ

เอ๊ะ หรือว่าเคยแต่จำไม่ได้เพราะเธอก็คุ้นๆหน้าของเขาอยู่ แต่ช่างมันเถอะ ถ้าแค่คุ้นๆจูเน่จะถือว่าไม่เคยเจอก็แล้วกัน

“นี่ไง! เพลินเจอแล้ว” จู่ๆเพลินก็พูดโพล่งออกมาทำเอาจูเน่ที่กำลังคิดถึงหน้ารุ่นพี่คนนั้นเกือบสะดุ้งและต้องหันมาถามเพื่อนรักของเธอด้วยความสนใจ

“เจออะไรเหรอ”

“นี่ๆ” เพลินขยับเข้าไปชิดจูเน่มากขึ้นอีก แล้วยื่นโทรศัพท์ของตัวเองให้เพื่อนดู ในหน้าจอที่เพลินเปิดอยู่เป็นเพจข่าวสารของมหาวิทยาลัย ในเพจนี้จะรวมกิจกรรมต่างๆที่เกิดขึ้นและร่วมถึงข่าวสารความบันเทิงทางสายตาด้วย

หมายถึงจะมีกลุ่มนักศึกษาเข้าไปโพสหวีด หนุ่มหล่อ สาวสวยของมหาวิทยาลัยในนั้นด้วย และแน่นอนว่าตอนนี้เพลินเจอคำตอบที่สามารถคลายความสงสัยของเธอได้แล้ว

“นี่คือ พี่คนนั้น...”

เพลินพยักหน้าให้กับสิ่งที่จูเน่คิด จูเน่ถึงกับเม้มปากของตัวเองเข้าหากัน เมื่อได้รู้ว่ารุ่นพี่ที่เธอไม่ชอบขี้หน้าเขา แท้จริงแล้วเขาคือหลานชายแท้ๆของเจ้าของมหาวิทยาลัยที่เธอเรียนอยู่

แล้วเขายังเป็นหนุ่มที่ฮอตมากๆ สาวๆทั้งมหาวิทยาลัยพากันกรี๊ดกร๊าด อยากได้พี่คนนี้เป็นแฟนหรือขอแค่ได้ออกเดตสักครั้งเป็นบุญแล้ว

เขาฮอตมากแต่พอเจอตัวจริงเธอกลับจำหน้าเขาไม่ได้ ก็ไม่อยากจะยอมรับหรอกนะว่าตัวจริงพี่เขาหล่อกว่าในรูปอีก30เท่าเลย ถ้าตัดภาพที่เธอได้เจอวันนี้ออกไป จูเน่ก็คงแอบปลื้มเขาเหมือนกัน แต่สิ่งที่เจอวันนี้ บอกเลยค่ะ จูเน่ปลื้มไม่ลง

“รุ่นพี่ อนาคิน เจ โรเซนต์เบิร์ก วิศวะโยธาปี3 ส่วนเพื่อนเขาอีกสองคนก็ฮอตไม่แพ้กันเลย พี่เจฟ พี่เพทาย โห้นี้แก๊งหนุ่มฮอตคณะวิศวะปี3นี่นา”

เพลินพูดอย่างอดชื่นชมไม่ได้ คนหล่อก็ต้องชมปะ จะให้หลอกตัวเองว่าเขาไม่หล่อได้ยังไง เพราะก็เห็นๆกันอยู่ว่าพวกพี่ๆเขาหล่อมาก โดยเฉพาะพี่เจฟหนุ่มหล่อผมยาวปะบ่า เซอร์ๆ สเปคเพลินเลย

“ยังไม่หมดแค่นั้นนะ พี่อนาคินเป็นน้องชายของพี่เบย์รีน หนุ่มฮอตคณะบริหารปี4 และพี่เบย์รีนคือลูกชายของคุณผอ.เบเนดิกต์ เจ้าของมหาวิทยาลัย โห้ บ้านนี้เขาหล่อกันทั้งตระกูลจริงๆ”

“อืม อื้ม ใช่ ฮอตจริงด้วย”

จูเน่รู้สึกเหมือนตัวเองจะมีอายุสั้นลงยังไงก็ไม่รู้ ไม่เคยคิดที่จะเอาตัวเองไปให้ใครไม่ชอบหน้า ไม่เคยอยากมีเรื่องกับใคร แต่แล้วทำไมโชคชะตาต้องเล่นตลกให้เธอไปเจอเขาและสร้างความไม่ประทับใจตั้งแต่แรกพบ ต้องพูดว่าเธอดันทำให้หลานชายเจ้าของมหาวิทยาลัยเกลียดหน้าตั้งแต่แรกพบถึงจะถูก

‘อยู่ยากแล้วจูเน่เอ้ย’