คนที่ไม่รักของอนาคิน

“เรื่องที่เกิดขึ้นจะไม่มาถึงมือของลุง ถ้าหลานเชื่อฟังอาจารย์และประพฤติตัวอย่างเหมาะสมในขณะที่อาจารย์กำลังสอนอยู่ ลุงช่วยได้เต็มที่เท่านี้”

น้ำเสียงที่ฟังดูเหมือนจะเข้มงวดแต่ยังแฝงไปด้วยความอบอุ่นของคุณผอ. หรือตำแหน่งเต็มๆของเขาคือเจ้าของมหาวิทยาลัย อธิการบดีและเป็นผู้อำนวยการสถานศึกษาแห่งนี้ มหาวิทยาลัยโรเซนต์เบิร์ก

เพราะน้ำเสียงของ Uncle Ben หรือ ลุงเบน ไม่ได้น่ากลัวเลยสักนิด เพราะไม่น่ากลัวจึงทำให้หลายชายสุดที่รักไม่เคยพยายามหรือจะแกล้งทำเป็นเชื่อฟังให้ลุงชื่นใจเลยสักครั้ง

“โธ่ลุงเบนครับ ช่วยคินอีกนิดไม่ได้เหรอครับ” เสียงหลานชายอวดครวญเมื่อได้ยินคำพูดของลุงแท้ๆที่เขาทั้งรักและเคารพ เรื่องเคารพลุงก็เรื่องหนึ่งแต่เรื่องเป็นเด็กดีก็อีกเรื่องหนึ่ง ไม่ใช่ไม่เชื่อฟัง เขาฟังแต่ไม่ค่อยทำตาม...

“ลุงก็อยากช่วยมากกว่านี้ แต่เพราะเดือนนี้อนาคินสร้างเรื่องไม่เว้นแต่ละวัน ถ้าลุงยังเข้าข้างเราแล้วคนอื่นจะมองว่ายังไง”

“ก็มองว่าลุงเบนเป็นลุงที่รักหลานมากๆไงครับ ไม่ดีเหรอ” ยัง มันยังไม่สำนึกอีก จริงๆเลยหลานชายคนนี้ เบเนดิกต์รู้สึกว่าตัวเองกำลังจะปวดไมเกรน เขาจะหมดหนทางอบรมสั่งสอนเจ้าหลานชายตัวแสบคนนี้แล้ว ใช้ไม้แข็งมันก็หักใช้ไม้อ่อนยิ่งไม่มีผลอะไรเลย ไม่เคยกลัวนี่ขนาดลุงหน้าเหมือนมันพ่อเป๊ะเพราะเป็นฝาแฝดกัน มันยังไม่กลัวเลย แต่ยังดีที่ยังกลัวพ่อตัวเองอยู่

อนาคิน เจ โรเซนต์เบิร์ก อายุ21ปี ศึกษาอยู่ชั้นปีที่3 คณะวิศวกรรมศาสตร์ สาขาวิศวกรรมโยธา เป็นบุตรชายเพียงคนเดียวของ เอ็มเจและเอบีเกล โรเซนต์เบิร์ก

หน้าตาหล่อเหลาเป็นลูกรักพระเจ้า แต่ปากดีมาก อนาคินมีนิสัยดื้อรั้น เอาแต่ใจตัวเอง ไม่ชอบฟังใครยกเว้นคนในครอบครัวและเพื่อนสนิทที่สนิทมากๆเท่านั้น

ไม่ชอบเข้าเรียนแต่หัวไวมากสอบได้คะแนนดีทุกวิชา จนหลายๆคนสงสัยว่าที่ได้คะแนนสูง เพราะใช้เส้นที่ตัวเองเป็นหลานแท้ๆของเจ้าของมหาวิทยาลัยหรือเปล่า จึงทำให้อาจารย์ทุกคนให้คะแนนดีๆอยากเอาใจเป็นพิเศษ

แต่ความจริงไม่ใช่แบบนั้นเลย ถึงจะเป็นหลานของคุณผอ. แต่เขาไม่ได้รับสิทธิพิเศษมากกว่าคนอื่นๆ ที่สอบได้คะแนนดีเพราะตัวเองล้วนๆ “เกิดมาฉลาดว่ะ ช่วยไม่ได้”

“มันก็ดีแต่มันจะดีกว่านี้ถ้าอนาคินจะช่วยให้ลุงไม่ปวดหัวสัก12เดือน และที่ลุงช่วยมากกว่านี้ไม่ได้แล้วเพราะพ่อของเราสั่งเอาไว้ ห้ามช่วยไม่ว่าจะกรณีใดใดทั้งสิ้น”

“แด๊ดดี้...” อนาคินทำหน้างำงอขึ้นมาทันทีที่ลุงของเขาเอ่ยชื่อบิดาของเขาออกมา ดื้อกับใครก็ได้ แต่ดื้อกับพ่อ...ได้นิดหน่อย

“ส่งรายงานให้อาจารย์ที่เราไปก่อเรื่องภายใน2วัน ส่งเสร็จแล้วมาบอกลุงด้วย ได้ยินใช่ไหมอนาคิน” นี่เขากำลังพูดให้นกให้กาฟังอยู่หรือเปล่าเนี่ยเพราะหลานชายตัวแสบยื่นเหม่อลอยไปแล้วเรียบร้อย

“อนาคิน เจ!”

“ครับ ครับ ผมจะต้องส่งรายงานให้อาจารย์พิณโยในสองวัน” แม่งเอ้ย กูไม่หน้าแกล้งปิดไฟในห้องเรียนเลย ก็แค่อยากเห็นอาจารย์ตกใจเลยทำอะไรแผลงๆไปแบบนั้น

“ดีมาก อีกสองวันเจอกันหลานรัก” เบเนดิกต์ค่อยสบายใจหน่อยที่อย่างน้อยตอนนี้หลานชายของเขาก็รู้ว่าต้องทำอะไร แล้วค่อยไปลุ้นกันอีกทีว่าจะได้เรื่องไหม

ฉลาดแต่ขี้เกียจ นี่แหละครับหลานผม

“เปนไงเพื่อน ครั้งนี้ลุงมึงช่วยไหม...แต่ดูจากหน้าหงิกเป็นกระดาษถูกขยำแบบนี้แสดงว่าครั้งนี้ไม่รอดล่ะสิ” เจฟ เพื่อนสนิทรีบเดินกอดเข้ามากอดคออนาคินเมื่อเห็นเพื่อนเดินออกมาจากห้องของอธิการบดี

“มีอะไรให้พวกกูช่วยไหมอนาคิน บอกมาเลยพวกกูยินดีช่วยมึงเต็มที่” เพทาย เพื่อนสนิทอีกคนเอ่ยถามอย่างเป็นห่วง พอเห็นเพื่อนมีสีหน้าเซ็งๆก็อยากหาวิธีช่วยให้เพื่อนดีขึ้น

“ลุงเบนให้ส่งรายงายอาจารย์พิณโยในสองวันว่ะ”

ตอบเพื่อนรักทั้งสองคนกลับไปพร้อมกับพากันเดินตรงไปที่ลิฟต์ ทว่า ในขณะที่ประตูลิฟต์กำลังเปิดออกและอนาคินกำลังจะก้าวขาเข้าไป ในจังหวะนั้นมีบางอย่างพุ่งออกมาชนตัวเขาเต็มๆ ทำให้อนาคินเสียหลักหงายหลังลงไปกองอยู่บนพื้นพร้อมกับสิ่งนั้นที่ล้มทับอยู่ด้านบนตัวของเขา “อู้ย!!”

และตอนนี้อนาคินได้รู้แล้ว ว่าสิ่งที่ทับตัวเขาอยู่น่าจะมีน้ำหนักไม่เกิน45กิโลกรัม คือสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่า ผู้หญิง แต่จะเป็นใครก็ช่างเพราะตอนนี้เธอเริ่มทำให้เขาหัวเสียเข้าแล้ว

“เน่!” เสียงของผู้หญิงอีกคนที่รีบเดินออกมาจากลิฟต์ทำให้เจฟและเพทายต้องละสายตาจากภาพเพื่อนของเขาที่นอนกองอยู่บนพื้นๆไปมองเธอ แต่เด็กสาวคนนั้นไม่ได้หันมาให้ความสนใจเขาทั้งสองคนเลย เพราะตอนนี้เธอห่วงเพื่อนของเธอมากกว่า

“จะนอนทับอีกนานไหมหะ!” เสียงของอนาคินบ่งบอกชัดเจนว่าเขาไม่พอใจสิ่งนี้ น้ำเสียงติดไปทางตวาดทำให้คนที่เหลือต่างพากันสะดุงตัวโหยง

“กรรม รีบเลยมึง” เพทายหันไปพูดกับเจฟเมื่อเห็นท่าทางของอนาคินที่เหมือนจะหมดความอดทนเต็มที่แล้ว และพวกเขาต้องรีบเขาไปช่วยพาน้องผู้หญิงคนนั้นลุกออกจากตัวอนาคินก่อนไม่อย่างนั้นได้มีปัญหาแน่ เวลามันโมโหทีไรชอบกลายร่างเป็นหมาบ้าทุกที

“ขอบคุณค่ะ”

จูเน่ อายุ20ปี เรียนอยู่คณะมนุษยศาสตร์ หน้าตาสะสวย ผิวขาว นิสัยน่ารัก มีน้ำใจ อัธยาศัยดี แต่แอบดื้อนิดๆถ้าใครทำให้เธอไม่ถูกใจหรือเธอไม่ถูกใจคนนั้น และตอนนี้เธอเริ่มไม่ถูกใจผู้ชายคนที่ลุกขึ้นมามองหน้าเธออย่างจะเอาเรื่องกัน

‘คนหล่อที่นิสัยเสีย ชิ๊’

“เน่เจ็บตรงไหนไหม”

เพลิน เด็กสาวเพื่อนสนิทของจูเน่เอ่ยถามขึ้นอย่างเป็นห่วงพลางมองตามแขนของจูเน่ด้วยเพราะกลัวว่าเพื่อนรักของเธอจะมีบาดแผลหรือรอยฟกช้ำ

“ถามผิดคนแล้วมั้ง” เสียงเข้มเอ่ยขึ้นทำให้สองสาวต้องหันมาสนใจเขา เพลินแสดงสีหน้ากลัวๆขึ้นมาทันทีเพราะเขาคนนี้ไม่มีความเป็นมิตรเลยสักนิด ต่างกับจูเน่ที่มองสบตาเขาอย่างไม่ยอมแพ้กัน

“เพลินขอโทษแทนเพื่อนด้วยนะคะ” เป็นเพลินที่ต้องเอ่ยปากพูดแทนเพื่อนของเธอ

“ไม่มีปากเหรอ? ถึงต้องให้เพื่อนพูดแทน เธอทำฉันเจ็บไม่รู้จักคำว่าขอโทษหรือไง” อนาคินยังไม่ยอม เขาไม่ได้อยากได้คำขอโทษจาก ‘น่าจะรุ่นน้อง’ คนนั้นแต่เขาอยากให้ตัวต้นเหตุที่ทำเขาเจ็บพูดมากกว่า

“...”

แต่เธอก็ยังไม่ยอมพูดกับเขาอยู่ดี ด้วยสถานการณ์ที่เริ่มตึงเครียดขึ้นมาทำให้เจฟกับเพทายรีบหาทางพาเพื่อนของเขาออกไป ก่อนจะที่เรื่องเล็กจะกลายเป็นเรื่องใหญ่ อนาคินพึ่งโดนคาดโทษมาพวกเขาไม่อยากให้เพื่อนรักต้องโดนทำโทษเพิ่ม

“น้องชื่อ เพลิน ใช่ไหมครับ”

เจฟหันไปถามน้องผู้หญิงอีกคนแทน พลางคิดในใจ ท่าทางดูเรียบร้อยดี ตัวเล็กๆน่ารักผมสั้นประบ่า มองเพลินเหมือนชื่อ

“ใช่ค่ะ” เพลินตอบพร้อมยิ้มกล้าๆกลัวๆแต่ก็รู้สึกว่ารุ่นพี่คนนี้ดูมีมนุษยสัมพันธ์ดีกว่าคนที่กำลังยืนจ้องหน้ากับจูเน่อยู่

“เรียนอยู่ปีไหนกันครับ แล้วคณะอะไร”

“เพลินกับจูเน่เรียนคณะมนุษยศาสตร์ ปี2ค่ะ” เจฟพยักหน้ารับและส่งยิ้มให้กับคำตอบของรุ่นน้องและไม่ถามอะไรเพิ่มอีกและก็ลืมเรื่องที่จะพาอนาคินออกไปแล้วด้วย

ส่วนเพทายถึงกับงง คิ้วหนาเลิกขึ้นสูงอย่างไม่เข้าใจ ว่าทำไมไอ้เจฟมันถึงได้หันไปให้ความสนใจกับน้องเพลินแทนที่จะมาช่วยเขาลากตัวอนาคินออกไปก่อนที่มันจะแยกเขี้ยวกัดเพื่อนของน้องเขา

“ชื่อจูเน่เหรอ” อนาคินยกคิ้วข้างเดียวถามคนที่ยืนทำปากคว่ำและจ้องตาเขาแบบไม่เกรงกลัว ‘อวดดี หึ’

“...”

แต่เธอไม่ตอบคำถามของเขาแล้วหันมาจับมือเพื่อนสาวพากันเดินอ้อมกลุ่มรุ่นพี่วิศวะไป โดยไม่สนใจว่าอนาคินจะมองตามเธอด้วยสายตาไม่พอใจขนาดไหน ตอนนี้เธออารมณ์ไม่ดีและการที่หยุดคุยกับคนปากปีจอแบบนั้นทำให้เธอกับเพลินเสียเวลาเอารายงานไปส่งอาจารย์

‘เป็นรุ่นพี่ที่ไม่น่ารักเลย เน่ไม่ชอบ ขออย่าให้ได้เจอกันอีกเลยด้วยเถอะ เพี้ยง!!’