ข้าคนใหม่

“เม่ยหลิน เจ้าเป็นสาวใช้ของข้า มีหน้ามีตาไม่แพ้สาวใช้ของรั่วรั่ว ข้าจะไม่ยอมให้คนของข้าใส่ชุดเก่าจนแทบจะเป็นผ้าขี้ริ้วเช่นนี้แน่”

เมื่อปฏิเสธไม่ได้นางจึงรับผ้าผืนนั้นไว้ด้วยความจำยอม

“ขอบคุณเจ้าค่ะ”

หลังจากที่เลือกผ้าเสร็จเรียบร้อยแล้วทั้งคู่ก็เดินมาที่ห้องเย็บปัก เพื่อให้สาวใช้ในห้องนั้นทำชุดให้นางใหม่

“คุณหนูของข้าอยากได้ชุดใหม่ วานพวกเจ้าช่วยตัดเย็บให้นางด้วย” ไม่ว่าเปล่า เม่ยหลินยกผ้าหลายพับที่เลือกมาวางให้พวกนางบนโต๊ะ

“คุณหนูช่วงนี้พวกเรายุ่งมากเลยเจ้าค่ะ ฮูหยินสั่งให้พวกเราตัดชุดให้คุณหนูรองเป็นสิบ ๆ ชุด หากท่านต้องการให้พวกข้าตัดชุดให้ใหม่ประเดี๋ยวนี้เห็นทีคงตัดไม่ทันเป็นแน่”

“เหตุใดนางถึงตัดชุดให้รั่วรั่วเยอะเช่นนี้ เจ้ารู้สาเหตุหรือไม่”

“ฮูหยินกล่าวว่าอีกไม่นานคุณหนูรองจะต้องออกเรือน นางจึงสั่งให้พวกเราตัดเย็บชุดมากมายเช่นนี้”

“ออกเรือนงั้นรึ ข้าเป็นพี่สาวของนาง แล้วเหตุใดนางจึงได้แต่งงานก่อนข้า เม่ยหลินเจ้ารู้เรื่องนี้หรือไม่”

“บ่าวไม่ทราบเจ้าค่ะ”

“เห็นทีข้าคงต้องรอให้ท่านพ่อกลับมาก่อนสินะ เราไปกันเถิด”

“คุณหนู แล้วเรื่องชุดล่ะเจ้าคะ”

“ข้าจะเอาไปให้ช่างข้างนอกตัดเย็บ หากรอให้พวกนางทำให้ล่ะก็ไม่รู้ว่าเพลาใดจะได้ใส่”

“ข้าเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ”

ขณะที่กำลังเดินไปที่หน้าจวน จู่ ๆ เธอก็ได้พบกับฮูหยินใหญ่ ผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นแม่เลี้ยงของเธอเป็นครั้งแรก หลังจากที่เธอฟื้น

“เจ้าจะไปที่ใดรึ แล้วผ้าพวกนั้นเจ้าจะเอาไปไหน” เหม่ยซิวถามเสียงเย็น

“ข้าอยากได้ชุดใหม่ จึงจะเอาผ้าพวกนี้ไปให้ช่างข้างนอกตัดเย็บให้”

“ไหน เอามาให้ข้าดูที ว่าเจ้าเอาผ้าผืนใดไปตัดเป็นชุด” ว่าพลาง เดินเข้าไปหยิบผ้าที่เม่ยหลินถืออยู่มาเปิดดูอย่างถือดี

“ผ้าพวกนี้ข้าไม่ให้เจ้าเอาไปตัดชุด”

“เหตุผลล่ะเจ้าคะ”

“ผ้าผืนนี้ข้าเก็บเอาไว้ให้รั่วรั่ว นอกจากนางแล้วใครก็ไม่มีสิทธิ์!”

“ท่านแน่ใจนะ ว่าข้าไม่มีสิทธิ์”

“มันไม่ใช่ของ ๆ เจ้า อาซินเอาผ้าผืนนี้ไปเก็บเสีย” บอกเธอเสียงแข็ง พร้อมกับหันไปสั่งสาวใช้วัยกลางคนให้นำผ้าไม่เก็บ แต่คนอย่างเธอมีหรือจะยอม

“หากเจ้ากล้าจับผ้าผืนนี้แม้แต่ปลายนิ้ว ข้าจะบอกให้ท่านพ่อขายเจ้าเป็นทาสเสีย”

“เจ้าน่ะรึจะส่งสาวใช้ของข้าไปเป็นทาส น่าขันนัก”

“น่าขันรึไม่ หากจับผ้าดูก็รู้แล้วเจ้าค่ะ ท่านแม่” เอ่ยตอบ พลางเหยียดยิ้มที่มุมปากอย่างไม่เกรงกลัว

“อาซิน!” ทางฝั่งของอาซินเมื่อได้ยินนายหญิงของตนเรียกชื่อเสียงดัง นางจึงเดินเข้าไปหยิบผ้าผืนนั้นตามคำสั่ง

“เพียะ!” เสียงตบหน้าดังสนั่น ด้วยฝีมือของหวังลี่จิ่น

“อย่าเหิมเกริมให้มากนัก พวกเจ้าเห็นข้ายอมทุกอย่างแล้วคิดว่าข้าจะยอมอ่อนข้อให้พวกเจ้าตลอดไปงั้นรึ ฝันไปเถอะ!” พูดจบเธอก็สะบัดตัวเดินหนีไปอีกทาง พร้อมกับเม่ยหลินที่เดินตามหลังมาติด ๆ นางเริ่มชอบที่คุณหนูเป็นคนสู้คนเสียแล้วสิ เม่ยหลินคิดในใจ

ฮูหยินใหญ่ถึงกลับยืนนิ่งค้างไปหลายนาที เมื่อเห็นลูกเลี้ยงอย่างม่านโหลวตบหน้าสาวใช้ของตนฉาดใหญ่ กว่าจะได้สตินางก็เดินผ่านไปเสียแล้ว

“รอท่านพี่กลับมาก่อนเถิด ข้าจะเอาคืนเจ้าให้สาสมแน่”

หลายวันผ่านไป

“คุณหนู นายท่านเรียกไปพบที่โถงใหญ่เจ้าค่ะ” เม่ยหลินบอกนาง หลังจากที่เตรียมตัวให้นางเสร็จแล้ว

“ท่านพ่อเรียกข้าไปพบทำไมกัน”

“คงเป็นเพราะเรื่องผ้าผืนนั้นแน่ ๆ เลยเจ้าค่ะ”

“ผ้าผืนนั้นตอนนี้กลายเป็นชุดของข้าแล้ว เจ้าดูชุดที่ข้าสวมอยู่ตอนนี้สิก็ผ้าผืนนั้นไม่ใช่รึ” เธอบอกสาวใช้อย่างภาคภูมิใจ

“เจ้าค่ะ ๆ ข้าชอบยิ่งนักที่คุณหนูเปลี่ยนเป็นคนใหม่ ไม่ยอมให้ฮูหยินมารังแกง่าย ๆ อีกแล้ว”