ตอนที่ 2 วางรากฐานและประกาศอิสระ - 3

"ใช่เรือนนั้นเป็นหนึ่งในสินเดิมของท่านแม่ ข้าจะขอย้ายออกไปอยู่ที่นั่น แลกกับการที่ข้าจะหุบปากเงียบ ไม่กลับไปเรียกร้องสินเดิมส่วนอื่นๆ ที่ฮูหยินหลิ่วยืมไปใช้จนหมดอีก และพวกท่านต้องทำตามเงื่อนไขของข้าอีกหนึ่งข้อ" หลินเยว่เอ่ยบอกอย่างเยือกเย็น นางต้องการเพียงที่ซุกหัวนอนเท่านั้น เงินทองพวกนั้นพวกเขาไม่ยอมคายออกมาแน่ การที่แลกสิ่งของอื่นๆ เพื่อแลกอิสรภาพถือว่าคุ้มค่ามาก

"ข้อแม้อะไร?"

"ข้าต้องการหนังสือตัดขาดความสัมพันธ์ที่ประทับตราประจำตระกูลหลิน ระบุชัดเจนว่าข้าหลินเยว่ไม่ใช่คนของตระกูลหลินอีกต่อไป เป็นตายร้ายดีไม่เกี่ยวข้องกัน เพื่อให้แน่ใจว่าวันหน้าพวกท่านจะไม่มาทวงบุญคุณความกตัญญูจากข้าอีก!"

พ่อบ้านหวังลอบคำนวณในใจอย่างรวดเร็ว เรือนไผ่เขียวนั้นร้างมานานจนแทบไม่มีราคา ที่ดินแถวนั้นก็กันดารปลูกอะไรไม่ขึ้น การกำจัดตัวซวยอย่างหลินเยว่ออกไปให้พ้นหูพ้นตา แถมยังปิดปากเรื่องสินเดิมก้อนโตได้โดยไม่ต้องเสียเงินสักแดง นับว่ากำไรเห็นๆ!

"ได้! ข้าตกลง!" พ่อบ้านหวังรีบรับคำ "ข้าจะรีบไปจัดการโฉนดและหนังสือตัดขาดมาให้เดี๋ยวนี้ เจ้าเตรียมตัวไสหัวออกไปได้เลย!" เขารีบสั่งบ่าวไพร่ให้ไปดำเนินการราวกับกลัวนางจะเปลี่ยนใจ

เพียงไม่ถึงหนึ่งชั่วยามพ่อบ้านหวังก็กลับมาพร้อมโฉนดที่ดินเรือนไผ่เขียวและหนังสือตัดขาดที่ประทับตราตระกูลหลินและลายมือชื่อบิดาของนางอย่างถูกต้อง หลินเยว่ตรวจสอบเอกสารอย่างละเอียด เมื่อเห็นว่าทุกอย่างครบถ้วนนางก็เก็บมันเข้าอกเสื้ออย่างมิดชิด

"เชิญ! ไสหัวไปได้แล้ว!" พ่อบ้านหวังตะคอกไล่

หลินเยว่ไม่โต้ตอบนางเพียงแค่ยิ้มมุมปาก หมุนตัวเดินออกจากจวนตระกูลหลินโดยไม่หันหลังกลับไปมองแม้แต่หางตา ไม่มีสัมภาระพะรุงพะรังเพราะสมบัติที่มีค่าที่สุดของนางอยู่ในมิติและมันสมองของนางแล้ว

รถม้าที่หลินเยว่จ้างไว้พานางมาส่งยังจุดหมายปลายทางเบื้องหน้าของนางคือเรือนไผ่เขียวสภาพของมันทรุดโทรม หญ้ารกทึบสูงท่วมหัว ตัวเรือนไม้มีตะไคร่จับเขรอะ หากเป็นคนทั่วไปคงร้องไห้โฮที่ต้องมาตกระกำลำบากเช่นนี้ แต่สำหรับหลินเยว่นี่คือสวรรค์!

เรือนแห่งนี้ตั้งอยู่โดดเดี่ยวติดกับชายป่าหมอก ห่างไกลจากผู้คนและสายตาจับผิด เหมาะแก่การเพาะปลูกสมุนไพรและฝึกฝนพลังมิติ และที่สำคัญที่สุด

พ่อบ้านหวังและคนตระกูลหลินผู้โง่เขลา พวกเขาไม่รู้เลยว่าในนิยายอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า พื้นที่รกร้างท้ายเมืองตรงนี้จะถูกทางการเวนคืนเพื่อสร้างเส้นทางแพรไหมเส้นใหม่เชื่อมต่อกับแคว้นเพื่อนบ้าน ราคาที่ดินจะพุ่งสูงขึ้นเป็นพันเท่าทวีคูณ

"ท่านพ่อ ท่านแม่เลี้ยงวันหนึ่งพวกท่านจะกระอักเลือดเมื่อรู้ว่าได้ยกบ่อเงินบ่อทองให้ข้าฟรีๆ เพื่อแลกกับเศษเงินที่พวกท่านโกงไป"

หลินเยว่พึมพำหัวเราะเบาๆ อย่างสะใจเมื่อนึกถึงภาพในอนาคตที่พวกเขาต้องเสียใจที่ยกเรือนนี้ให้กับนาง ก่อนจะไขกุญแจสนิมเขรอะเปิดประตูเรือน แม้ข้างในจะเต็มไปด้วยฝุ่นและหยากไย่ แต่โครงสร้างเสาเรือนยังคงแข็งแรงดี นางวางสัมภาระลงสูดอากาศบริสุทธิ์ของป่าหมอกเข้าเต็มปอด

"นับจากนี้ข้าคือหลินเยว่ผู้ไร้พันธะ ไม่ต้องพึ่งพาตระกูลไม่ต้องง้อบุรุษหน้าโง่"

นางหยิบตั๋วเงินปึกหนาจำนวนสามพันตำลึงและโฉนดที่ดินออกมาจากอกเสื้อ นัยน์ตาลุกวาวเมื่อจ้องมองมูลค่าของพวกมัน แต่แล้วคิ้วเรียวงามก็ขมวดมุ่นขึ้นเล็กน้อย

"แต่ช้าก่อนการพกทรัพย์สินมหาศาลติดตัวไว้ในเรือนร้างที่ห่างไกลผู้คนเช่นนี้ มิใช่การอ้าแขนเชิญชวนโจรผู้ร้ายให้มาปล้นชิงหรอกหรือ"

ผู้ชาญฉลาดย่อมไม่ทำเรื่องเสี่ยงตายเช่นนั้น ในโลกยุคโบราณที่ไร้ซึ่งตู้เซฟนิรภัยจะมีที่ซ่อนใดปลอดภัยไปกว่ามิติวิเศษที่นางเป็นผู้ควบคุมแต่เพียงผู้เดียวหลินเยว่หลับตาลงรวบรวมสมาธิ เพียงแค่กระดิกนิ้วเบาๆ ตั๋วเงินและโฉนดที่ดินในมือก็เลือนหายไป และไปปรากฏอยู่ในหีบสมบัติหยกขาวที่นางจัดเตรียมไว้ภายในมิติอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ต่อให้มีจอมโจรฝีมือเทวดาบุกเข้ามาค้นจนพลิกแผ่นดิน ก็ไม่มีวันหาทรัพย์สินของนางเจอ

"ปลอดภัยไร้กังวล" นางลืมตาขึ้น รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นอย่างมั่นใจ แววตาเป็นประกายวาววับยิ่งกว่าดวงดาวในคืนมืดมิด

"จำใส่สมองไว้หลินเยว่ ความรักอาจทรยศเจ้าได้ผู้ชายอาจทิ้งขว้างเจ้าได้ แต่เงินตราและที่ดินมันซื่อสัตย์กับเจ้าเสมอ ผู้ชายกินไม่ได้ แต่เงินซื้อได้ทุกอย่าง! และข้านี่แหละ จะใช้เงินที่ซ่อนอยู่ในมิตินี้ ฟาดหัวทุกคนที่ขวางทาง!"

อาณาจักรแห่งความมั่งคั่งของนาง ได้เริ่มวางเสาเข็มต้นแรกแล้ว ณ เรือนร้างแห่งนี้อย่างมั่นคงและปลอดภัยเหลือเพียงรอเวลาให้พายุฝนในค่ำคืนนี้พัดพาโอกาสชิ้นใหญ่เข้ามาถึงหน้าประตูบ้าน!