บทที่ 7

ณ ห้องหอ

หลังจากที่ผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายส่งตัวเจ้าบ่าวเจ้าสาวเข้าเรียบร้อยแล้วทุกคนก็รีบออกไป เพื่อให้ทั้งคู่ได้ใช้เวลาร่วมกัน

"นี้คุณไหน ๆ ก็แต่งงานกันแล้วเรามาทำข้อตกลงกันดีกว่า" ภาม

"ข้อตกลงอะไร" พ่อครูเพลิง

"ข้อตกลงการอยู่ร่วมกันไง ระยะเวลาหนึ่งปีที่อยู่ร่วมกันคุณห้ามล่วงเกินผมเด็ด อีกอย่างผมต้องเคลียร์งานที่กรุงเทพก่อนสามเดือนผมถึงจะตามคุณไปสกลนคร และต้องแยกห้องกันด้วย ที่สำคัญคุณต้องให้เกียรติผมด้วย ผมเองก็จะให้เกียรติคุณเช่นกัน ระยะหนึ่งปีผมจะไม่มีใครจะทำหน้าภรรยาในนามโดยไม่ให้เสื่อมเสียถึงคุณ คุณตกลงไหม" ภาม

ภามได้คิดข้อตกลงนี้มาแล้วมาเป็นเดือนและเขามั่นใจว่าอีกฝ่ายต้องตอบตกลงแน่นอน

"ได้ตกลง พี่จะให้เกียรติเองจะดูแลในฐานะสามี ไม่ทำเจ็บช้ำน้ำใจหรือเสียน้ำตาเด็ด จะไม่ล่วงเกินเองเว้นแต่เองจะสมยอมพี่" พ่อครูเพลิง

ภามงงกับเพลิงที่เปลี่ยนสรรพนามคุยกับเขา สรุปตาบ้านี่เป็นคนยังไงกันแน่ว่ะ

"นี่! คุณ ผมไม่มีทางสมยอมคุณแน่" ภาม

"หึ พี่จะคอยดู" พ่อครูเพลิง

"รับรองว่าไม่มีทางแน่นอน แต่นอนนี้คุณลงไปนอนข้างล่างเลยนี่ผ้าห่มนี่หนอนเอาไป แล้วคืนนี้ห้ามแอบขึ้นมาบนเตียงเด็ดขาด" ภาม

"เอ้าไหนบอกจะทำหน้าภรรยา แต่ทำไมให้ผัวลงมานอนข้างล่างละเมียจ๋า" พ่อครูเพลิง

"นี้อย่ามาเรียกผมว่าเมีย" ภาม

"ทำไมจะเรียกไม่ได้ เองแต่งกับพี่ พี่เรียกเมียถูกแล้ว ถึงแต่งแค่ในนามยังไงเองก็เป็นเมียพี่อยู่ดี อีกอย่างภามควรเรียกพี่ว่าผัว ไม่ก็เรียกพี่เพลิงถึงจะถูกมาเรียกคุณ ๆ มาห่างเหินเกินไปใครมาได้ยินเขาจะอาไปนินทาเอาได้" พ่อครูเพลิง

ภามหน้าแดงด้วยความอายที่เพลิงเรียกเขาเมียจ๋า จึงรีบกลบเกลื่อนด้วยการไล่เพลิงลงไปนอนข้างล่าง

"ผมขี้เกียจเถียงกับคุณแล้ว ผมจะเรียกคุณว่าพ่อครูตามที่พ่อแม่ผมเรียกแล้วกัน ลงไปนอนข้างล่างเลยนะ" ภาม

"หึ" พ่อครูเพลิง

เพลิงไม่ได้พูดอะไรต่อเขายอมลงไปนอนกับพื้นตามที่ภรรยาสั่งทันที ระหว่างที่เพลิงก็คดอะไรเพลิน ๆ จนนึกถึงวัยเด็กตอนที่เขาเคยเจอกับภามครั้งแรก ตอนนั้นภามอายุได้ประมาณ 6 ขวบ ได้ตามรองสายันกับคุณหญิงรำภาไปเยี่ยมครอบครัวเขาที่สกลนคร เพลิงยังจำได้ดีเด็กชายตัวน้อยแก้มป่องชอบเรียกเขาว่าพี่จ๋าตลอดแถมยังสัญญาว่าโตขึ้นจะเป็นเจ้าสาวให้เพลิง แต่ดูเหมือนว่าวันนี้ความทรงในวัยเด็กและคำสัญญาที่เจ้าตัวเคยพูดไว้น่าจะลืมไปหมดแล้ว

"คงแต่พี่สินะที่ยังจำคำสัญญาของเองได้" พ่อครูเพลิง

เพลิงเอ่ยพึมพำคนเดียวเบา ๆ ในขณะที่กำลังจะหลับเขาเหลือบตาไปมองคนน้องบนเตียง แต่กับเห็นลูกชายทั้งสองกุมารสิงห์กับกุมารเสือนั่งจ้องมองภามขนาบซ้ายขวานั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ด้วยความดีใจที่มีแม่จ๋าไว้อวดผีตนอื่น

"เจ้าสิงห์เจ้าเสือขึ้นไปเฮ็ดหยังนั้นลงมา แล้วมื้อนี้สูสองตนหายไปไสมาพ่อบ่เห็นเลย" พ่อครูเพลิง (เจ้าสิงห์เจ้าเสือขึ้นไปทำอะไรบนนั้นลงมา แล้ววันนี้เองสองตนหายไปไหนมาพ่อไม่เห็นเลย)

"ข่อยทั้งสองไปกินขนมบ้านตาเจ้าที่มาจ๊ะ ขนมหลายคักพร้อมแซบ" น้องเสือ (ทั้งสองไปกินขนมบ้านตาเจ้าที่มาจ๊ะ ขนมเยอะมากอร่อยด้วย)

"แม่นจ๊ะ พ่อจ๋าทำไมบ่นอนกับแม่จ๋าละ ลงไปนอนข้างล่างเฮ็ดหยัง" น้องสิงห์ (ใช่จ๊ะ พ่อจ๋าทำไมไม่นอนกับแม่จ๋าละ ลงไปนอนข้างล่างทำไม)

"แม่จ๋าสูนั่นแหละไล่พ่อลงมานอนข้างล่าง" พ่อครูเพลิง (แม่จ๋าพวกเองนั่นแหละไล่พ่อลงมานอนข้างล่าง)

"พ่อจ๋าต้องดื้อกับแม่แน่ ๆ เลยถึกไล่ไปนอนข้างล่าง" น้องเสือ (พ่อจ๋าต้องดื้อกับแม่แน่ ๆ เลยถูกไล่ไปนอนข้างล่าง)

"สูมันฮู้ทุกเรื่องอิหลี ลงมานอนกับพ่อนี้มาอย่าไปกวนแม่สู" พ่อครูเพลิง (พวกเองมันรู้ทุกเรื่องจริง ๆ ลงมานอนกับพ่อนี้มาอย่าไปกวนแม่เอง)

"ซุ้มข่อยนอนกับแม่จ๋าได้บ่" น้องสิงห์ (พวกเรานอนกับแม่จ๋าได้ไหม)

"เด้อพ่อจ๋า" น้องเสือ (เด้อพ่อจ๋า)

"ก็ได้ แต่ห้ามเฮ็ดแม่สูตื่นเด้อ บ่งั้นพ่อได้ถึกฆ่าแน่ บ่งั้นแม่สูกะช็อกตายก่อนที่เห็นสูสองตน" พ่อครูเพลิง (ก็ได้ แต่ห้ามทำแม่พวกเองตื่นละ ไม่งั้นพ่อได้โดนฆ่าแน่ ไม่งั้นแม่พวกเองก็ช็อกตายก่อนที่เห็นพวกเองสองตน)

"สิงห์สัญญาจะนอนชื่อ ๆ เงียบ ๆ" น้องสิงห์ (สิงห์สัญญาจะนอนเฉย ๆ เงียบ ๆ)

"เสือก็สัญญาจ๊ะ" น้องเสือ (เสือก็สัญญาจ๊ะ)

"เออ ๆ งั้นกะนอนกันได้แล้ว" พ่อครูเพลิง (เออ ๆ งั้นก็นอนกันได้แล้ว)

จากนั้นสี่พ่อแม่ลูกก็พากันนอนหลับอย่างสบาย มีแต่ภามที่ไม่รู้ตัวว่าได้มีเด็กน้อยกุมารสองตนนอนด้วยบนเตียงตลอดทั้งคืน