บทที่ 5

ดูเหมือนรถแห่ที่แม่แก้วจ้างมาจะถูกอกถูกใจทั้งกุมารสิงห์เสือและลูกศิษย์พ่อครูเพลิงอย่างจ่อยกับโต้งเป็นอย่างมาก เพราะทั้งคนกับอีกสองตนออกลีลาท่าเต้นกวนบาทาไม่หยุด บางท่าเต้นก็ชวนให้เท้าไปประทับบนใบหน้ามาก ส่วนสองกุมารด้วยความเป็นเด็กน่ารักเจ้าที่เจ้าทางเห็นก็เอ็นดู

"ม่วนคักว่ะจ่อย บ่ได้เต้นหน้าฮ่านโดนแล้วเนาะเฮา" โต้ง (สนุกมากว่ะจ่อย ไม่ได้เต้นหน้าเวทีนานมากแล้วนะพวกเรา)

"แม่น ๆ ม่วนคัก คือได้ยินว่าถ้าตอนแม่ครูย้ายไปสกล แม่แก้วเราจัดงานฉลองลูกใภ้สามมื้อสาวคืน สิจ้างหมอลำคณะใหญ่แถมสิจ้างรถแห่อ้อมบ้านอีกเด้ เพิ่ลเล่นใหญ่คักอิหลี" จ่อย (ใช่ ๆ สนุกจริง ๆ ได้ยินว่าถ้าแม่ครูย้ายไปสกลนคร แม่แก้วจะจัดงานฉลองลูกสะใภ้สามวันสามคืน จะจ้างหมอลำคณะใหญ่แถมจะจ้างรถแห่รอบหมู่บ้านอีกด้วยนะ ท่านเล่นใหญ่จริง ๆ)

"ลาภลอยแล้วเฮา" โต้ง (ลาภลอยแล้วพวกเรา)

ขบวนขันหมากก็เข้าไปในบ้านของท่านรองสายันเรียบร้อย พิธีทุกอย่างก็เริ่มขึ้นตั้งแต่ผ่านประตูเงินประตูทอง ล้างเท้าเจ้าบ่าวบนใบตองที่ห่อแผ่น จนถึงขั้นตอนเชิญตัวเจ้าสาวเข้าพิธี นับว่านี้เป็นครั้งที่เจ้าบ่าวเจ้าสาวเจอหน้ากัน ความหล่อทั้งคู่กินกันไม่ลงจนคนที่มาร่วมพิธีเอ่ยปากเสียดายที่คนหล่อทั้งสองมาแต่งงานกันเอง

ภามที่เห็นพ่อครูเพลิงครั้งแรกก็ถึงกับชะงักในความหล่อ ทำให้มีอาการใจเต้นแรงนิด ๆ ฝ่ายพ่อครูก็ถึงกับตะลึงในความหล่อของภาม

"เอาในเมื่อเจ้าสาวมาแล้ว ต่อไปก็จะเข้าสู่พิธีบายศรีสู่ขวัญ" พ่อครูเพลิน

พ่อครูเพลินเดินทางมากับสามีเพื่อร่วมงานแต่งหลานชาย งานนี้ยังรับหน้าที่เป็นพ่อหมอสู่ขวัญในงานแต่งของหลานชายตัวเองอีกด้วย เขาเองก็ยินดีที่หลานชายที่เปรียบเสมือนน้องชายได้แต่งงานสักที ทั้งคู่อายุห่างกันไม่กี่ปีจึงอยู่ด้วยกันเหมือนพี่น้องมากกว่าน้าหลานซะอีก

พิธีสู่ขวัญเจ้าบ่าวเจ้าสาวเริ่มขึ้นทุกคนที่มาร่วมงานต่างก็สนใจเป็นพิเศษ เพราะบางคนไม่เห็นพิธีสู่ขวัญงานแต่งแบบภาคอีสานเลย เพื่อนร่วมงาน เพื่อนร่วมรุ่นตำรวจและรุ่นต่างก็พากันมานั่งดูพิธีใกล้ ๆ แต่สำหรับหมวดโชคเข้าเห็นมาตั้งแต่เด็ก ๆ ส่วนชื่อเสียงของพ่อครูเพลิงเขาก็รู้จักดี ตัวหมวดโชคภูมิลำเนาเดิมเป็นสกลนครโดยกำเนิดและหมู่บ้านที่อาศัยอยู่ก็เป็นหมู่ติดกันกับพ่อครูเพลิง ตัวหมวดโชคก็ศรัทธาในตัวพ่อครูเพลิงและตระกูลท่านมาก เขาจึงมั่นใจว่าลูกพี่เขาจะปลอดภัยถ้าได้อยู่ใกล้พ่อครู

"นี่ยิ้มหน่อยสิคุณเมีย เดี๋ยวคนในงานก็รู้หรอกว่าคุณถูกบังคับให้แต่งงาน" พ่อครูเพลิง

"นี้ยุ่งไรด้วยไม่ทราบ อีกอย่างมาเรียกผมว่าเมียนะ เราแต่งแค่ในนามไม่ได้ จะเป็นสามีภรรยากันสักหน่อย" ภาม

ระหว่างพิธีสู่ขวัญกำลังดำเนินไป เพลิงเห็นหน้าเจ้าสาวของตัวเองไม่ค่อยยิ้มเท่าไหร่ เขาจึงอย่างแกล้งอีกฝ่ายจึงเอ่ยปากแซวไปเบา ๆ เพื่อไม่ให้รบกวนพิธี ปรากฏว่าภามยิ่งทำหน้าบูดใส่เขาทำให้ยิ่งอยากแกล้งเข้าไปใหญ่

"อ้อ! เข้าใจแล้ว ถ้างั้นต้องเป็นผัวเมียกันจริง ๆ ใช่ไหมถึงจะเรียกได้ งั้นเข้าเลยไหมเดี๋ยวจัดใหญ่ " พ่อครูเพลิง

"นี่! คุณพูดจาทะลึ่ง ใครจะเข้าหอกับคุณ" ภาม

"เอ้า ทะลึ่งตรงไหน ผมก็พูดถูกนิเจ้าบ่าวเจ้าสาวแต่งงานกันก็ต้องเขาหอสิ หรือไม่จริง" พ่อครูเพลิง

"นี่! คุณ" ภาม

"เอาละ สู่ขวัญเสร็จแล้วต่อไปก็ผูกข้อไม้ข้อมือเจ้าบ่าวเจ้าสาวได้" พ่อครูเพลิน