ตอนที่ 4 ทำให้เหมือนสาวแรกแย้ม

ด้วยความสงสัย กู้เหอซีจึงหยิบซองจดหมายเปิดอ่านอย่างรวดเร็ว

“มีอะไรหรือเจ้าคะคุณหนู” ไฉ่หงถามด้วยความสงสัยเช่นกัน

“ไม่มีอะไรหรอก ในจดหมายอ้างว่าเป็นชายชู้ของข้า อยากให้ข้าออกไปพบ จะได้พาข้าหนี และจะรับผิดชอบข้าอย่างดี ทั้งจะให้สถานะเป็นฮูหยิน ให้เงินใช้ งานบ้านไม่ต้องทำ อยู่ดีกินดีทุกมื้อ”

“คุณหนูไม่ไปหรือเจ้าคะ”

“จดหมายไร้สาระเช่นนี้ใครจะเชื่อ หากเขาเป็นชู้กับข้าจริง คงต้องโผล่หัวออกมานานแล้ว ไม่ใช่รอเวลาเดือนกว่าสองเดือนถึงโผล่หัวออกมา” กู้เหอซีขยำจดหมายขว้างใส่ชามกระเบื้อง ก่อนจุดไฟเผาไม่ให้มีหลักฐาน

“ถึงกับต้องเผาเลยหรือเจ้าคะ” ไฉ่หงเอียงคอมองสงสัย ไม่เข้าใจการกระทำของเจ้านายบ้านตน

“เด็กโง่ หากมีใครวางแผนว่าข้าติดต่อกับชู้ ก็ต้องเข้ามาทำทีหาจดหมายใช่ไหมล่ะ ข้าก็เผาทำลายหลักฐานซะให้มันสิ้นเรื่องสิ้นราว”

กู้เหอซีนิ่งเงียบไปชั่วอึดใจ คิ้วเรียวขมวดเป็นปม “ข้าจะไปแอบดูดีหรือไม่นะ แต่ไม่ดีกว่า ปกติในซีรีส์นางเอกมักจะทำตัวโง่เง่าชอบไป แล้วก็เสียรู้พวกคนร้ายในเรื่อง งั้นไม่ไปหรอก” ร่างบางล้มตัวลงบนเตียงนอนกลิ้งไปมาอย่างสบายอารมณ์

“รวยๆ ต้องรวยๆ” นางเปลี่ยนความคิดมาอยู่ที่การหาเงินอย่างรวดเร็ว

ไฉ่หงเดินกลับไปยังห้องของตน ภายในใจเก็บความสงสัย ทำไมตั้งแต่คุณหนูฟื้นขึ้นมามักพูดจากฟังไม่รู้เรื่อง แต่ก็ยังดีที่ไม่ได้สติเลอะเลือนจนช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ กลับมีความกล้าและความมั่นใจมากกว่าแต่ก่อนเสียอีก คิดได้ดังนั้นก็ปล่อยวางให้ตัวเองสบายใจ

........

“เจ้าหาพวกโจรรับจ้างสักสี่ห้าคนไปจัดการกับฮูหยินใต้เท้าว่านหน่อยซิ” เสียงของบุรุษร่างใหญ่ท่าทางเกียจคร้านกล่าวกับลูกน้องของตน

“แค่สตรีนางเดียวถึงกับต้องใช้ผู้ชายสี่ห้าคนเลยหรือขอรับ มีดเล่มเดียวก็จัดการได้แล้ว”

“เจ้าโง่ ไม่ได้ให้ไปฆ่านาง ข้าให้ไปเชยชมนางจนนางติดใจบุรุษ ไม่สิ จนนางชอกช้ำใจฆ่าตัวตายอีกรอบต่างหาก”

“อ่อ ความคิดคุณหนูเชียนนี่ร้ายกาจจริงๆ เลยนะขอรับ สมกับเป็นน้องสาวของนายท่าน”

“ฮ่าๆๆๆ น้องสาวข้าก็ต้องร้ายกาจเช่นข้าถูกต้องแล้ว ข้าจะได้มีน้องเขยเป็นเจ้ากรมโยธา จะถึงเวลากอบโกยล่ะงานนี้”

........

ที่ศาลเจ้าร้างแห่งหนึ่ง

เชียนจื่อซินที่ได้ข่าวจากพี่ชายของตนว่าจ้างโจรมาทำมิดีมิร้ายกับกู้เหอซี นางก็คาดผ้าปิดบังใบหน้ามาแอบดูสถานการณ์

“หึ นังสตรีอัปลักษณ์ ข้าต้องเห็นเจ้าเสียตัวและเสียใจด้วยสองตาของข้าเอง” นางหลบอยู่ในมุมลับสายตา รอคอยเวลานัดหมาย

เมื่อถึงเวลานัดหมายก็เห็นร่างของชายฉกรรจ์ห้าคนเข้ามา

“ไหนวะ ผู้หญิงคืนนี้ของพวกเรา” ชายคนหนึ่งส่งเสียง

“คนที่คาดผ้าปิดหน้า นางอัปลักษณ์ แต่รูปร่างทรวดทรงนี่ดีไม่น้อย” ชายอีกคนทำเสียงแหบพร่า

“เจ้าเคยเห็นนางเช่นนั้นหรือ”

“เปล่า ข้าไม่เคยเห็นนางหรอก ฟังมาอีกที อย่างน้อยนางก็เป็นคุณหนูตระกูลร่ำรวย ผิวพรรณรูปร่างไม่มีทางแย่อยู่แล้ว”

“พวกเราดักซุ่มกันเถอะ เผื่อว่านางมาถึงจะได้ไม่ตกใจจนหนีไปเสียก่อน”

ชายทั้งห้าพูดคุยกันแล้วก็แยกย้ายซุกซ่อนตามมุมของศาลร้างนั้น

“เอ๊ะ” เชียนจื่อซินตกใจเมื่อมีคนหนึ่งมาทางนาง

“สตรีน้อยนี่ เจ้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่จ๊ะ” เสียงของบุรุษทักทายนาง

“ไม่ใช่ ข้าไม่ใช่คนที่เจ้าพูดถึง” เชียนจื่อซินรีบปฎิเสธเป็นพัลวัน

“เจ้าแอบมานานแล้วสินะ คงได้ยินสิ่งที่พวกข้าคุยกัน จะปฏิเสธก็ไม่ใช่เรื่องแปลก เฮ้ย พวกเรา สตรีคาดผ้านางซ่อนตัวอยู่ตรงนี้”

ชายอีกสี่คนมายืนล้อมรอบเชียนจื่อซิน สายตาจ้องมองนางด้วยความหื่นกระหาย

“รูปร่างดีจริงๆ ด้วย คืนนี้เราได้ของดีเสียแล้ว” ไม่รอช้าและไม่ฟังเสียงปฏิเสธของหญิงสาว พวกมันเข้ารุมล้อม ยัดเยียดความเป็นชายให้นางทีละคน

“แน่นดีชิบ นี่มันสตรีพรหมจรรย์นี่ คืนนี้ได้ของดีแล้ว” ชายคนหนึ่งพูดพลางขยับเอวของตน

ชายที่เหลืออีกสี่คนก็รุมล้อมเล้าโลมนางที่บริเวณต่างๆ ของร่างกาย

“ของดีจริงๆ หนึ่งคืนข้าว่าคงไม่พอ”

“หลายๆ วันหน่อยเป็นไง ซีดส์ เต็มไม้เต็มมือแบบนี้ข้าชอบ”

เชียนจื่อซินจากตอนแรกก็ปฏิเสธ ทั้งยังร้องไห้ไม่ยินยอม แต่เมื่อถูกสอดใส่และกระแทกภายในกายไม่กี่ครั้ง สติสัมปชัญญะที่มีก็พลันหมดลง กลายเป็นหญิงสาวที่ร้อนแรงและยั่วยวนจนชายทั้งห้าลุ่มหลง

เวลาล่วงเลยข้ามวันข้ามคืนชายพวกนั้นก็จากไป ทิ้ง เชียนจื่อซินนอนร่างเปลือยเปล่าระบมไปทั่วทั้งกาย นางหาเสื้อผ้าที่ถูกถอดทิ้งไว้มาสวมใส่

“กู้เหอซี ยังไงข้าก็ต้องเอาคืนเจ้า” นางแบกร่างที่สะบักสะบอมของตัวเองกลับไปด้วยความแค้น

นางไม่ได้กลับไปที่จวน แต่ไปยังที่พักลับของตนเอง สั่งให้สาวใช้ต้มยาป้องกันการตั้งครรภ์ให้ ดูแลรักษารอยฟกช้ำจากการถูกย่ำยีให้จางลงจนสังเกตเห็นได้ยากจึงค่อยกลับจวน

“คุณหนูเจ้าคะ” เสียงสาวใช้ของเชียนจื่อซินเรียกนางก่อนที่จะโน้มตัวไปกระซิบข้างหู

“มีหมอฝีมือดี เหมือนหมอเทวดาที่ทำให้คนกลับมาสวยได้เจ้าค่ะ ท่านหมอคนนั้นมีโฆษณาด้วยว่า ทำให้หญิงสาวแน่นกระชับ เหมือนไม่เคยผ่านมือชายใดมาก่อน”

เชียนจื่อซินนัยน์ตาสว่างไสว “จริงหรือ ข้าอยากพบหมอคนนั้นเร็วๆ ข้าต้องรีบรักษาก่อนที่จะต้องเข้าหอกับใต้เท้าว่าน” นางอุตส่าห์เก็บพรหมจรรย์ไว้ให้ว่านเฉินคุน เขาจะได้ยิ่งรักยิ่งหลงนาง ไม่เหมือนกับสตรีอัปลักษณ์ที่เรียกชายชู้มาที่ห้องหอคืนแต่งงาน

“แต่คิวยาวมากเลยนะเจ้าคะ ตอนนี้ยาวเป็นเดือนแล้ว”

“ข้าทุ่มไม่อั้น อย่างไรก็ต้องลัดคิวให้ทันวันแต่งงาน”

“เจ้าค่ะ” หญิงรับใช้รับคำ แล้วออกจากเรือนไปทำตามคำสั่งอย่างรวดเร็ว

........

กู้เหอซีที่หลายวันมานี้รับคนไข้จำนวนมาก นางทั้งกดสิว ทำทรีตเมนท์ ยิงเลเซอร์ ฉีดโบท็อกซ์ ฟิลเลอร์จนมือเป็นระวิงไม่ได้หยุดพัก จะพักได้อย่างไร ในเมื่อทุกอย่างคือรายรับที่ได้ทั้งนั้น

“เห็นทีข้าต้องหาสถานที่เปิดคลินิกอย่างเป็นทางการเสียแล้ว”

พูดไม่ทันไรก็เห็นไฉ่หงวิ่งเข้ามาหา “คุณหนูเจ้าคะ มีคนมาติดต่อ อยากแก้ไข เอ่อ”

“แก้อะไร”

“แก้ตรงส่วนนั้นของผู้หญิง ให้แน่นกระชับเหมือนสตรีพรหมจรรย์เจ้าค่ะ”

“อ่อ ไม่ใช่เรื่องยาก แล้วทำไมล่ะ”

“นางต้องการคิวเร่งด่วนเจ้าค่ะ บอกว่าทุ่มไม่อั้น ไม่จำกัดงบ”

กู้เหอซียิ้มหวานแสดงความพึงพอใจ “ดีเลย เจ้าเช่าที่นี่ตอนกลางคืนด้วยนะ แล้วให้นางมากลางคืน ข้าจะทำให้เป็นกรณีพิเศษเลย”

ตอนนี้แผลเป็นที่หน้าของกู้เหอซีก็จางจนมองไม่เห็นแล้ว เวลารักษาคนไข้ทั้งนางและไฉ่หงก็จะใส่หน้ากากปิดบังใบหน้าไม่ให้ผู้อื่นมองตัวตนของพวกนางออก

........

คืนวันถัดมา

เชียนจื่อซินคาดผ้าปิดบังใบหน้า เข้าห้องตรวจของกู้เหอซี อย่างระมัดระวัง

“ใจเย็นๆ ทำใจสบายๆ” กู้เหอซีดัดเสียงบอกกับสตรีที่เพิ่งเดินเข้ามา นางรู้ว่าเรื่องนี้ค่อนข้างต้องการความเป็นส่วนตัวสูง จึงปิดบังใบหน้าของตนเองอย่างมิดชิด ไม่ให้คนไข้รู้สึกเคอะเขิน ทั้งยังเตรียมหน้ากากแบบเต็มใบหน้าให้สตรีนางนี้สวมใส่ด้วยเช่นกัน

“เจ้าต้องการทำให้ส่วนนั้นของเจ้ากระชับเต่งตึงเหมือนสาวแรกแย้มใช่หรือไม่” กู้เหอซีเริ่มเอ่ยปากถาม

“ชะ ใช่” สตรีที่เพิ่งเข้ามาก็ดัดเสียงตอบนางเช่นเดียวกัน

“เช่นนั้น ช่วยถอดกางเกงให้ข้าดูหน่อย อ่อ ไม่ต้องเขินไป ถ้าคิดว่าผ้าคาดหน้าไม่พอ เจ้าก็แค่หยิบหน้ากากที่อยู่ด้านข้างมาใส่เพิ่ม ไม่ต้องกังวลใจไป ความลับของคนไข้ ข้าไม่นำไปเปิดเผยที่ไหน”

เชียนจื่อซินได้ยินเช่นนั้นก็วางใจ นางถอดเสื้อผ้าท่อนล่างจนเปลือยเปล่าแล้วขึ้นเตียง ยกขาอ้าให้กู้เหอซีตรวจดู

“แม่นาง ของเจ้าก็ยังสภาพดีอยู่ ไม่เคยผ่านการคลอดบุตร ไม่ได้หลวมหรือหย่อนจนจำเป็นต้องได้รับการรักษา” กู้เหอซีเก็บเครื่องมือกลับหลังจากตรวจ

“ทะ ท่านหมอ คือว่า ข้าไม่ปิดบังท่าน ข้าถูกคนร้ายข่มเหงมา แล้วข้าก็กำลังจะแต่งงาน”

พูดเพียงเท่านี้กู้เหอซีก็เข้าใจความหมายของนาง “ข้าจะทำให้สามีของเจ้าจับผิดไม่ได้เลย เพียงแต่ค่าฝีมือ ค่าเสียเวลาก็ต้อง”

“ท่านหมอจะเอาเท่าไหร่เรียกได้เลย”

กู้เหอซีอมยิ้ม “ดี ข้าจะตั้งใจเต็มที่”

เวลาผ่านไปประมาณหนึ่งชั่วยาม กู้เหอซีก็เก็บเครื่องไม้เครื่องมืออุปกรณ์ต่างๆ ทำความสะอาด

“เรียบร้อยแล้ว รับประกันผล สามีเจ้าไม่รู้แน่นอน ค่าใช้จ่ายข้าเขียนรายละเอียดไว้ให้แล้ว ถือว่าเจ้าเป็นคนไข้รักษาเรื่องสตรีคนแรกของข้าที่เมืองนี้ ข้าคิดให้ราคาพิเศษ เจ้าเก็บใบรับรองของข้าไว้ด้วย ข้าหนึ่งชุด เจ้าหนึ่งชุด หากมีปัญหาหลังการรักษาข้าแก้ไขให้ไม่เก็บเงินเพิ่ม”

“ขอบคุณท่านหมอ” เชียนจื่อซินเก็บกระดาษนั้นไว้กับตัว เห็นค่ารักษานางก็อึ้งไปเล็กน้อย แต่ก็ยินยอมจ่ายแต่โดยดี

ได้แต่งงานกับว่านเฉินคุนนางน่าจะเอาคืนได้มากกว่านี้ หญิงสาวจากไปด้วยความผ่อนคลาย

........

“ไฉ่หง กลับกันได้แล้ว ตอนนี้เรามีเงินพอเช่าบ้านแล้วล่ะ พรุ่งนี้ค่อยออกมาหาบ้านกันนะ ข้าเบื่อจวนไอ้ชั่วนั่นเต็มทนแล้ว”

“ไม่ได้เจ้าค่ะคุณหนู” ไฉ่หงรีบร้องห้าม

“ทำไม”

“ก็ถ้าหากเราไม่กลับจวนเลย ใต้เท้าว่านมีหวังส่งคนมาตามหาจนจับผิดเราได้สิเจ้าคะ คุณหนูยังไม่ได้หย่า ใต้เท้าว่านยังไม่ปล่อยคุณหนูหรอกเจ้าค่ะ”

“อ่อ ลืมไป ข้าเหมือนเป็นตัวประกันระหว่างไอ้ชั่วกับบิดาเนรคุณแผ่นดินสินะ เฮ้อ ช่างน่าเบื่อเสียจริง”

“คุณหนูก็พูดเข้า เรารีบกลับจวนเถอะเจ้าค่ะ กลับดึกมากเดี๋ยวถูกสงสัย”

สตรีทั้งสองนางพยักหน้าให้กันแล้วก็เปลี่ยนชุดกลับจวน