ตอนที่ 3 ระบบรักษา

กู้เหอซีลงมาจ่ายเงินด้านล่าง นางเอ่ยบ่นกับเถ้าแก่เจ้าของร้าน “คนที่ชั้นสองใช่ลูกค้าท่านหรือไม่ หน้าตาไม่เป็นมิตรเอาเสียเลย”

เถ้าแก่ได้ยินก็ขมวดคิ้ว “แม่นาง ชั้นสองไม่มีใครนี่นา”

“มีสิ เขายังเขวี้ยงมีดใส่ข้าอยู่เลย” กู้เหอซีชี้ไปทางบันไดให้เขาดูรอยมีดบินที่เคยปักไว้

“จริงหรือ” เถ้าแก่เดินขึ้นไปดู พร้อมทำสีหน้างง “แต่ข้างบนนี้ไม่มีผู้ใดอยู่เลยนะ”

“เช่นนั้นท่านคงมีแขกที่ไม่ได้รับเชิญแล้วนะ ว่างๆ ท่านก็ตรวจดูหนังสือตำราของร้านบ้าง เผื่อถูกขโมยไปโดยที่ไม่รู้ตัว” กู้เหอซีกล่าวพลางหยิบหนังสือที่ซื้อมาใส่ห่อผ้า

เดินมาถึงประตูหน้าร้านก็เห็นไฉ่หงหิ้วของพะรุงพะรัง

“ได้ครบตามที่คุณหนูต้องการเลยเจ้าค่ะ”

“อืม ไปกันเถอะ” กู้เหอซีเดินนำไฉ่หงกลับจวน ระหว่างเดินก็รู้สึกว่าฝูงคนด้านหลังมีการเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว

“หลีกไป อย่าขวางรถม้า” เสียงตะโกนของคนขับรถม้าร้องบอกผู้ที่เดินเท้า

กู้เหอซีกับไฉ่หงเดินหลบไปริมถนน สายตามองไปยังรถม้าคันนั้น

“จะรีบไปหาพ่อหรือ” กู้เหอซีบ่นไม่สบอารมณ์

“เอ่อ บิดาของใต้เท้าว่านไม่ได้อยู่ที่เมืองนี้เจ้าค่ะ” ไฉ่หงตอบเสียงเบา

กู้เหอซีมองตามหลังรถม้า เห็นด้านข้างมีคำว่า ‘ว่าน’ “อ่อ รถม้าของคนเฮงซวยนี่เอง”

พวกนางทั้งสองเดินหอบหิ้วข้าวของกลับจวนอย่างทุลักทุเล เมื่อถึงหน้าจวนก็เห็นรถม้าคันดังกล่าวจอดอยู่ด้านหน้าประตู ได้ยินเสียงของว่านเฉินคุนพูดกับคนในรถม้าด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“ข้าลงก่อนนะ เดี๋ยวรถม้าจะไปส่งเจ้าที่จวน ถึงแล้วพักผ่อนเยอะๆ ล่ะ”

“เจ้าค่ะ” เสียงหวานตอบรับเบาๆ

กู้เหอซียิ้มเหยียดเล็กน้อย แล้วเดินเข้าประตูสายตาไม่แยแสผู้ใด

บุรุษที่กำลังลงจากรถเห็นดังนั้นก็มีสีหน้ามืดครึ้ม เขาหันไปยิ้มให้กับคนบนรถ รอให้รถม้าเคลื่อนที่ออกจากจวน แล้วจึงเดินตามกู้เหอซี

“หญิงแพศยา” บุรุษเอ่ยเรียกหญิงสาวที่เดินนำหน้า

ไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองจากคนตรงหน้า เขาจึงเรียกซ้ำอีกครั้ง “นังหญิงแพศยา”

กู้เหอซีหยุดเดิน หันมาจ้องหน้าผู้เรียก “หาเรื่องหรือ อยากมีเรื่องนักใช่หรือไม่”

“หึ หญิงแพศยาเช่นเจ้าจะทำอะไรข้าได้ เลี้ยงตัวเองให้รอดก่อนเถอะ” เขาทำสีหน้าดูถูก ก่อนเดินผ่านนางไปอย่างไม่ใยดี

“ไอ้โรคจิต” กู้เหอซีสบถตามหลัง หากไม่ติดว่าหิ้วของเยอะ นางคงหาเรื่องลงไม้ลงมือกับเขาแล้ว

........

กลางดึกคืนนั้น ขณะที่กู้เหอซีกำลังหลับบนเตียง ก็ได้ยินเสียงเหมือนมีคนเรียกอยู่ข้างหู

“สวัสดีแพทย์หญิงกู้เหอซี ยินดีที่ได้รู้จัก”

“ใครพูด ทำไมถึงรู้ว่าฉันเป็นหมอ” กู้เหอซีพูดตอบ นางเหมือนกำลังสะลึมสะลือคล้ายอยู่ในห้วงฝัน

“สวัสดี ฉันคือระบบของบริษัทZ ยินดีติดตั้งระบบการประกอบอาชีพ หมวดการแพทย์ แก่แพทย์หญิงกู้เหอซี โปรดระบุหมวดย่อยที่ต้องการ”

“ระบบอะไร”

“ระบบช่วยเหลือเรื่องการประกอบอาชีพ”

“เปล่า ที่ฉันจะถามก็คือ ฉันมาอยู่ที่นี่นานแล้ว ระบบอะไร ทำไมเพิ่งโผล่มา” เสียงของกู้เหอซีเริ่มหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด

“ต้องขออภัย เนื่องจากติดวันหยุดยาว ทางบริษัทจึงเพิ่งให้บริการ”

“บริษัทงั้นหรือ ไม่ใช่พระเจ้าหรือสิ่งที่เหนือธรรมชาติ แต่เป็นบริษัท บริษัทอะไรจึงติดต่อให้ความช่วยเหลือคนอีกยุคได้”

“ต้องขออภัย เป็นความลับของบริษัท”

“ก็ได้ งั้นบอกฉันหน่อย ว่าระบบให้ความช่วยเหลืออย่างไร ระบบแพทย์ หมวดย่อยคืออะไร”

“หมวดย่อยคือ แผนก ต้องการเลือกรักษาของแพทย์แผนกใด”

กู้เหอซีครุ่นคิดไม่นานนัก “แผนกผิวหนัง ศัลยกรรมความงาม ศัลยกรรม ความงาม อะไรประมาณนี้ มีหรือเปล่าล่ะ”

ได้ยินเสียงดนตรีไม่นานนัก “ระบบติดตั้งสำเร็จแล้ว ขอให้มีความสุขกับการใช้งาน”

“เฮ้ เดี๋ยวก่อนสิ” กู้เหอซีร้องเรียก แต่ก็ไม่ได้ยินเสียงตอบรับ

“อะไรกันเนี่ย ระบบเออเร่อหรือ ฟรีหรือเปล่าระบบนี้ ไม่ใช่มีบิลของบริษัทมาเรียกเก็บนะ” กู้เหอซีถอนหายใจ งัวเงียสักพักแล้วก็หลับต่อ

รุ่งเช้านางตื่นขึ้นมาด้วยความสดชื่น แล้วก็นั่งบนเตียงลองพิสูจน์เรื่องเมื่อคืนว่าเป็นความฝันหรือความจริง

“สวัสดีระบบ” นางลองร้องเรียกทักทาย

“สวัสดีแพทย์หญิงกู้เหอซี” เสียงตอบเสียงเดิมกับที่ได้ยินเมื่อคืน

“มีเครื่องเลเซอร์ชนิดใดบ้าง” กู้เหอซีถามน้ำเสียงตื่นเต้น

“มีทุกรุ่นที่ต้องการใช้”

ใบหน้าภายใต้ผ้าคาดปิดครึ่งหน้ายิ้มแย้ม ในใจรู้สึกมีความหวังหลายเรื่อง

“ฟรีหรือเปล่า” นางถามคำถามนี้อย่างหวาดระแวง หากมีค่าใช้จ่ายคงต้องทำสัญญาการยืมเงินแล้วล่ะ ขอใช้ก่อนแล้วค่อยจ่ายทีหลัง

“ไม่เสียค่าบริการ”

“เย้” เสียงร้องของกู้เหอซีดังออกนอกเรือน ดีที่ไม่มีผู้ใดอยู่แถวนี้ “ขอใช้เลเซอร์รักษาแผลเป็นบนใบหน้า” หญิงสาวนั่งรอด้วยความตื่นเต้น

“ยินดีอย่างยิ่ง”

หลังได้ยินเสียงตอบและเสียงดนตรีได้ไม่นาน ก็มีเสียงดังครืนอยู่ข้างเตียง กู้เหอซีหันไปมองก็เห็นเครื่องเลเซอร์รุ่นที่กำลังต้องการและโต๊ะวางอุปกรณ์เครื่องมือที่ต้องใช้

“เยี่ยมมาก” กู้เหอซีพูด สีหน้ามีความสุขอย่างปิดไม่มิด

หญิงสาวลงนั่งยังโต๊ะที่เพิ่งปรากฏขึ้น ตั้งกระจกที่ใสแวววับสะท้อนชัดเจน เตรียมอุปกรณ์เครื่องมือต่างๆ จนพร้อม ทำความสะอาดใบหน้าจนสะอาด แล้วก็จับเครื่องเลเซอร์อันแสนคุ้นเคยมาใช้บนใบหน้าของตน

‘ไม่กี่ครั้งก็สวยแล้วกู้เหอซี สู้ๆ’ ในใจของนางเต็มเปี่ยมไปด้วยความหวังอย่างยิ่ง

ยิงเลเซอร์บนใบหน้าของตนจนเสร็จ นิ้วเรียวก็หยิบครีมมาทาบางๆ บนรอยแผลเป็น จากนั้นจึงใช้ผ้าคาดปิดเช่นเดิม

“จะให้ใครเห็นไม่ได้ว่าหญิงสาวคนนี้กำลังจะเป็นสาวงาม จริงสิ มีอุปกรณ์แล้วก็หากินได้แล้วสินะ”

วันนั้นทั้งวันกู้เหอซีอยู่แต่ภายในเรือนไม่ได้ออกไปไหน นางนั่งบนโต๊ะร่ายแผนการที่จะต้องทำ “หาคนไข้ หาสถานที่ หาบ้าน หย่า” ริมฝีปากอวบอิ่มกระหยิ่มยิ้มย่องอารมณ์ดี

หลังจากนั้นหนึ่งเดือน กู้เหอซีก็อยู่แต่ในบริเวณเรือนของตนเอง ไม่ได้ออกไปไหน นางทดลองทำผงพอกหน้าสมุนไพรชนิดที่สามารถลอกออกเป็นแผ่นเหมือนยุคปัจจุบันได้ นอกจากนั้นยังดูสูตรยาสมุนไพรที่ดูแลเรื่องผิวพรรณและความงาม บางตำรับก็นำมาใช้ตามวิธีดั้งเดิม บางตำรับก็นำมาปรับปรุงให้สอดคล้องกับความรู้ที่เรียนมา

“ดีงาม ตอนนี้มีสมุนไพรพอกหน้าตั้งหลายสูตร หากใช้ร่วมกับวิธีอื่นๆ ต้องเห็นผลชัดเจนแน่ๆ รอหาคนไข้ได้ก่อนเถอะนะ ฉันจะต้องรวยๆๆ”

กู้เหอซียิ้มแย้มทำท่าเต้นรำอยู่ภายในเรือน “รอยแผลเป็นบนแก้มก็จางไปเยอะแล้ว เนียนจนถ้าไม่สังเกตก็เกือบมองไม่ออกว่าเคยเป็นแผล”

“พรุ่งนี้ไปหาเป้าหมายดีกว่า” หญิงสาวยิ้มแย้มเดินไปที่ตู้เสื้อผ้าจัดแจงเลือกชุดที่มีมาลองใส่ดู “จะสวยก็ต้องลงทุน กู้เหอซีสู้ๆ”

........

ยามเช้าที่อากาศเย็นสบาย กับแสงแดดอุ่นๆ ทำให้ผู้คนต่างออกมาเดินเล่นภายในเมืองเพื่อจับจ่ายใช้สอย กู้เหอซีสวมชุดสีขาวทั้งชุด ในมือถือกระดาษเล็กๆ หนึ่งปึก นางพาไฉ่หงออกนอกจวนตั้งแต่เช้า

แต่เมื่อก้าวขาออกนอกเรือน ก็เห็นบรรดาสาวใช้แต่ละคนต่างคึกคักพูดจากันสนุกสนาน

“ใต้เท้าจะรับคุณหนูสกุลเชียนมาเป็นฮูหยิน ดีจังเลย”

“ก็เป็นได้แค่ฮูหยินรอง ไม่ได้เป็นฮูหยินใหญ่อยู่ดี”

“ข้าไม่เข้าใจ ทำไมใต้เท้าไม่ยอมหย่ากับนังอัปลักษณ์ให้มันจบๆ ไป”

“ก็พ่อของนังอัปลักษณ์นั่นบีบคั้นใต้เท้าอยู่ตลอด เลยทำอะไรไม่ได้น่ะสิ”

กู้เหอซีได้ยินก็ทำเมินเฉยกับสิ่งที่ได้ยิน นางไม่ได้หวังจะต้องมาเป็นฮูหยินที่จวนนี้อยู่แล้ว ต้องหาเรื่องหย่าให้มันจบๆ ไป

........

เรือนริมน้ำ

“ท่านพี่” เสียงหวานของเชียนจื่อซินเรียกว่านเฉินคุน

“เดือนหน้าเราจะแต่งงานกันแล้ว ตกลงท่านพี่จะให้ข้าเป็นแค่ฮูหยินรองหรือเจ้าคะ มันก็แค่อนุดีๆ เอง” หญิงสาวหน้าหวานทำเสียงกระเง้ากระงอด

บุรุษร่างสูงเดินมาโอบกอดนางจากด้านหลัง “ก็นังแพศยายังอยู่ ข้าก็จนใจ ทำอะไรไม่ได้”

หญิงสาวในอ้อมกอดหันมากอดเอวเขากลับ นางซบลงตรงหน้าอกแกร่งของเขา

“ก็ให้นางฆ่าตัวตายอีกรอบสิเจ้าคะ”

“เอ่อ” ว่านเฉินคุนนิ่งเงียบ “ข้ายังคิดหาวิธีดีๆ ไม่ออกเลย” เขาเอ่ยตอบทำหน้าจนปัญญา

“ท่านพี่อยู่เฉยๆ ก็ได้เจ้าค่ะ เดี๋ยวนางก็ฆ่าตัวตายเอง” หญิงสาวยิ้มด้วยรอยยิ้มบูดเบี้ยว หน้าตาน่ารังเกียจยิ่งนัก

เพียงแต่นางซบอยู่กับแผ่นอกกว้างของชายหนุ่ม เขาจึงไม่เห็นใบหน้านี้ของนาง

........

หลังจากที่เชียนจื่อซินเอาใจว่าที่สามีเสร็จ นางก็กลับจวนของตน สั่งให้สาวใช้ส่งจดหมายไปให้พี่ชายของนางและอีกฉบับให้คนแอบไปวางที่เรือนของกู้เหอซี

“นังสติปัญญาน้อยนั่น เมื่อเห็นจดหมายคงจะรีบไปตามแผนแน่นอน” หญิงสาวยิ้ม มือเรียวยกจอกสุราขึ้นมาจิบอย่างสบายใจ

........

ทางฝั่งกู้เหอซีเมื่อออกจากจวนก็เปลี่ยนเสื้อผ้า ปลดผ้าคลุมหน้าแล้วใส่หน้ากากอำพรางใบหน้าแทน บนแก้มนั้นเหลือเพียงรอยแผลเป็นจางๆ ถูกแต่งหน้าบางๆ กลบไว้จนมองไม่ออก นางไปแถวร้านขายพวกเครื่องประทินผิว เสนอรักษาสิวและทำทรีตเมนต์หน้าแก่หญิงสาวที่มีปัญหาผิวด้านต่างๆ

เมื่อนางเสนอรักษาฟรีห้าคน ก็มีสตรีใจกล้าอยากลองห้านางเสนอตัวเข้ารับการรักษา

ไฉ่หงจึงไปขอเช่าห้องว่างของร้านขายเสื้อผ้าที่อยู่ติดกัน กู้เหอซีเข้าไปในห้องเตรียมอุปกรณ์รักษา ไม่ว่าจะเป็นอุปกรณ์สำหรับกดสิว เครื่องทำทรีตเมนท์ต่างๆ เครื่องเลเซอร์ และเตียงสปา

“เรียบร้อยแล้ว คลินิกเถื่อนของฉัน” นางอมยิ้มเมื่อเห็นห้องรักษาพร้อมใช้ จากนั้นก็ให้หญิงสาวเข้ามารักษาทีละคน

แม่นางแต่ละคนล้วนถูกทำสัญญาไม่ให้เปิดเผยถึงวิธีและขั้นตอนการรักษา ซึ่งพวกนางก็ตกปากรับคำอย่างเคร่งครัด

หลังการรักษา แต่ละคนพึงพอใจเป็นอย่างมาก สตรีที่มาในวันนี้ผิวหน้าค่อนข้างดี จึงไม่ต้องใช้เวลาในการรักษามากนัก เห็นผลทันทีที่ลงจากเตียง

“ท่านหมอนี่ยอดจริงๆ ผิวหน้าข้าละเอียดขึ้นมาก”

“ขอบคุณท่านหมอมากๆ ข้าขอจองคิวรักษาครั้งต่อไปเลยละกัน”

“เดี๋ยวข้าจะไปตามเพื่อนมารักษานะ”

เพียงแค่วันเดียว หญิงสาวหลายคนก็รีบไปแพร่กระจายข่าวถึงหมอลึกลับที่รักษาผิวหน้า ไม่ว่าจะสิวฝ้ากระ ริ้วรอยร่องลึกหาย ทำให้คนติดต่อมายังกู้เหอซีเป็นจำนวนมาก

“ฮ่าๆ ดีเสียจริง ฉันจะรวยแล้วสินะ พอมีเงินก็หาสถานที่เอง แล้วก็เสริมจมูก เสริมหน้าผาก คาง นม ฉีดโบท็อกซ์ ฟิลเลอร์ ทำรีแพร์ แค่คิดก็รู้สึกว่าเป็นเศรษฐีแล้ว”

อยู่ที่ยุคนี้ไม่มีกฎหมายคอยควบคุม จรรยาบรรณวางเอาไว้ก่อน แค่ทำให้ลูกค้าพึงพอใจ ไม่มีผลข้างเคียงใดๆ กู้เหอซีก็พอใจแล้ว

รักษาคนไข้เสร็จ นางก็สั่งให้ระบบเก็บอุปกรณ์เครื่องมือทุกอย่าง ภายในห้องสะอาดเหมือนไม่เคยมีการใช้งานมาก่อน นางออกจากร้านขายเสื้อผ้าด้วยความสบายใจ

พอเจอสถานที่ลับตาคนก็เปลี่ยนชุดเป็นชุดที่ใส่ออกมาจากจวน ถอดหน้ากาก และคาดผ้าปิดครึ่งหน้าเหมือนเดิม

“ไฉ่หง ต่อไปเราจะรวยแล้ว”

ไฉ่หงขมวดคิ้วสงสัย นางได้รับหน้าที่ให้เฝ้าและจัดลำดับคนไข้อยู่หน้าห้อง จึงไม่เคยเห็นว่าภายในห้องมีวัสดุอุปกรณ์อะไรบ้าง หากนางเห็นคงขยี้ตาไม่อยากเชื่อแน่ๆ

“คุณหนูรักษาผิวหน้าเป็นตั้งแต่เมื่อไหร่เจ้าคะ” นางถามด้วยความสงสัย

กู้เหอซียิ้มอารมณ์ดี “วันที่ข้าฆ่าตัวตาย ก็เห็นองค์พระโพธิสัตว์ ท่านสอนข้าและมอบความสามารถพิเศษนี้ให้แก่ข้า”

โกหกนิดหน่อยเพื่อความอยู่รอดละกัน

กลับมาถึงเรือนที่พักก็เห็นจดหมายฉบับหนึ่งวางอยู่บนโต๊ะ