วางแผนแบบเป็นระบบ

คำถามนั้นทำแม่ทัพลู่จ้งหลินคิดหนัก ก่อนจะเดินไปทีใต้เตียง ดึงหีบไม้ออกมา ในนั้นมีชุดน้ำชาที่เป็นเครื่องทองประทับตราราชวงศ์ชาง หยิบผ้าเก่าผืนนึงมาห่อไว้ สั่งคนสนิทเขียนจดหมาย

“ที่นี่ไม่มีพ่อค้ามานานแล้ว ของมีค่าพอมีอยู่บ้าง แต่ไม่มีที่ใดรับซื้อ เครื่องทองนี้มอบให้ท่านเทพ” เขียนเสร็จเข้าก็วางชุดน้ำชาทองคำแท้ใส่ไปในตู้ไม้

วู้บ

เคร้ง!!

มือที่กำลังจัดเรียงซาลาเปา ขนมจีบ ฮะเก๋า ชะงักหันมามองเครื่องทองที่ล่วงมาจากตู้ และกลิ้งมาแทบเท้าเธอก็ตกใจ เฉวียนเยี่ยหยิบกระดาษขึ้นมาอ่านเห็นแบบนั้นก็ลองยกขึ้นมาดูพบว่ามันหนักจนใจเต้นแรง ก่อนจะลองใช้ฟังกัด

“อ่ะ!! ของจริงงั้นหรอ!!” มือบางพลิกเครื่องทองไปมาก่อนเห็นตราประทับ

“เครื่องทองพระราชทานจากฮ่องเต้ตี้จิ่ว นี่มัน…!!“ มืออีกข้างหยิบมือถือเตรียมกดค้นหาประวัติศาสตร์ย้อนหลัง แต่นึกขึ้นได้ว่าต้องส่งอาหารให้ทางนั้นก่อนจึงยอมตัดใจ

ตุ๊บๆๆๆๆๆๆๆ

ซาลาเปาที่ห่อใส่กล่องอย่างดีหล่นมาจากตู้ไม้ เหล่าทหารที่ผอมแห้งยืนนิ่งอยู่กับที่ กลิ่นแป้งนึ่งสุกปะปนกับกลิ่นเครื่องเทศทำหลายคนเริ่มกลืนน้ำลาย ก่อนคุกเข่าลงพร้อมกัน

”ท่านแม่ทัพเรื่องนี้ให้ท่านจัดการเถอะ พวกข้า…ยอมรับทุกการตัดสินใจ“ ต้ากุ้ยพูดขึ้นมาก่อนและทุกคนก็เห็นด้วย จ้งหลินมองหน้าลูกน้อง และล่วงเลยไปถึงพลทหารยศเล็กๆที่ขนน้ำต่อๆกันอีก10คน น้ำก็ยังไหลอยู่ตลอดเวลาเขาจึงคิดหนัก

”นับจำนวนคนมา แล้วก็…เก็บเป็นความลับก่อน ข้าจะหาของมีค่าไปบูชาท่านเทพ หากอาหารพวกนี้ต้องซื้อท่านเทพก็คงลำบากไม่น้อย“ เขาคิดว่าตอนนี้ตัดสินใจได้ดีที่สุดได้เท่านี้จริงๆ

ทุกคนในต้าตงลำบากเท่ากัน ทหารจากมีนับหมื่นบัดนี้เหลือราวๆ500คน เพราะทนความอดอยากไม่ไหว หนีไปบ้าง อดตายบ้าง โรคระบาดก็ยังพอมีให้พรากชีวิต

ส่วนชาวบ้านไม่ต้องพูดถึงแต่ละคนแทบจะแลกคนในครอบครัวเพื่อเอาเนื้อมาต้มกินด้วยซ้ำ!!

ซาลาเปาร้อนๆนับ20ลูก ขนมจีบอีก30ลูก ฮะเก๋ากลิ่นหอมอีก20ลูก เป็นอะไรที่ยากเกินจะห้ามใจไม่ให้หยิบมาประคองใส่ปากได้

อาหารถูกจัดวางรวมกันบนโต๊ะตัวใหญ่ที่กลางห้องทุกคนพยายามไม่มองให้รู้สึกหิวกว่าเดิม

ตุ๊บ!!

ตะกร้าใส่ผิงกั่วเต็มจนพูนปรากฏขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับกระดาษบอกจำนวนชาวเมืองต้าตงเสร็จพอดี เขาหยิบมันขึ้นมาด้วยมือสั่นเทา พร้อมเพิ่มข้อความอีก1ประโยค

“ไม่รู้ว่าท่านจำข้าได้กรือไม่ แต่ตั้งใจจะแจ้งชื่อแซ่แก่ท่านอีกที ข้าแม่ทัพลู่จ้งหลิน หากท่านต้องใช้เงินซื้อ เช่นนั้นข้าจะส่งของมีค่าให้ท่านไม่ลำบาก” จากนั้นก็จัดการเผากระดาษ และหิ้วตระกร้าผลไม้เดินมาวางที่จุดรวมอาหาร เขาจัดการนับสิ่งของพบว่า มีไม่เพียงพอที่จะแจกจ่ายจริงๆ

“พวกเจ้าเอาอันนี้กลับไปแบ่งให้คนที่บ้าน อย่าให้ใครจับได้หล่ะ เรียกคนข้างนอกที่มีอยู่10คนนั้นเข้ามาก่อน มาทำสัญญาเก็บความลับ” ซาลาเปากลิ่นหอมถูกผ้าผืนบางมัดจนแน่นไม่ให้กลิ่นโชยไปไกล

ทหาร5คนในนี้ได้กินมันคนละ1ลูก น้ำตาที่ไหลทั้งที่เคี้ยวตุ้ยอยู่ในปากช่างหน้าอดสูนัก บางคนหันไปดื่มน้ำอีกหลายอึกและตบท้อง

“ข้าจะช่วยท่านหาของมีค่ามาแลกอาหาร”

“ข้าด้วยๆ”

“ข้าเองก็ด้วย” ในที่นี้ไม่มีใครเห็นแก่ตัว มีแต่คนนึกถึงชาวบ้านที่ขาดน้ำตายในหมู่บ้านทุกวัน หลังตายยังถูกคนบางจำพวกเถือหนังไปต้มกินอีกด้วย!!

“เรื่องนั้นพรุ่งนี้คงต้องรอว่า…ท่านเทพจะช่วยได้มากแค่ไหน”