มิติคู่ขนาน2

เฉวียนเยี่ยยืนชั่งใจอยู่นานนิ้วเล็กๆยกขึ้นมากัดปากเล็บอย่างใช้ความคิด ก่อนจะหันไปมองสายยางเล็กๆแล้วนึกได้

“หรือว่าคุณปู่จะใช้สายยางพวกนี้ปล่อยน้ำงั้นหรอ!!” ขวดน้ำในมือถูกเธอยื่นไปข้างหน้าและเทน้ำลงไปอย่างตั้งใจ ตาก็มองพื้นไม้ว่าจะมีน้ำเลอะออกมาหรือไม่ เมื่อพบว่ามันไม่มีก็ตื่นเต้น

“มัน…หายไปเลยงั้นหรอ!!” เธอเทน้ำจนหมดขวดก่อนจะหยิบกระดาษใบเดิมมา

“ได้รับน้ำหรือยัง” รอการตอบกลับอย่างใจจดจ่อ

แคว้นต้าตง

อ่างรองน้ำในมือของลู่จ้งหลินสั่นเทา มือรับกระดาษนั้นด้วยน้ำตา

”รอดแล้ว ข้ารอดแล้ว!! ท่านเทพเมตตาต่อข้าจริงๆ กุ้ยกุ้ย รีบพาคนเข้ามา เอาอ่างใบใหญ่เข้ามา!!” เสียงตะโกนหนักแน่นนั้นทำคนข้างนอกตกใจ รีบกระวีกระวาดเตรียมตามที่ท่านแม่ทัพสั่ง ก่อนจะคุกเข่าลงและคำนับตู้ไม่จันทร์ในห้องอย่างสำนึกบุญคุณ

“ทำสำเร็จแล้วหรือขอรับ พวกเรา…รอดแล้ว!!” ทหารคนสนิท4-5นายกระโดดกอดกัน มือที่สั่นเทาของแม่ทัพลู่รีบตอบกลับนางอย่างร้อนรน

พึบ

มือบางหยิบกระดาษใบเล็กมาอ่านก่อนจะฉีกยิ้มกว้าง และสั่งให้เตรียมที่ใส่น้ำ นางจะปล่อยน้ำไปให้ พร้อมทั้งยังถามว่าได้กินอะไรหรือยัง

…พวกเรากินน้ำต้มเปลือกไม้มา3วันแล้วขอรับ…

เมื่อรู้แบบนั้น เฉวียนเยี่ยรีบต่อสายยาง และเปิดก๊อกจากห้องน้ำจัดการปล่อยน้ำใส่ตู้ไม้ทันที เมื่อไม่เห็นว่าจะมีน้ำไหลออกมาเลอะพื้น ก็มั่นใจว่าถึงอีกฝั่งแน่นอน จึงหาอะไรมาทับสายยางไม่ให้หลุดล่วง

เมื่อมั่นใจว่าทางนั้นจะได้รับน้ำแบบเต็มที่ ก็วิ่งลงไปในครัว จัดการเปิดแก๊สนิ่งซาลาเปา ขนมจีบกุ้ง ฮะเก๋า ทั้งยังมองหาผลไม้อีกหลายลูกที่แม่บ้านเมิ่งเก็บไว้ให้ ระหว่างรอจึงเอาผลไม้พวกนี้ส่งไปก่อน

เธอไม่ได้ถามอะไรมาก เขียนเพียงว่าให้กินอะไรลองท้องไปก่อน และแนะนำให้ทางนั้น บอกจำนวนคนในต้าตงมาให้หมด มีสตรีกี่คน มีบุรุษกี่คน มีเด็กกี่คน และตอนนี้สภาพอากาศในต้าตงเป็นอย่างไรบ้าง

ไม่รอการตอบกลับเธอวิ่งลงไปดูอาหารในครัวก่อน มั่นใจว่ากับตู้ไม้ใบนี้ไม่ต้องเป็นกังวลอะไรทั้งสิ้น

แคว้นต้าตง

ลู่จ้งหลินมองผลไม้ในมือก่อนจะมองลูกน้องอย่างชั่งใจ

“ผลไม้นี้มี30ลูก ไม่ได้เพียงพอต่อชาวบ้านทุกคน กุ้นกุ้ยแจกจ่ายกันไปรองท้องก่อน แล้วค่อยดื่มน้ำให้พอประทัง พรุ่งนี้น้ำนี่น่าจะแจกชาวบ้านได้เพียงคนละ1กระบอก” เขามองอ่างดินเผาที่ใส่น้ำใบแล้วใบเล่า ก่อนจะยกไปเติมในโอ่งใบใหญ่รอบๆจวนแม่ทัพจนเต็มไปหลายลูกก็ใจชื้น

เหล่าทหารคนสนิทแกะส้มกินอย่างหิวโหย ต้ากุ้ยยังแกะให้แม่ทัพลู่กินอีก1ลูก ส่วนเขานั้นปลอกส้มกินไปเพียง2กลีบ รสชาติที่หวานล้ำทำน้ำตาไหล รีบยัดส้มใส่ไว้ที่อกเสื้อ

ทหารคนอื่นๆที่ได้ลิ้มรสที่เป็นอาหารจริงๆในมื้อแรกหลังอดอยากมาถึง3วัน และก่อนหน้านี้ที่ได้กินข้าวกันเพียงมื้อละหยิบมือก็ทำตามต้ากุ้ย

“ให้ข้าน้อยทำเถิดขอรับ” เสียงพูดของซ่งโม่ทหารคนสนิทอีกคนบอกกับแม่ทัพหนุ่มที่พยายามเขียนจำนวนประชากรอย่างใจเย็น ก่อนจะมีกระดาษอีกใบส่งมา

…ฉันชื่อเฉวียนเยี่ย วันนี้ส่งอาหารให้ได้ไม่มาก แต่หากรู้จำนวนคน จะพยายามหามาให้ ฉันต้องไปหาซื้อของมาก่อน…

“ที่เมืองเทพก็ต้องใช้เงินหรือขอรับ!!“