วางแผนแบบเป็นระบบ2

“เรื่องนั้นพรุ่งนี้คงต้องรอว่า…ท่านเทพจะช่วยได้มากแค่ไหน“ เขาก้มหน้าลงอย่ากลัดกลุ้มใจ นอกจากต้าตงแห่งนี้จะไม่มีพ่อค้ามาซื้อขาย ความแห้งแล้งก็คืออุปสรรคสำคัญ

“ไปเถอะ เอาขนมจีบนี่ไปอีกคนละ2ลูกแล้วแยกย้าย น้ำวันนี้พอก่อนไม่มีโอ่งใส่แล้ว พรุ่งนี้ประกาศให้ชาวบ้านนำกระบอกมาใส้น้ำได้คนละ1กระบอกเท่านั้น” สั่งเสร็จเขาก็ได้รับจดหมายตอบกลับ

…แม่ทัพลู่ จำนวนคนที่ไม่น้อยนี้ยังพอให้ฉันหาเงินมาประทังได้ ของโบราณที่ท่านให้มาอาจจะมีประโยชน์ในวันอื่น พรุ่งนี้จะเตรียมอาหารให้มากหน่อย วันนี้ต้องปิดน้ำแล้ว ฉันต้องไปสั่งของ…

มือหนารีบตวัดปลายพู่กันตอบกลับ

“ท่านเทพข้ายินดีหาสิ่งของมาบูชาท่าน” น้ำหยุดไหลไปแล้ว แต่เขายังอยู่ที่เดิมยืนรอจนกว่าจะจากลากันจริงๆในคืนนี้

…เรียกฉันว่าเฉวียนเยี่ยเถอะ ฉันก็เป็นมนุษย์แต่แค่เราอยู่คนละมิติเท่านั้นเอง ทำใจให้สบายเอาไว้เล่าเรื่องท่านเทพคนก่อนที่จะเป็นปู่ฉันฟังบ้างก็พอ ฝันดี…

ร่างสูงแต่ผอมบางทรุดลงนั่งกับพื้นแผ่นหลังหนาพิงกับเตียงไม้จันทร์หอมเข้าชุดกับตู้ไม้ใบใหญ่ มองดูซาลาเปา1ลูก ผิงกั่ว1ลูกแล้วยกยิ้ม

ยกเข่าขึ้นมาตั้งชัน1ข้างมือจับกระดาษที่เอาไว้สื่อสารแน่น มืออีกข้างถือแผ่นหยกที่สืบทอดมาตั้งแต่บิดา มันเป็นของที่บิดาบอกว่าสักวันมันจะช่วยต้าตงได้

“ท่านเทพองค์ก่อนสอนข้าเพียงเรื่องสะสมของมีค่าในอนาคต แต่ไม่เคยบอกเลยว่า…หลังจากท่านจากไปจะมีเทพองค์อื่นที่ใจดีมาช่วยข้าอีก ฝากฝังแต่เพียงหลานสาว” มือหนาตบลงบนหน้าอกในนั้นมีภาพสตรีที่ท่านเทพองค์ก่อนส่งมาให้ สตรีที่แค่มองผ่านภาพสีนั้นก็หลงไหลอย่างประหลาด

“เพราะตอนนั้นข้าไม่เคยคิดเลยว่าจะเกิดภัยแล้งเช่นนี้ เอาแต่สะสมเงินทอง จนลืมสะสมเสบียง ต้องคำนับท่านอีกกี่ร้อยครั้งกันนะ!!”

วิลล่าหลี่

หลังจากหยุดสื่อสารกับอีกมิติ ตอนนี้เฉวียนเยี่ยกำลังหาข้อมูลมากมายของราชวงศ์ชาง ข้อมูลหลายอย่างปรากฏขึ้นเธอมองทุกตัวอักษร และจดจำเอาไว้บางส่วน

“เพราะว่าเชื่อในเรื่องการเสี่ยงทาย เรื่องบรรพบุรุษและเทพเจ้านี่เอง ถึงได้กราบไหว้สิ่งศักดิ์สิทธิ์กันไม่หยุดและยังเชื่ออีกด้วยว่าฉันคือเทพ แต่ว่า…“ มือบางหยิบกระดาษอีกใบขึ้นมาดู

จำนวนประชากรเกือบ800คนก็ถือว่ามาก แต่ว่าก่อนหน้านี้คงมีมากกว่านี้อาหารถึงหมดทั้งเมือง และปู่เธอนอนโรงพยาบาลถึง35วัน ไหนจะจัดการพิธีศพคุณปู่อีกรวม ๆเกือบ40วัน น่าจะมีคนตายไม่น้อยทีเดียว

”คุณปู่ช่วยเหลืออะไรพวกเขาไปบ้างนะ“

ปึก ทันทีที่วางมือลงบนโต๊ะทำงานตัวใหญ่ จู่ๆช่องลับที่เคยเป็นพื้นเรียบๆเด้งออกมาในนั้นมีหยกแผ่นเท่า3นิ้วมือเขียนเป็นตัวอักษรโบราณ ”ลู่“

”หรือว่า…“

วูบบบบ

ตุบ!! ร่างเล็กที่ยังไม่ทันตั้งตัวถูกดูดไปล้มกองอยู่ต่อหน้าแม่ทัพหนุ่มที่ตอนนี้เบิกตากว้าง

ฉึบ!! ดาบคมกริบจ่อที่คอขาวผ่อง แต่เมื่อเห็นว่าสายเสื้อเส้นเล็กไหลหลุดออกจากบ่าบอบบางก็ผินหน้าหนี

“เจ้าเป็นใคร บุกรุกยามวิการเช่นนี้มีความผิด ทั้งยังแต่งตัวไม่เหมาะสมอีก!!” เสียงพูดดุดันทำเฉวียนเยี่ยเบิกตากว้างกวาดตามองรอบๆเห็นตู้ใบนึงตั้งอยู่

“เอ่อ ฉันเอง ฉันเฉวียนเยี่ย แบบว่า…ส่งของมาให้ทางตู้ใบนี้” นิ้วเล็กสั่นเทาเพราะกลัวคมดาบ รีบชี้ไปที่ตู้ใบใหญ่ ก่อนที่บุรุษตรงหน้าจะมองเธออย่างลังเล

“เจ้าพูดจริงหรือ!!” ท่าทางเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่งแต่ก็ยอมลดดาบลง มือน้อยๆจึงยื่นแผ่นหยกในมือให้ดู

“ของท่านหรือเปล่า”