ข้ามมิติมาส่งเสบียงในยุคโบราณที่แห้งแล้ง

ชายชราที่ผมขาวโพนไปทั้งหัว กำลังนอนหายใจรวยระรินบนเตียงผู้ป่วย ฝ่ามือที่เหี่ยวย่นกำมือหลานสาวเอาไว้จนแน่น

“เหยียนเหยียน อย่าเสียใจไปเลย ปู่รู้ว่าหลานเก่งถึงขนาดนี้ หลานต้องมีชีวิตที่ดีต่อไป” ใบหน้าที่นองน้ำตาของหลิงเฉวียนเยี่ยส่ายไปมา

“หลานไม่อยากอยู่คนเดียว อยู่ต่อด้วยกันอีกนิดเถอะนะคะ” คำขอร้องนั้นไม่เป็นผล เธอซบแก้มลงบนฝ่ามือของคุณปู่อันเป็นที่รักยิ่ง

“เอาแต่ร้องไห้คร่ำครวญ ตอนพ่อแม่แกตายก็ร้องแบบนี้ เอาแต่ร้องๆๆๆ แกน่าจะชินกับความสูญเสียได้แล้ว!! น่ารำคาญจริงๆ” เสียงของป้าสะใภ้อย่างหลินเยว่พูดไม่เบานัก มือเหี่ยวย่นที่กำมือเธออยู่บีบแน่นขึ้น

“จำที่ปู่บอกได้ไหม?” เธอพยักหน้า ก่อนจะกล้ำกลืนความเสียใจ

“ขายทุกอย่างไม่ต้องเสียดาย วิลล่านั้น คนชั่วไม่มีทางเข้าไปได้!! ทำตามที่ปู่บอกแล้วชีวิตหลานจะสงบสุข”

นั่นคือคำสั่งเสียสุดท้ายที่เธอได้ยิน ตอนนี้ร่างผอมบางที่แทบไร้เรี่ยวแรงกำลังนั่งคุกเข่าอยู่ตรงหน้าหลุมศพของคนที่เธอรัก ทั้งคุณปู่ผู้เลี้ยงดูและบิดามารดาผู้ให้กำเนิด ด้านหลังมีลุงและป้าสะใภ้ยืนถือร่มรออยู่

“หักอกหักใจสะเถอะ อาเหยียนอีกไม่กี่ชั่วโมงคุณทนายจะเปิดพินัยกรรมเราไม่มีเวลามารอเธอทั้งวันทั้งคืนหรอกนะ!!” เสียงดุของผู้เป็นลุงเร่งเร้า มือเล็กปาดน้ำตาออกจากใบหน้านวลก่อนยกยิ้ม

“รีบจังเลยนะคะ รีบขนาดนี้ไม่ให้ทนายเปิดตั้งแต่คุณปู่โคม่าไปเลยหล่ะคะ!!”