บทที่ 5

ชายหนุ่มชะงักฝีเท้า อันฉีเงยหน้าขึ้น ดวงตาที่เคยหวาดกลัวกลับนิ่งสงบอย่างประหลาด

“เพราะข้าก็ไม่ได้ต้องการความรักจากท่าน”

หนิงเอ๋อเบิกตากว้างอย่างตกใจ ส่วนเหยียนเฟิงค่อย ๆ หันกลับมา สีหน้าเย็นชาของเขาปรากฏร่องรอยประหลาดใจชั่ววูบ

“เจ้าว่าอะไรนะ”

อันฉีสบตาเขาตรง ๆ แม้ในใจจะยังสั่นไหวเพราะใบหน้าที่เหมือนเลสลี่เหลือเกิน “ข้าบอกว่า…ท่านไม่จำเป็นต้องรักข้า”

ห้องทั้งห้องเงียบกริบ เหยียนเฟิงหรี่ตาเล็กน้อย ราวกับกำลังมองคนแปลกหน้าเพราะซูมี่คนเดิมไม่มีวันพูดเช่นนี้ นางจะก้มหน้า จะร้องไห้ จะพยายามอธิบายแต่ไม่เคยสบตาเขาตรง ๆ แบบนี้

“ดูเหมือนตกน้ำครั้งนี้จะทำให้เจ้าสติเลอะเลือนจริง ๆ”

อันฉีไม่ตอบ เหยียนเฟิงจ้องนางอีกพักหนึ่ง ก่อนสะบัดชายแขนเสื้อแล้วเดินออกไปโดยไม่หันกลับมา ทันทีที่ประตูปิด หนิงเอ๋อก็รีบหันมาหาอันฉีด้วยสีหน้าตื่นตระหนก

“ฮูหยิน! ท่านพูดกับแม่ทัพเช่นนั้นได้อย่างไรเจ้าคะ!”

อันฉีปล่อยลมหายใจยาว ร่างกายยังอ่อนแรง แต่ในใจกลับค่อย ๆ ชัดเจนขึ้นทีละน้อย เธอตายแล้วและมาอยู่ในโลกที่ไม่รู้จักในฐานะหญิงสาวที่ถูกทุกคนเกลียดชัง อันฉีหันไปมองกระจกทองเหลืองข้างเตียงช้า ๆ ภาพสะท้อนของหญิงสาวหน้าตางดงามแต่ซีดเซียวปรากฏอยู่ในนั้น ดวงตาคู่นั้นไม่ใช่ของเธอ แต่ภายในกลับเป็นวิญญาณของอันฉีอย่างสมบูรณ์

“ซูมี่…” เธอกระซิบเบา ๆ กับเงาสะท้อน “เธอคงเจ็บปวดมากสินะ” ลมเย็นพัดผ่านหน้าต่างไม้ เสียงระฆังลมดังแผ่วเบา อันฉีหลับตาลงช้า ๆ ก่อนลืมขึ้นอีกครั้ง แววตาเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง จากหญิงสาวอ่อนโยน กลายเป็นความแน่วแน่เย็นเยียบ

“แต่ต่อจากนี้ ฉันจะไม่ยอมให้ใครรังแกเราอีก”

ไม่ว่าจะเป็นฮูหยินผู้เฒ่า…ซูฮวา…หรือแม้แต่แม่ทัพหลี่เหยียนเฟิง ถ้าพวกเขาคิดว่านางยังเป็นซูมี่คนเดิม พวกเขาคงคิดผิดแล้ว

สามีที่มีใบหน้าเหมือนคนรัก

หลังจากหลี่เหยียนเฟิงจากไป ห้องนอนอันเงียบเย็นก็กลับเข้าสู่ความสงัดอีกครั้ง เหลือเพียงเสียงลมหอบผ่านชายคาและเสียงไอแผ่วเบาของอันฉีที่ยังนั่งพิงหัวเตียงอยู่ ร่างกายของซูมี่อ่อนแอกว่าที่เธอคิดมาก เพียงแค่พูดกับชายคนนั้นไม่กี่ประโยค เหงื่อเย็นก็ผุดเต็มแผ่นหลัง ราวกับร่างนี้เคยชินกับการเจ็บป่วยและการถูกทอดทิ้งมานานเกินไป

หนิงเอ๋อรีบรินน้ำอุ่นส่งให้ “ฮูหยิน ดื่มน้ำก่อนเถิดเจ้าค่ะ ท่านเพิ่งฟื้น อย่าฝืนตัวเองเลย”

อันฉีรับถ้วยชามาถือไว้ ปลายนิ้วยังสั่นเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะความหนาวเท่านั้น แต่เพราะใบหน้าของชายเมื่อครู่ยังติดตาไม่จาง ใบหน้านั้นเหมือนเลสลี่ เฉิง เหมือนจนเธอแทบหยุดหายใจ เหมือนจนหัวใจที่เพิ่งยอมรับว่าตัวเองตายแล้วกลับเจ็บแปลบขึ้นมาอีกครั้ง

เธอหลุบตาลงมองเงาสะท้อนในน้ำชา แล้วพึมพำเสียงเบา “ทำไมต้องเป็นหน้าเขา…”

หนิงเอ๋อได้ยินไม่ถนัดจึงเอียงหน้า “ฮูหยินว่าอะไรนะเจ้าคะ”

อันฉีส่ายหน้า “ไม่มีอะไร”

แต่ในใจกลับไม่อาจสงบได้เลย เลสลี่ของเธอเป็นชายที่แม้ในวินาทีสุดท้ายก็ยังร้องเรียกให้เธอรอ เขารักเธอ ทะนุถนอมเธอ และไม่เคยมองเธอด้วยสายตาเย็นชาแม้เพียงครั้งเดียว ทว่าเหยียนเฟิง ชายผู้มีใบหน้าเดียวกัน กลับมองเธอราวกับนางเป็นความผิดพลาดอันน่ารังเกียจในชีวิตของเขา

ตอนที่ 4

โลกนี้ช่างโหดร้ายเกินไปแล้ว มอบใบหน้าของคนรักให้เธอเห็นอีกครั้ง แต่กลับเปลี่ยนหัวใจดวงนั้นให้เย็นดุจน้ำแข็ง อันฉีวางถ้วยชาลง มือหนึ่งยกขึ้นกุมอกซ้าย หัวใจเต้นแรงราวกับยังไม่ยอมรับความจริง

“หนิงเอ๋อ” เธอเอ่ยขึ้นอย่างช้า ๆ “แม่ทัพ…เกลียดข้ามากหรือ”

หนิงเอ๋อนิ่งไปทันที สีหน้าลำบากใจปรากฏชัด

อันฉีมองนาง “พูดความจริงมาเถอะ ข้าอยากรู้”