บทที่ 4

ซูมี่…เด็กกำพร้าที่ถูกขายเข้าวัง นางกำนัลตัวเล็กที่ถูกกลั่นแกล้ง หญิงสาวที่ถูกฮ่องเต้พระราชทานให้แม่ทัพหลี่เหยียนเฟิงเป็นรางวัลหลังชนะศึก และฮูหยินผู้ไร้ค่าแห่งจวนแม่ทัพ อันฉีตัวเย็นเฉียบ

นี่ไม่ใช่ความฝัน เธอ…มาอยู่ในร่างของคนอื่นจริง ๆ

“ไม่…เป็นไปไม่ได้…” เธอพึมพำเสียงสั่น “ฉันควรตายแล้วนี่…”

หนิงเอ๋อได้ยินก็หน้าเสีย “ฮูหยิน อย่าพูดเช่นนั้นสิเจ้าคะ! ท่านเพิ่งรอดชีวิตมาได้…”

“รอดชีวิต?”

“เจ้าค่ะ” หนิงเอ๋อก้มหน้าพูดเสียงเบา “เมื่อวานฮูหยินถูกสั่งให้ไปเก็บดอกบัวที่สระหลังจวน ทั้งที่ท่านว่ายน้ำไม่เป็น…แล้วท่านก็ตกลงไป”

ตอนที่ 3

อันฉีชะงัก ภาพหนึ่งแล่นเข้ามาในหัวทันที ร่างของหญิงสาวในชุดบางถูกผลักตกน้ำ เสียงหัวเราะเยาะดังอยู่ริมสระ ขณะที่เจ้าของร่างดิ้นรนอย่างสิ้นหวัง ความกลัว ความโดดเดี่ยว และความเจ็บปวดก่อนหมดลมหายใจ หัวใจของอันฉีบีบรัดจนแทบหายใจไม่ออก ซูมี่…ตายแล้ว และวิญญาณของเธอเข้ามาแทนที่

“ใครสั่ง?” อันฉีถามเสียงเย็น

หนิงเอ๋อสะดุ้งเล็กน้อย “บ่าว…”

“ใครสั่งให้ซูมี่…ให้ฉันลงไปเก็บบัว?”

หนิงเอ๋อรีบมองซ้ายขวาราวกับกลัวใครได้ยิน ก่อนกระซิบเบา ๆ

“เป็นคำสั่งของฮูหยินผู้เฒ่าเจ้าค่ะ”

ฮูหยินผู้เฒ่า…มารดาของแม่ทัพหลี่เหยียนเฟิง อันฉีกำผ้าห่มแน่น ความรู้สึกโกรธค่อย ๆ ลุกขึ้นในอก ต่อให้ซูมี่เป็นเพียงนางกำนัลที่ถูกประทานมา อย่างไรนางก็ยังเป็นคน เหตุใดทุกคนถึงปฏิบัติกับนางราวกับเศษดินไร้ค่า

ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักแน่นก็ดังขึ้นจากด้านนอก

หนิงเอ๋อหน้าเปลี่ยนสีทันที

“แม่ทัพ…”

ประตูห้องถูกเปิดออกอย่างแรง ลมเย็นพัดเข้ามาพร้อมร่างสูงสง่าในชุดสีดำ อันฉีเงยหน้ามอง และลมหายใจของเธอก็หยุดชะงัก ใบหน้านั้น ดวงตาคมเข้ม สันจมูกได้รูป แม้ทรงผมและชุดจะต่างกัน แต่ชายตรงหน้ากลับมีใบหน้าเหมือนเลสลี่ เฉิงแทบทุกประการ

“พี่เลสลี่…” เสียงของอันฉีสั่นพร่าโดยไม่รู้ตัว ชายหนุ่มขมวดคิ้วทันที ดวงตาเย็นชาจับจ้องมาที่เธออย่างไม่ปิดบังความรังเกียจ

“เจ้าเรียกข้าว่าอะไร” น้ำเสียงนั้นเย็นเยียบจนหัวใจของอันฉีสะท้าน ไม่ใช่เลสลี่…แม้หน้าจะเหมือนกัน แต่สายตาคู่นี้แตกต่างโดยสิ้นเชิง เลสลี่มองเธอด้วยความอ่อนโยนเสมอ แต่ชายคนนี้…มองเธอเหมือนสิ่งน่ารำคาญ

หนิงเอ๋อรีบคุกเข่าลง “คารวะแม่ทัพเจ้าค่ะ”

ชายหนุ่มไม่ได้มองสาวใช้แม้แต่น้อย สายตายังคงจับจ้องอันฉี “ข้าได้ยินว่าเจ้าฟื้นแล้ว”

อันฉีกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก หัวใจเต้นแรงจนเจ็บ “ท่าน…”

“จำไม่ได้หรือว่าข้าคือใคร หรือคิดจะเล่นละครเรียกร้องความสนใจอีก”

คำพูดเย็นชานั้นทำให้อันฉีชะงัก จากความทรงจำที่ไหลเข้ามา เธอพอรู้ว่าซูมี่พยายามเอาใจแม่ทัพมาตลอด แต่มักถูกเมินเฉยเสมอ นางรักเขา รักจนยอมทุกอย่าง แต่สิ่งที่ได้รับกลับมีเพียงความเฉยชา

“ข้าไม่ได้...”

“พอเถอะ!” เขาตัดบททันที “เจ้าควรดีใจที่ยังไม่ตาย”

อันฉีกำมือแน่นโดยไม่รู้ตัว ถ้าเป็นเลสลี่ เขาไม่มีวันพูดแบบนี้กับเธอแน่นอน ชายหนุ่มเดินเข้ามาใกล้ กลิ่นอายเย็นเยียบกดดันจนห้องทั้งห้องเงียบสนิท

“ซูมี่” เขาเอ่ยเสียงต่ำ “จำเอาไว้ ต่อให้เจ้าตาย ข้าก็ไม่มีวันรักเจ้า”

คำพูดนั้นเหมือนมีดคมกริบแทงทะลุหัวใจ อันฉีรู้ทันทีว่านี่ไม่ใช่คำพูดที่ทำร้ายเธอเพียงคนเดียว แต่มันคือคำพูดที่ซูมี่ได้ยินมาตลอดชีวิต หญิงสาวในร่างนี้อยู่มาได้อย่างไรท่ามกลางความโหดร้ายเช่นนี้ เหยียนเฟิงมองนางนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหันหลังเตรียมเดินออกไปแต่จู่ ๆ อันฉีกลับเอ่ยขึ้น

“ถ้าเช่นนั้น ท่านก็ไม่ต้องกังวล”