บทที่ 1.2

เหล่าขุนนางที่ไม่ได้มีฐานะสูงส่ง ก็ยังมองว่าคหบดีอยู่ต่ำกว่าตนเช่นกัน ยิ่งไม่ต้องกล่าวถึงบ่าวไพร่ ทาส และชาวบ้านที่ไม่ได้มีฐานะร่ำรวย คนเหล่านั้นก็จะถูกกดให้อยู่ล่างสุดของชนชั้น ยากนักที่จะสามารถก้าวขึ้นมามีตัวตน

ซูม่านฉีแอบเดินย่องมาจากด้านหลัง ซูอวี่ฉีที่มองเห็นเงาของสหายหันกลับไป “จับเจ้าได้แล้ว!!!” นางทำให้อีกฝ่ายตกใจเสียก่อน ซูม่านฉีสะดุ้งสุดตัวหัวเราะชอบใจจากนั้นกอดเอวของนาง

“ไม่เคยแกล้งให้เจ้าตกใจได้สำเร็จเสียที”

“เจ้าหายไปไหนมา อี๋เหนียงถามถึงเจ้าหลายรอบแล้ว”

“อี๋เหนียงเล่า”

“นอนกลางวันไปแล้ว”

อีกฝ่ายถอนหายใจ “ข้า...” มองไปรอบๆ อย่างมีพิรุธจากนั้นกระซิบเสียงเบา “ข้าแอบไปหาพี่จวิ้นมา”

“อะไรนะ!”

“เจ้าเบาๆ สิ เดี๋ยวก็มีคนผ่านมาได้ยินหรอก”

“ม่านม่าน เจ้าใจกล้าเกินไปแล้ว ไม่กลัวถูกลงโทษหรือ?!”

อีกฝ่ายหัวเราคิก “กลัวสิ แต่ทำอย่างไรได้เล่า ข้าทนคิดถึงเขาไม่ไหว ไม่ได้พบเขาเกือบเดือนแล้ว ได้ยินมาว่าเขาออกไปต่างเมืองเพื่อสืบคดีเพิ่งกลับมา”

ซูอวี่ฉีมองสหาย “ม่านม่านเจ้าอย่าโกรธหากข้าพูดบางอย่าง ข้าว่านะหากเขาเองก็ชอบเจ้า ตอนนี้เจ้าเองก็ใกล้ปักปิ่นแล้ว มิสู้ให้เขามาทาบทามอี๋เหนียง จัดการทุกอย่างให้เรียบร้อย หาไม่หากโดนจับได้ไม่เพียงเจ้าจะถูกลงโทษอย่างหนัก แม้แต่อี๋เหนียงเองก็อาจถูกตำหนิ”

อย่างไรเสียพวกนางไม่เพียงแต่เป็นสาวใช้ แต่ทางหนึ่งยังถือเป็นสินเดิมของเจินอี๋เหนียง หากวันดีคืนดีซื่อจื่อประสงค์ให้พวกนางอุ่นเตียง เช่นนี้มิเท่ากับผิดร้ายแรงหรือ ชีวิตของสาวใช้จะอย่างไรก็เป็นของผู้เป็นนาย เป็นสมบัติชิ้นหนึ่งที่พวกเขาถือครอง การมีใจให้บุรุษอื่นนอกจวนจึงเป็นเรื่องผิดมหันต์ หากมีคนล่วงรู้...

“เจ้าก็รู้ว่าพี่จวิ้นเป็นเพียงมือปราบเล็กๆ ในศาลต้าหลี่ ลำพังเบี้ยหวัดน้อยนิดจะมีปัญญาซื้อตัวข้าออกไปหรือ อีกอย่างอี๋เหนียงก็มิใช่รับปากแล้วว่าข้ากับเจ้าไม่ต้องอุ่นเตียงให้ซื่อจื่อ ไม่เป็นไรหรอก ข้าระวังตัวมาก”

“แต่ว่า...” นางไม่ใคร่จะเห็นด้วย

ซูม่านฉีไม่มีท่าทีหวาดหวั่น ตรงกันข้ามยังวาดฝันถึงอนาคตวันข้างหน้า นางจะมีอิสระ ไม่ต้องรับใช้ผู้ใด ไม่ต้องทำงานงกๆ แล้วต้องดูสีหน้าของผู้อื่น วันหน้านางจะเป็นมู่ฮูหยิน เป็นฮูหยินของมือปราบศาลต้าหลี่อย่างสง่าผ่าเผย แม้ว่าครั้งหนึ่งนางจะเคยเป็นเพียงสาวใช้ก็ตาม

“ขอเพียงพี่จวิ้นเก็บเงินได้มากพอ ซื้อตัวข้ากลับไปและยกเลิกทะเบียนทาสของข้า แต่งให้เขาข้าก็จะกลายเป็นฮูหยินขุนนางแล้ว!!”

ซูอวี่ฉีขมวดคิ้ว ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่นางรู้สึกว่าสหายไม่เคยเอ่ยถึงความรักที่มีต่อมู่จวิ้น จะมีก็เพียงความหวังที่จะได้ยกเลิกทะเบียนทาส จากนั้นก็จะได้เป็นฮูหยินขุนนาง

ซูม่านฉีกอดนางจากนั้นซบศีรษะลงบนไหล่ “แน่นอนข้าจะไม่ลืมเจ้า ข้าจะให้พี่จวิ้นลองถามๆ เหล่ามือปราบ คนใดนิสัยใช้ได้และยังไม่แต่งงาน ข้าจะแนะนำให้เจ้าได้รู้จัก เจ้าเองก็คงไม่ได้อยากเป็นสาวใช้ไปตลอดชีวิตกระมัง”

ซูอวี่ฉีถอนหายใจ “ไม่หรอก ข้าอยากอยู่รับใช้อี๋เหนียง หากพวกเราไปจากนางทั้งคู่ เช่นนั้นนางจะต้องเศร้ามากและเหงามากเป็นแน่ อีกอย่างสาวใช้ข้าวกายอี๋เหนียงก็ไม่มีใครรู้ใจนางสักคน ข้าจะอยู่ที่นี่เป็นเพื่อนอี๋เหนียงเอง”

“อวี่อีบางคราข้าก็คิดว่าเจ้าช่างโง่งม มีโอกาสได้ออกไปจากที่นี่ ไม่ต้องรับใช้ผู้ใดแล้ว เจ้าก็สมควรเดินออกไปสิ จะดักดานเป็นสาวใช้ไปตลอดชีวิตไปทำไมกัน”

“อย่างไรเสียชีวิตข้าทุกวันนี้ได้มาก็เพราะอี๋เหนียง นางเป็นผู้มีพระคุณของข้า ไม่ได้นางข้าก็ถูกส่งเข้าหอนางโลมไปแล้ว”

“เอาเถิดๆ ไม่เถียงกับเจ้าแล้ว” ซูม่านฉีคร้านจะเปลี่ยนใจนาง

ปีนั้น...พวกนางล้วนอายุย่างเข้าสิบห้าปี กลายเป็นหญิงสาวที่พร้อมออกเรือน ถึงอย่างนั้นในจวนกลับเกิดเรื่องเศร้า ถานเมิ่งซวี หนิงซีปั๋วสิ้นใจด้วยโรคที่สั่งสม จวนปั๋วประกาศไว้ทุกข์และถานซื่อจื่อได้รับสืบทอดบรรดาศักดิ์ต่อจากบิดา

งานศพท่านปั๋วเต็มไปด้วยขุนนางทั้งสูงและต่ำศักดิ์ แม้พวกนางทั้งสองเป็นเพียงสาวใช้ของอนุ ทว่าก็ยังมีโอกาสได้เห็นขุนนางสูงศักดิ์หลายๆ คน รวมไปถึงองครักษ์และเหล่ามือปราบที่ติดตามผู้เป็นนายเข้ามาด้วย