3

“น้องเล็กกำลังจะออกไปไหนหรือ” เสียงเข้มถูกเอ่ยมาจากบุรุษหน้าคมเข้มที่กำลังยืนกอดอก ท่าทางที่แสดงออกมาและสายตาจับผิดนั่นมาจากจ้าวตงลู่ผู้เป็นพี่ชายคนโตของจ้าวเฟยเซียง เป็นผู้ที่กระทำตัวเป็นบิดาคนที่สองของนาง

“พี่ใหญ่ ข้าจะออกไปเที่ยวชมน้ำตกแถวๆ นอกเมืองเจ้าค่ะ” นางค่อนข้างที่จะเกรงกลัวพี่ชายคนนี้อยู่บ้างเนื่องจากอายุที่ห่างกันหลายปีแต่ก็เพียงเล็กน้อยเท่านั้นเพราะพี่ชายคนนี้มักจะแพ้ทางนางเสมอเพียงแค่สบสายตา

“ไปกับผู้ใด”

“เอ่อ ไปกับพี่จื่อหานเจ้าค่ะ”

“พี่ไปด้วยได้หรือไม่” จ้าวตงลู่เอ่ยออกมาด้วยสีหน้าเรียบเฉย ด้วยเพราะไม่อยากให้น้องสาวออกนอกจวนไปกับเหลียงจื่อหาน ด้วยความที่เขาทั้งหวงทั้งห่วงน้องสาวผู้เป็นแก้วตาดวงใจของคนในครอบครัว แม้อีกไม่นานจะหมั้นหมายกันก็ตาม แต่เขาก็ยังไม่อาจตัดใจไม่ให้ห่วงนางได้

“โถ่ พี่ใหญ่ ท่านไปด้วยเดี๋ยวท่านพี่ก็ชวนทะเลาะกับพี่จื่อหานอีก แล้วที่สำคัญวันนี้พี่ใหญ่มีนัดหมายเพื่อลงนามทำสัญญากับคู่ค้าไม่ใช่หรือเจ้าคะ” เสียงหวานของ จ้าวเฟยเซียงเอ่ยขัดความตั้งใจของผู้เป็นพี่ชายด้วยเพราะทุกครั้งที่พี่ชายนางเสนอตัวออกไปข้างนอกกับนาง เวลานางไปเที่ยวกับพี่จื่อหาน มักจะจบลงที่พี่ชายนางเป็นฝ่ายเริ่มหาเรื่องทะเลาะกับอีกฝ่ายทุกทีไป หากพี่ใหญ่ไม่มีนัดหมายนางคงยอมให้ไปด้วย

“เอาเถอะ เจ้าพาคนคุ้มกันของพี่ไปอีกหน่อยแล้วกัน เจ้าต้องดูแลตัวเองให้ดีนะน้องเล็ก” แม้จะโดนน้องสาวห้าม แต่เขาก็ไม่ละความพยายาม ให้คนคุ้มกันของเขาไปด้วยถือว่าไปคอยจับตาแทนเขา และคุ้มกันน้องสาวผู้เป็นดั่งดวงใจของคนในบ้าน

“รับทราบเจ้าค่ะพี่ใหญ่ ข้าจะดูแลตัวเองเป็นอย่างดีท่านไม่ต้องเป็นห่วง”

นางย่อมตามใจพี่ใหญ่ได้ในเรื่องนี้อยู่แล้ว แม้จะรู้สึกไม่ชอบใจบ้างที่ขบวนเดินทางจะมีคนตามติดเพิ่มขึ้นมาอีก ทำให้ดูเอิกเกริก แต่นางเข้าใจความห่วงใยของพี่ใหญ่นางย่อมน้อมรับไว้ เพื่อความสบายใจของคนในครอบครัว

“ข้าขอตัวก่อนนะเจ้าคะท่านพี่”

“พี่ไปส่งเจ้า” จ้าวตงลู่ เดินออกไปเพื่อส่งน้องสาวและเพื่อย้ำให้เหลียงจื่อหานดูแลน้องน้อยของเขาให้ดีอีกครั้งหนึ่ง

ร่างเล็กของจ้าวเฟยเซียงเดินมาจนถึงห้องโถงรับรองกับจ้าวตงลู่

“ขอโทษที่ทำท่านต้องคอยนานเจ้าค่ะ พี่จื่อหาน” จ้าวเฟยเซียงพูดพร้อมกับส่งยิ้มบางอย่างขออภัยที่ปล่อยให้เขาต้องรอนางนานเพราะนางมัวแต่คุยกับพี่ใหญ่กว่าจะได้มายังห้องโถงก็เสียเวลาไปครู่ใหญ่

“ไม่นานหรอกเซียงเอ๋อ ข้าย่อมรอเจ้าได้” ใบหน้าที่ปรากฏรอยยิ้มละมุนละไมของเหลียงจื่อหานส่งให้จ้าวเฟยเซียง บ่งบอกถึงอารมณ์ของเขาที่สามารถนั่งรอนางได้โดยไม่ปรากฏร่องรอยของความไม่พอใจใดๆ

“คารวะ ท่านพี่ตงลู่ขอรับ” เหลียงจื่อหานหันมากล่าวทักทายกับชายผู้เป็นพี่ชายของหญิงคนรัก

“อืม ดูแลนางให้ดี” จ้าวตงลู่เอ่ยเสียงเข้มใบหน้าเต็มไปด้วยความจริงจัง

“ขอรับ ข้าจะดูแลนางให้ดี ไม่ให้พบอันตรายใด”

“ไปกันเถอะเจ้าค่ะ”

ขบวนเดินทางขนาดไม่ใหญ่แต่ก็ไม่ได้น้อยเพราะมีทั้งผู้คุ้มกันของตระกูลเหลียงและตระกูลจ้าวร่วมเดินทางไปด้วย การเดินทางไม่ได้เร่งรีบนักเพราะยึดเอาจ้าวเฟยเซียงเป็นหลักกว่าที่จะเดินทางถึงน้ำตกก็กินเวลาไปกว่าครึ่งชั่วยาม

ขบวนเดินทางด้วยรถม้าที่ถูกเนรมิตให้ภายในเต็มไปด้วยของอำนวยความสะดวกและของกินเล่นระหว่างทางให้หญิงสาว ตัวของเหลียงจื่อหานเองไม่ได้เข้ามานั่งในรถม้ากับ จ้าวเฟยเซียงด้วยเพราะเห็นแก่ความเหมาะสม เขาขี่ม้านำหน้าขบวน และแวะเวียนมาพูดคุยกับหญิงสาวเป็นครั้งคราวที่หน้าต่างรถม้าเพื่อไม่ให้นางเบื่อ และถามไถ่ถึงความต้องการของหญิงสาว