จอมยุทธ์ : 6

"หิวไหม"

เหม่ยฉิงนั่งลงข้าง ๆ ก่อนจะล้วงเอาห่อกระดาษออกมาแกะยั่วยวนความหิวของเด็กน้อย

"ว้าว หมาฮัว"

เอินเอินเบิกตากว้างน้ำลายสอ เมื่อเห็นขนมหมาฮัวที่เป็นเกรียวแท่งสีน้ำตาลราดด้วยน้ำตาลเคี่ยวบาง ๆ

"ท่านทั้งสามมารับไปคนละอันสิ"

หมอพเนจรอีเจียงนอกจากให้ยากลั่นแล้วยังได้ให้หมาฮัวไว้ห่อใหญ่กันนางหิว เหม่ยฉิงจึงแจกจ่ายให้กับทหารอีกสามนายที่เฝ้ายามอยู่ทางเข้าประตูลับ

"อร่อยที่สุดเลย"

เห็นดรุณีน้อยเคี้ยวหมาฮัวตุ้ย ๆ แววตามีความสุข เหม่ยฉิงเองก็มีความสุขเช่นกัน

"ท่านหญิง น้ำขอรับ"

จู้จิงยื่นกระบอกน้ำเต้าให้

"ขอบคุณ"

เหม่ยฉิงรับมา แล้วหันมาสนใจขนมในมือต่อ

หนึ่งก้านธูปต่อมา

‘ปวดหัวจัง’

เหม่ยฉิงส่ายศีรษะไปมาพลางคิดในใจ เหตุใดตนเองถึงได้รู้สึกปวดหัวเช่นนี้ ครั้นลืมตาขึ้นมาได้ กลับเห็น...

"เสี่ยวเอิน!"

ตะโกนเรียกดรุณีน้อยที่ถูกมัดมือมัดเท้านอนกองอยู่เหมือนขอนไม้ รอบกายมีทหารหลายสิบคนยืนล้อมพวกนางอยู่

โดนจับ?

ความคิดหนึ่งผุดขึ้นมา

ไม่สิ นี่ไม่ได้คิดไปเอง แต่เป็นความจริงว่าพวกนางถูกใครไม่รู้จับตัวมัดไว้ในสถานที่เดิม

"เจ้าสินะที่ฆ่าคนของข้า"

เสียงแหบต่ำหนึ่งดังขึ้น ก่อนจะเดินผ่าวงล้อมของทหารออกมายืนประจันหน้ากับเหม่ยฉิง

"พวกท่านเป็นใคร"

นางมองดูรอบตัวถึงได้เห็นว่ามีคนของตู้กู่หยวนถูกจับไว้ด้วยเช่นกัน

"คนใกล้ตาย จะอยากรู้ชื่อเสียงเรียงนามข้าไปทำไม"

เขาสวมชุดเกราะสีเงิน ใบหน้ามีรอยแผลเป็น ไม่ต้องเดาให้ยากว่าทำอาชีพอะไร หากไม่ใช่ทหาร

แล้วทหารของผู้ใดเล่า ทหารของคนที่จ้องจะจับหมิงเอินเอินไปงั้นหรือ

"ท่านทหารผู้นี้ ข้าว่าคงมีเรื่องเข้าใจอะไรผิดกัน ข้าเป็นเพียงชาวบ้านธรรมดา จะไปฆ่าคนของท่านได้เยี่ยงไร"

ฝีปากของเหม่ยฉิงใช้ได้ นางพยายามชักแม่น้ำทั้งห้าเพื่อหาความบริสุทธิ์ให้ตนเอง แต่ดูเหมือนว่า 'เมี่ยวหุย' รองแม่ทัพผู้นี้จะไม่เชื่อคำลวงของนาง

หมับ!

เขาคว้าเข้าที่คอเสื้อดึงรั้งให้เหม่ยฉิงสูงจากพื้นราว ๆ ชุ่นหนึ่ง เพื่อมองหน้านางชัด ๆ

"ไม่ใช่เจ้า แล้วนักฆ่าที่ข้าส่งไปจะตายในป่าไผ่ได้อย่างไร"

ที่แท้นักฆ่าที่นางปลิดชีพเพื่อช่วยหมิงเอินเอินคือคนของเมี่ยวหุยนี่เอง

"คนที่คิดฆ่าเด็กบริสุทธิ์ข้าควรจะเก็บไว้ให้เป็นภัยทำไม"

ตุบ!

เมี่ยวหุยโยนเหม่ยฉิงลงพื้น แม้จะไม่ได้ถูกดึงให้อยู่สูงมาก แต่ด้วยพละกำลังของชายชาตินักรบที่หนักร้อยเจ็ดสิบจินย่อมทำให้นางนอนจุกได้อยู่

"ปลุกนาง!"

เมี่ยวหุยเลิกสนใจคนแปลกหน้าจอมจุ้น หันไปสั่งทหารนายหนึ่งให้ปลุกหมิงเอินเอินที่ยังนอนสลบอยู่ที่พื้น

สาด...

น้ำเย็น ๆ ถูกสาดลงร่างเล็กของดรุณีน้อยเต็มเปา

"เสี่ยวเอิน!"

เหม่ยฉิงรีบตะเกียกตะกายคลานเข้าไปหวังช่วยเด็กน้อย หากแต่นางกลับถูกทหารอีกสองคนกดไหล่เอาไว้ไม่ให้ขยับได้

"แค่ก แค่ก"

เสียงสำลักน้ำดังขึ้น ก่อนที่ดรุณีน้อยจะค่อย ๆ ลืมตาตื่นขึ้นมาเจอกับสถานการณ์เป็นตาย

"ท่านหญิงฟื้นแล้ว"

เมี่ยวหุยนั่งยอง ๆ ลงไปมองหน้าท่านหญิงน้อยด้วยแววตาเหมือนเสือที่ถูกใจเหยื่อ

"รองแม่ทัพเมี่ยว"

เอินเอินเอ่ยนามคนตรงหน้า

นางจำได้ดีว่ารองแม่ทัพผู้นี้คือลูกชายบุญธรรมของพ่อบ้านเปา แถมยังเป็นรองแม่ทัพของกว่างจ้ง

"ขอบคุณท่านหญิงที่จำชื่อคนอย่างข้าน้อยได้ เช่นนี้เราก็คุยกันง่ายหน่อย ลุกขึ้น!"

"โอ๊ย!"

"ปล่อยนางเดี๋ยวนี้นะ!"

เหม่ยฉิงทนไม่ได้ที่เด็กน้อยตรงหน้ากำลังถูกชายชั่วช้ารังแกด้วยการกระชากให้ลุกขึ้น

"หาอะไรอุดปากนางไว้"

เมี่ยวหุยจะไม่ยอมให้ผู้ใดมาขัดขวางการสอบถามเรื่องสำคัญจึงรีบสั่งทหารใต้บังคับให้หาเศษผ้าอุดปากเหม่ยฉิงเอาไว้

.

.

.

04 :: หนี ::

หลังจากทุกอย่างเงียบลง เมี่ยวหุยก็หันกลับไปสนใจหมิงเอินเอินที่ถูกจับให้นั่งบนเตียงเก่า

"ท่านหญิงรู้หรือไม่ว่าพี่ชายท่านอยู่ที่ใด"

รองแม่ทัพชั่วไม่ประวิงเวลา เขาเข้าสู่บทสนทนาที่ต้องการทันที

"หากรู้ข้าคงไม่กลับมาที่นี่"

แม้จะแค่เก้าหนาวแต่กลับแข็งแกร่ง ไม่เกรงกลัวคนชั่ว

"อา...เป็นข้าที่ถามผิดไป เช่นนั้น ท่านรู้หรือไม่ว่า เจ้าเมืองกับฮูหยินผู้เฒ่า อยู่สุขสบายหรือไม่"

ครานี้เมี่ยวหุยอ้างถึงคนที่มีหมิงเอินเอินห่วงใยสุดชีวิตแทน

"ท่านจะทำอะไรท่านพ่อกับท่านย่า!"

ดรุณีน้อยยกขาขึ้นเตะกลางอากาศ หวังจะให้มันถูกจุดใดจุดหนึ่งบนตัวรองแม่ทัพผู้นี้

"ตอนนี้คนทั้งจวนเจ้าเมืองล้วนอยู่ดี กินอิ่ม แต่หลังจากนี้ ไม่แน่ว่าอาจจะมีคนสังเวยจากคำตอบของท่าน"

ข่มขู่อีกแล้ว แลดูครั้งนี้จะทำให้หมิงเอินเอินหวาดกลัวได้ด้วย

"ข้าไม่รู้จริง ๆ ว่าท่านพี่อยู่ที่ใด"

น้ำตาเด็กสาวเริ่มคลอเบ้า นางจะไปรู้ได้อย่างไรว่าพี่ชายตนที่หายออกไปจากการเดินทางแล้วหลายเดือนอยู่ที่ไหน