จอมยุทธ์ : 5

"เดี๋ยวนะ เมื่อครู่ท่านเรียกเสี่ยวเอินว่าท่านหญิงน้อย หมายความเยี่ยงไร"

เหม่ยฉิงยืนฟังสองคนคุยกันเพื่อเก็บข้อมูล แต่ยิ่งฟังนางยิ่งสับสน จึงสอดเสียงขึ้นถาม

"เจ้าไม่รู้สถานะของท่านหญิงน้อยรึ"

ตู้กู่หยวนก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าวหวังจะกดดันเหม่ยฉิง เพราะคิดว่านางอาจมีแผนสกปรกในใจ

"ช้าก่อน พี่สาวท่านนี้ช่วยข้าจากโจรป่า"

หมิงเอินเอินรีบเดินมาจับมือตู้กู่หยวนเอาไว้เพื่อหยุดการคิดไปเองของเข้า

"ที่แท้ก็ผู้มีพระคุณของท่านหญิงน้อย ข้าเสียมารยาทแล้ว"

นับว่าเป็นวิญญูชนคนหนึ่ง ผิดก็กล้ายอมรับ

"เสี่ยวเอิน เป็นท่านหญิงจริงหรือ"

"พี่สาวก็ยังเป็นพี่สาว ส่วนข้าคือเสี่ยวเอินของท่านเช่นเดิม"

หมิงเอินเอินยิ้มกว้างกล่าวความในใจ เมื่อเดาใจเหม่ยฉิงว่านางอาจห่างเหินตนเพราะสถานะบุตรีของเจ้าเมืองเหอ

"ที่นี่ไม่ปลอดภัย คนในจวนเจ้าเมืองคงรู้ข่าวว่าท่านกลับมาแล้ว"

ตู้กู่หยวนกล่าวไปก็มองซ้ายมองขวาอย่างระแวดระวัง

"เช่นนั้นเรารีบออกจากเมืองกันเถอะ"

ลางสังหรณ์ของนางก่อนหน้าเหตุใดถึงแม่นเช่นนี้ หากแต่อันตรายของจริงกลับเหนือคาดไว้มาก

"เกรงว่าคงไม่ทันการณ์ ไม่แน่คนของแม่ทัพกว่างจ้งคงเฝ้าประตูเมืองไว้แล้ว"

หากรู้จะเป็นเช่นนี้นางน่าจะพาหมิงเอินเอินกลับที่พักของตนเองที่หนานโจวเสีย

"เช่นนั้นจะทำเยี่ยงไรดี"

หมิงเอินเอินน้ำตาคลอ ในใจก็เป็นห่วงบิดาและท่านย่า หากสามวันก่อนนางไม่หนีออกจากเมืองเพื่อไปตามหาพี่ชาย เกรงว่าตอนนี้คงถูกพวกกบฎกุมตัวไว้ในเรือนเช่นกัน

"ท่านหญิงไม่ต้องกังวล ตอนนี้พวกนั้นยังหาของสำคัญของท่านเจ้าเมืองไม่พบ คงไม่ลงมือทำอะไรคนในจวนแน่" ตู้กู่หยวนปลอบใจ

"ท่านองครักษ์มีแผนหนีออกจากเมืองหรือไม่"

เหม่ยฉิงเป็นห่วงชีวิตตนเองก็จริง แต่ก็ไม่อยากให้เกิดอะไรขึ้นกับคนบริสุทธิ์อย่างท่านหญิงน้อยผู้นี้เช่นกัน

"ข้าจะพาพวกท่านไปฐานพักลับ เชิญท่านหญิงน้อย"

หมิงเอินเอินมองหน้าเหม่ยฉิงราวขอร้องให้นางไปกับตนด้วย

"ไม่ต้องกลัว จอมยุทธ์หญิงอยู่นี่ทั้งคน"

เหม่ยฉิงรีบฉีกยิ้มอย่างแข็งแกร่งให้กำลังใจดรุณีน้อย ก่อนจะตามตู้กู่หยวนไปยังฐานพักลับ

.

.

.

03 : ถูกจับแล้ว

ตู้กู่หยวนพาสตรีทั้งสองมายังฐานพักลับใต้วัดหลงผิงที่ร้างมาหลายปี

"ท่านหญิง"

ลูกน้องที่หนีรอดออกมาพร้อมกับเขารีบเข้ามาแสดงความเคารพหมิงเอินเอิน พลางมองหน้าเหม่ยฉิงอย่างใคร่สงสัย

"นี่คือแม่นางเหม่ย จอมยุทธ์หญิงที่ช่วยท่านหญิงไว้"

"อ้อ แม่นางเหม่ย ข้าจู้จิง"

"ข้าอวี่เจิ้ง"

"ข้าปี่เจา"

"ข้าปี่หวย"

"พวกท่านสองคน..."

คราแรกที่เห็นหน้าสองคนนี้ก็ว่าคล้ายกันมาก พอได้ยินแซ่ของทั้งคู่ถึงเข้าใจในทันที

"ข้าเป็นพี่ ส่วนอาหวยเกิดหลังข้าไม่ถึงจิบชา"

ปี่เจารีบอธิบายความเป็นฝาแฝดของพวกตน

"ท่านหญิงเชิญทางนั้น"

รู้จักกันพอประมาณแล้ว ตู้กู่หยวนจึงรีบพาหมิงเอินเอินไปยังเตียงไม้ที่มีฟูกเก่า ๆ หนาไม่ถึงหนึ่งชุ่น

"ท่านหญิงพักที่นี่ก่อน เดี๋ยวอาเจิ้งกับข้าจะออกไปดูความเคลื่อนไหวด้านนอก"

"ท่านอยู่ ให้คนอื่นไป ได้หรือไม่"

ประโยคแรกคล้ายคำสั่งเด็ดขาด แต่ต่อมากลับเสียงอ่อน หลุบมองต่ำกึ่งขอร้อง

"ที่นี่มีสามคนนี้อยู่ก็เพียงพอแล้วขอรับ"

ตู้กู่หยวนเป็นองครักษ์และเป็นสหายของพี่ชายหมิงเอินเอิน จึงสนิทและพิเศษมากกว่าทหารอื่น ๆ ในจวนหมิง

"แต่ข้าไม่ไว้ใจคนอื่น นอกจากท่าน"

หมิงเอินเอินกวาดตามองคนอื่น ๆ ที่ไม่ได้สนใจมองมาทางนางด้วยแววตาหวาดระแวง

"สาวน้อย มีพี่สาวอยู่ทั้งคน เจ้ากลัวหรือ"

เหม่ยฉิงเห็นดรุณีน้อยทำท่าทางเอาแต่ใจระคนระแวงจึงเดินมาเสริมคำ

"พี่สาวอยู่ด้วย เอินเอินไม่กลัวเจ้าค่ะ"

เหม่ยฉิงยกนิ้วหัวแม่มือให้พร้อมรอยยิ้มที่แสนจริงใจ

"เช่นนั้นข้าฝากท่านหญิงด้วย"

ตู้กู่หยวนไม่อยากพูดอะไรมากกว่านี้ กลัวท่านหญิงน้อยของตนจะเปลี่ยนใจ

"ไม่ต้องห่วง ที่นี่มีข้าอยู่ทั้งคน รับประกันปลอดภัย ไม่มีใครแตะต้องนางได้"

ตู้กู่หยวนขมวดคิ้วเล็กน้อย ไม่ค่อยเข้าใจคำว่ารับประกันเท่าไร แต่ก็คงเป็นความหมายที่ดี

"รับรองไม่มีใครแตะต้องท่านหญิงน้อยได้แม้แต่ปลายเส้นผม"

เหม่ยฉิงเห็นแววตาที่จ้องนางใคร่สงสัยจึงรีบเอ่ยให้เขาสบายใจ

"เดี๋ยวข้ารีบกลับมา"

"รักษาตัวด้วย"

เสียงเล็กแหลมรีบเอ่ยบอก แล้วนั่งมององครักษ์ทั้งสามเดินจากไป