จอมยุทธ์ : 7

"แล้วท่านไปทำอะไรที่ป่าไผ่ เขตแดนระหว่างหนานโจวและเหอโจว"

เมี่ยวหุยส่งนักฆ่าออกไปหลายกลุ่ม หากแต่กลับมีคนเจอเอินเอินที่ป่าไผ่ หากเด็กน้อยไม่รู้ว่าพี่ชายอยู่ที่ใด เหตุใดถึงไปโผล่ที่นั่นกัน

"ข้าแค่คิดว่าพี่ชายไม่ได้อยู่ที่เหอโจวแน่"

นางไม่รู้จริง ๆ แค่ความคิดของเด็กคนหนึ่งที่คิดว่าหากพี่ชายอยู่ที่เหอโจวจริง เหตุใดถึงไม่มาหานางตั้งหลายเดือน

"คำตอบของท่านไม่น่าพอใจ เช่นนั้นคงต้องทำอะไรสักอย่างให้ท่านยอมเปิดปากกระมัง"

เมี่ยวหุยกล่าวจบก็ส่งสัญญาณให้ทหารคนหนึ่งเดินไปกระชากคอคนของนางแล้วลากออกไปจากวงล้อม

ฉัวะ!

กลิ่นคาวเลือดคลุ้งเตะจมูก ทหารที่ล้อมพวกนางไว้ ค่อย ๆ แหวกทางให้ดูผลงานของพวกมัน

"จู้จิง!"

เอินเอินเบิกตากว้าง ก่อนจะมีน้ำใสไหลออกมาเมื่อเห็นทหารใต้บัญชาของตู้กู่หยวนนอนจมกองเลือดอยู่ตรงนั้น

"หากท่านหญิงให้คำตอบไม่เป็นที่พอใจแก่ข้า คนต่อไปที่จะนอนอยู่ตรงนั้นอาจไม่ใช่แค่ทหารต่ำต้อย แต่เป็น..."

เมี่ยวหุยผินมองเหม่ยฉิงที่ตาแดงก่ำด้วยความโกรธและตกใจ

"อย่าทำอะไรพี่สาว ข้าบอกแล้ว ข้าบอกท่านแล้ว"

เหม่ยฉิงได้แต่ส่ายหน้า พยายามขืนตัวให้หลุดจากทหารสองคนที่คุมตัวตนอยู่ แววตาที่มองเอินเอินคือการบอก

'ไม่ต้องสนใจข้า'

"ในที่สุดท่านก็ยอมแลกชีวิตพี่ชายแท้ ๆ กับคนแปลกหน้าผู้หนึ่ง"

เมี่ยวหุยพูดจากประชด

"มีคน... มีคนส่งจดหมายให้ข้า"

หมิงเอินเอิหลอกให้เมี่ยวหุยสนใจ แมจะยื้อได้ไม่กี่ลมหายใจ แต่นางจะหลอกล่อเขาให้ถึงที่สุด

"จดหมาย? เช่นนั้นจดหมายเขียนว่าอะไร"

เมี่ยวหุยรีบเอ่ยเร่งให้เอินเอินคายสิ่งที่รู้ออกมา

"จดหมาย จดหมายอยู่ที่…นาง"

หมิงเอินเอินหาคำโกหกแต่กลับเห็นเหม่ยฉิงส่งสัญญาณให้นางโยนเรื่องจดหมายมาที่ตน ในนัยน์ตาเด็กน้อยแสนใสซื่อนั้นกลับสั่นไหว มีทั้งหวาดกลัว กังวล แต่สึดท้ายกลับเชื่อมั่นในตัวจอมยุทธ์หญิงที่นางเลื่อมใส

"จดหมายอยู่ที่นาง ค้นตัว!"

เสียงสั่งดังก้องฐานพักลับ

ทหารที่จับกุมเหม่ยฉิงอยู่รีบเสียมารยาทคลำมือตามร่างกาย ก่อนจะหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งที่พับซ่อนไว้ในผ้าคาดเอวนางออกมา

"เจอแล้วขอรับ"

ทหารนายนั้นเอ่ยบอกเสียงดีใจ รีบเดินเอากระดาษที่พับเอาไว้ส่งให้รองแม่ทัพ

"ฮ่า ๆ ทำดีมากท่านหญิง"

เมี่ยวหุยหัวเราะอย่างผู้ชนะ เขายกจดหมายนั้นไว้ระดับอก ค่อย ๆ คลี่มันออกช้า ๆ

"โอ๊ย!"

กระดาษที่ควรจะมีตัวหนังสือเขียนไว้ กลับเป็นเพียงผงบางอย่างที่ถูกลมพัดจนปลิวใส่ตาของเมี่ยวหุย

"เสี่ยวเอิน!"

ได้จังหวะเหมาะเหม่ยฉิงจึงใช้กำลังภายในตัดเชือกที่มือจนขาดกระเด็น รีบวิ่งไปอุ้มตัวท่านหญิงน้อยในช่วงที่ทหารแตกตื่นกับท่าทางของรองแม่ทัพพวกเขา

.

.

.

05 :: อาการกำเริบ ::

"ไปจับพวกมันมา!"

เมี่ยวหุยเห็นเงาตะคุ่ม ๆ ผ่านเขาไป จึงรู้ว่าถูกสตรีสองนางนี้หลอกเข้าให้แล้ว สั่งทหารหน้าโง่รีบตามจับตัวทั้งสองคนกลับมา

"ขอรับ"

ทหารในหน่วยรีบพากันล้อมหน้าล้อมหลังเหม่ยฉิงก่อนจะถึงประตูทางออก

"พี่สาว พวกเราจะรอดหรือไม่"

เอินเอินยามนี้ค่อยเหมือนดรุณีเก้าหนาวที่กลัวตายหน่อย

"พี่สาวรับปากองค์รักษ์ตู้ไว้ รับรองเจ้าไม่ตาย"

เหม่ยฉิงพูดปลอบใจ ทั้ง ๆ ที่ในใจกลับรู้สึกตรงข้าม

นี่ข้ามมิติมายังไม่พ้นวัน นางก็จะเอาชีวิตมาทิ้งไว้ที่นี่งั้นหรือ

หากแต่จู่ ๆ ภาพมากมายที่เป็นความทรงจำเจ้าของร่างก็ผุดขึ้น เหม่ยฉิงในตอนนี้ได้แต่หลับตาแล้วเงี่ยหูฟังด้านนอก

"เสี่ยวเอินฟังพี่สาวให้ดี"

นางเรียกสติหมิงเอินเอินที่กอดนางด้วยร่างกายสั่นกลัว ก่อนจะก้มลงกระซิบเบา ๆ ให้ท่านหญิงน้อยฟัง

"เสี่ยวเอินจะไม่ทิ้งพี่สาว"

หากแต่แผนที่เหม่ยฉิงเล่าให้ฟัง ดรุณีน้อยกลับไม่เอาด้วย ก็ใครมันจะเอาชีวิตรอดคนเดียวเล่า

"เชื่อพี่สาว เร็วเข้า! ข้าจะเปิดทางให้"

เวลาเช่นนี้จะมาเสียเวลาทิ้งไม่ได้ ทหารของคนชั่วเริ่มจะโจมตีเข้ามาอยู่รอมล่อ เหม่ยฉิงเอื้อมมือไปจับสร้อยที่ห้อยขลุ่ยไม้ออกมา จากนั้นจึงรีบส่งสัญญาณที่หวังว่าคนด้านนอกที่เพิ่งมาถึงจะได้ยินและเข้าใจ