จอมยุทธ์ : 3

01 : ออกเดินทาง

เขตแดนกลางเหอหนาน

ทั้งสี่ออกเดินทางจากป่าไผ่ มุ่งหน้าทางเหนือเพื่อไปยังเมืองเหอ ตลอดระยะทาง เหม่ยฉิงเอาแต่นึกสงสัยตัวหนังสือบนท้องฟ้าที่มีแต่นางเห็นผู้เดียว พลางนึกคาดเดาว่านี่จะใช่เธอตายแล้วหรือแค่ทะลุมิติมาอยู่ในยุคโบราณนี้กันแน่

"ถึงแล้วเจ้าค่ะ"

หมิงเอินเอินส่งเสียงบอกเล่า ทำให้สติของเหม่ยฉิงกลับคืนมา

ดวงตาคมสีน้ำตาลเข้มมองตามนิ้วน้อย ๆ ที่ชี้ไปด้านหน้า

ประตูเมืองสูงใหญ่แลดูแข็งแรงตั้งตระหง่านอยู่ห่างจากพวกเขาไม่ถึงลี้ ทว่ามองแล้วกลับรู้สึกถึงกลิ่นอายบางอย่างที่ชวนอึดอัด ขมุกขมัวราวกับว่าหากส่งดรุณีน้อยนี้ผ่านประตูเมืองเข้าไป อาจจะไม่ได้เจอกันอีกเลย

"ลูกพี่ พวกเรากลับกันได้แล้วใช่หรือไม่"

ซ่างเป้าจอมตะกละรีบเดินมาดึงแขนเสื้อเหม่ยฉิงพร้อมกับมองหน้านางอย่างเป็นประกาย

"คือ..."

เหม่ยฉิงครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยต่อ

"น้องสาว พวกพี่สาวเดินทางมาไกลรู้สึกเหนื่อย จะรบกวนขอค้างคืนที่บ้านเจ้าสักคืนได้หรือไม่"

ไม่รู้ว่าลางสังหรณ์ที่อยู่ในหัวนางจะเป็นจริงไหม แต่เหม่ยฉิงก็ไม่อาจละทิ้งความเป็นผู้ผดุงคุณธรรมในใจได้

"ย่อมได้เจ้าค่ะ เช่นนั้น ข้าจะพาพวกพี่สาวเข้าไปชมเมืองเหอของข้า"

เหม่ยฉิงได้แต่ฉีกยิ้มรับน้ำใจ ก่อนจะหันมาสั่งซ่างเป้ากับหมออีเจี

"เหล่าอี ท่านพาซ่างเป้ากลับไปก่อนเถิด พรุ่งนี้ยามเฉินพวกท่านมารอข้าที่ป่าไผ่ที่เดิม หากเลยครึ่งชั่วยามไปแล้วไม่พบข้า ให้รีบออกจากป่าไผ่นั้นไปเสีย

ไม่รู้อะไรดลใจให้นางพูดเป็นลางร้ายเช่นนี้

"ลูกพี่พูดอะไร พวกข้าฟังแล้วรู้สึกไม่ดีเลย"

ซ่างเป้าหน้าง้ำ แววตามีแต่ความระแวงท่วมท้น ไม่ต่างจากหมอพเนจรอีเจียง ที่รู้สึกว่าหากเหม่ยฉิงหันหลังให้พวกเขาในตอนนี้ อาจจะไม่ได้พบหน้ากันอีกเลย

"เจ้าตัดสินใจแน่แล้ว"

อีเจียงเดินเข้าไปยืนตรงหน้าเหม่ยฉิง พร้อมมองลึกเข้าไปในดวงตาสีเข้มที่ช่างแน่วแน่ไม่หวั่นไหวราวกับบิดาของนางทุกกระเบียดนิ้ว

"ข้าแค่จะไปส่งเสี่ยวเอิน พวกท่านเป็นอะไรกันไป"

แม้จะพูดหยอกเล่น แต่ในน้ำเสียงนั้นกลับแกว่งเหมือนไม่มั่นใจในตนเอง

"ข้าพกมาเท่านี้ อย่างน้อยก็ช่วยให้เก็บชีวิตได้ครู่หนึ่ง"

อีเจียงยื่นห่อผ้าให้เหม่ยฉิง

"เหล่าอี ท่านคงไม่ได้กำลังแช่งข้าหรอกกระมัง"

พูดจิกกัดเล่น เอื้อมมือไปรับห่อผ้าที่มียากลั่นเองอยู่ในนั้นมาเก็บไว้

"ท่านอาวุโสทั้งสองมิต้องเป็นห่วง ข้าจะดูแลพี่สาวเป็นอย่างดี รับรองว่าไม่มีแม้แผลขีดข่วนเจ้าค่ะ"

หมิงเอินเอินช่างพูด นางเห็นสถานการณ์ค่อนข้างตรึงเครียดจึงรีบเอ่ยอะไรออกมาบ้าง

"เห็นหรือยัง สาวน้อยผู้นี้จะปกป้องข้าเอง ไป ๆ พวกท่านรีบกลับไปได้แล้ว ตะวันจะเลยหัวอยู่รอมร่อ ป่านนี้ป้าหนานทำกับข้าวเก้อแล้วกระมัง"

เหม่ยฉิงรีบดันแผ่นหลังซ่างเป้าให้หันกลับไปทางเดิมที่เพิ่งมา

"ขลุ่ยไม้นั่น..."

อีเจียงยังไม่วางใจว่าคนที่เขาเลี้ยงดูมาเกือบเจ็ดปีจะปลอดภัย จึงถามถึงสิ่งหนึ่งที่ให้นางพกติดตัวเอาไว้ใช้ยามคับขัน

"ข้าพกติดตัวไม่เคยห่าง"

เหม่ยฉิงเอื้อมมือไปจับเชือกหนังที่ห้อยเป็นสร้อยขึ้นมาสำทับคำพูด

"เช่นนั้นก็ระวังตัวด้วย"

อีเจียงใช้คำว่าระวังตัวเพื่อบอกเป็นนัยให้หญิงสาวรู้ว่าพวกเขาสองคนคิดตรงกันว่าหลังประตูเมืองนั้นมีอันตรายรอพวกนางอยู่

"อืม"

ไม่อยากต่อความยาวสาวความยืดอีก เหม่ยฉิงจึงตอบรับความเป็นห่วงของอีเจียงด้วยการพยักหน้า แล้วเป็นฝ่ายหันหลัง เดินไปจับมือหมิงเอินเอิน มุ่งหน้าเข้าสู่เหอโจวทันที

"ว้าว สวยมาก"

ทันทีที่ผ่านประตูเมืองเข้ามา เหม่ยฉิงก็เห็นสภาพแวดล้อมของเมืองเหอที่ครึกครื้น เต็มไปด้วยสีสัน และคนเมืองที่แต่งตัวงดงามราวอยู่ในแดนเซียน

"พี่สาวไม่เคยมาเหอโจวสินะ"

หมิงเอินเอินแหงนหน้ามองพี่สาวผู้มีพระคุณที่กำลังตื่นตาตื่นใจไปกับสถานที่ที่ไม่เคยเหยียบย่าง