จอมยุทธ์ : 2

"เย่ ๆ จอมยุทธ์หญิงเก่งที่สุดในใต้หล้า"

เสียงปรบมือและเสียงเลื่อมใสจากดรุณีน้อยทำเอาผู้ถูกชื่นชมแก้มแดงอย่างขวยเขิน แต่เมื่อตั้งสติได้จึงรีบเดินเข้ามาสำรวจความปลอดภัยของเด็กน้อย

"หนูไม่เป็นอะไรนะ แล้วนี่เกิดอะไรขึ้น พ่อแม่หนูอยู่ที่ไหน โจรพวกนั้นจับมาเรียกค่าไถเหรอ”

คำถามมากมายเอ่ยขึ้นจนดรุณีน้อยตอบไม่ทัน

"ท่านแม่จากไปตั้งแต่ข้าคลอด ตอนนี้ข้าเหลือเพียงท่านพ่อ ท่านย่า พี่ชายเจ้าค่ะ"

มาเสียใจที่ถามแบบนั้นตอนนี้คงไม่ทัน จึงเอื้อมมือไปลูบผมเด็กน้อยเป็นการปลอบใจ

"ที่นี่ที่ไหนเหรอ"

เปลี่ยนเรื่องให้เด็กน้อยที่กำลังตาแดงคุยดีกว่า แต่ที่นี่ไม่คุ้นเอาเสียเลย มองไปทางไหนก็มีแต่ป่าเต็มไปหมด

"ที่นี่คือเขตแดนระหว่างหนานโจวและเหอโจวเจ้าค่ะ"

"เมืองหนานและเมืองเหอ"

ทำไมฟังแล้วคุ้นตากับคำพวกนี้

"ท่านจอมยุทธ์พาข้าไปส่งที่เมืองเหอโจวเพื่อรับรางวัลเถิดเจ้าค่ะ"

ดรุณีน้อยดึงชายอาภรณ์สีขาวยิก ๆ เพื่อเรียกสติพี่สาวที่กำลังเหม่อลอย

"สาวน้อย รางวัลอะไรนั่นพี่ไม่เอาหรอก แต่ถ้าให้ไปส่งที่เหอโจวน่าจะไม่ไหว พี่ไม่รู้ทาง"

เมื่อได้ยินคำตอบ แววตาของดรุณีน้อยก็เศร้าลง ทำเอาจอมยุทธ์หญิงถึงกับลนลานตาม

"โอ๋ ๆ อย่าเพิ่งร้องนะ เอางี้ เราจำทางกลับบ้านได้ไหม”

ในเมื่อนางไม่มีแผนที่เมืองเหอในหัว เช่นนั้นคงต้องพึ่งเด็กน้อยผู้นี้แทน

"เดินไปทางเหนือสิบลี้ก็ถึงเขตเหอโจวแล้วเจ้าค่ะ"

สิบลี้ก็ประมาณห้ากิโลสินะ แต่ในฝันคงไม่เหนื่อยหรอก อีกอย่าง การเดินช่วยเผาผลาญไขมันให้ร่างกายได้เป็นอย่างดี

"งั้นเดี๋ยวพี่ไปส่ง ว่าแต่ หนูชื่ออะไร"

"ข้าแซ่หมิง นามเอินเอินเจ้าค่ะ"

หมิงเอินเอินหรอ ฟังดูเพราะดีนะ

"แล้วท่านจอมยุทธ์มีนามว่ากระไรหรือเจ้าคะ"

ใบหน้างามรีบตวัดมองดรุณีน้อยที่รอฟังนามของผู้มีพระคุณ ก่อนจะฉีกยิ้มหวาน ขยับเอ่ยเป็นเสียง

"พี่ชื่อ เหม่ยฉิง อ๊ะ!"

เมื่อครู่พูดอะไรออกไป ทำไมในใจสิ่งที่อยากบอกคือแซ่ฉิง นามฉิง แต่กลับเอ่ยเป็นชื่อเหม่ยฉิงออกไปได้

"โอ๊ย!"

สองมือยกขึ้นกุมขมับ ร่างระหงถึงกับทรุดนั่งลงกับพื้น ท่าทีราวเจ็บปวดเหลือคณา

"ลูกพี่! อาการท่านกำเริบอีกแล้ว เหล่าอี เร็วเข้า รีบมาฝังเข็มลูกพี่เร็ว"

ตอนนี้เหม่ยฉิงไม่สนใจเสียงโหวกเหวกของผู้มาใหม่ เพราะหัวของนางปวดหนักจนแทบจะระเบิดออกมาแล้ว

ฉึก

อา... เหมือนมีอะไรมาทิ่ม

เจ็บ! แต่สักพักกลับรู้สึกหัวโล่ง เบาเหมือนไม่มีอะไรอยู่ในหัว อาการปวดก็หายไปราวไม่เคยเกิดขึ

"เจ้านี่นะ โคจรกำลังภายในอีกแล้ว"

เสียงเหล่าอี หรือหมอพเนจรอีเจียง ตำหนิทายาทเพียงคนเดียวของสำนักซื่อโหย่ว สถานที่ที่เคยรุ่งเรืองเรื่องปรมจารย์การต่อสู้ แต่พอสูญเสียเจ้าสำนักเหม่ยถัง เหล่าศิษย์ทั้งหลายก็ค่อย ๆ ปลีกตัวออกมา จนทั้งสำนักเหลืออยู่เพียงห้าคน

เหม่ยฉิง อีเจียง ซ่างเป้า ป้าหนาน และอีกหนึ่งคนที่เพิ่งถูกพวกเขาช่วยเอาไว้เมื่อไม่นานมานี้...คนไร้นาม

"เหล่าอี ท่านเลิกบ่นก่อน ข้าเพิ่งทำความดีมานะ"

เดี๋ยวสิ! ทำไมพอหายปวดหัวเหมือนเปลี่ยนไปเป็นคนละคน แถมยังเรียกคนแปลกหน้าอย่างสนิทสนมอีก

"ท่านผู้อาวุโสทุกท่าน ข้าน้อยหมิงเอินเอินถูกพี่สาวช่วยไว้จริง ๆ เจ้าค่ะ"

หมิงเอินเอินรีบแสดงความเคารพและออกหน้าแทนหญิงสาว

"ลูกพี่ลุกขึ้นก่อน"

ซ่างเป้าแม้จะอายุเยอะกว่าเหม่ยฉิง แต่เพราะถูกเหม่ยฉิงช่วยเอาไว้จึงนับถือนาง ยกตำแหน่งลูกพี่ให้อย่างเคารพ

จู่ ๆ นางก็รู้สึกเหมือนนี่ไม่ใช่ตัวนางเอง อยากพูดอะไรก็พูดไม่ได้ มีเพียงตนเองที่ได้ยินสิ่งที่อยากพูดในหัว

"พวกท่านหาข้าเจอได้เยี่ยงไร"

นี่ไง คำพูด สรรพนามเรียก เริ่มเหมือนคนยุคโบราณเข้าไปแล้ว แถมเวลาคิดจะพูดสิ่งใด ปากกลับพูดสิ่งตรงข้าม ราวกับว่านางคือหุ่นเชิดที่ต้องทำตามบทบาทของผู้ชักใย

หุ่นเชิด?

ผู้ชักใย?

หรือว่านี่นางทะลุมิติเข้าในยุคโบราณ

แว่บ!!

จู่ ๆ ท้องฟ้าก็สว่างจ้า เหม่ยฉิงถึงกับยกมือบังหน้า หลับตาลงครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ กะพริบตาปรับให้เข้ากับแสงสว่าง จนมองเห็นตัวอักษรตัวเบ้อเร้อลอยอยู่

'กำเนิดตัวละครใหม่ จอมยุทธ์หญิงเหม่ยฉิง เริ่มขึ้นแล้ว'

ไม่จริง! ฝัน ฉันแค่ฝันไปใช่ไหม!