ลูกแมว

เพนท์เฮ้าส์ขุนเขา

ผมขับรถเข้ามาจอดยังที่จอดประจำของผม ที่นี่เป็นคอนโดของผมเอง และผมก็เป็นเจ้าของที่นี่รวมทั้งผับที่คนตัวเล็กกับเพื่อนเธอไปเที่ยวด้วย ขอแนะนำตัวเองก่อน ผมชื่อขุนเขา อายุ28ปี รู้แค่นี้ก็พอที่เหลือปล่อยให้มันเป็นเรื่องส่วนตัวของผมดีกว่า ผมจอดรถปลดเบลล์ออกจากตัวหันไปมอง​คนตัวเล็กที่เงียบมาตั้งแต่​ออกจากหอของเพื่อนเธอ

"..." พอหันไปก็เห็นว่าเธอหลับไปแล้ว จะง่วงก็คงไม่แปลก นี่มันก็จะเช้าแล้วอีกสามสิบนาทีก็หกโมงเช้า ผมมองใบหน้าเนียนใสอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตัดสินใจลงจากรถก้าวขาเดินอ้อมไปฝั่งที่เธอนั่ง เลื่อนมือไปเปิดประตู ก้มตัวสอดตัวเองเข้าไปอุ้มเธอในท่าเจ้าสาวก่อนจะใช้เท้าปิดประตูรถ ขนาดผมอุ้มเธอเธอยังไม่รู้สึกตัว หลับลึกน่าดู 

ติ๊ด ติ๊ด

แกร๊ก!

แอดด~

ผมเดินอุ้มคนตัวเล็กเข้ามาในห้องนอนของผม คอนโดนี้ยังไม่มีผู้หญิงคนไหนเคยมา เธอเป็นคนแรกที่ได้มานอนอยู่บนเตียงของผม ผมค่อย ๆ วางเธอลงอย่างเบามือลงบนเตียง กลัวว่าเธอจะตื่นมาแผลงฤทธิ์ใส่ผมอีก ดูแสบเอาเรื่องเธอคนนี้ ทุกคนคงจะสงสัยว่าทำไมผมถึงพาเธอมาที่ห้องด้วยทั้งที่พึ่งจะเจอกันวันแรก จะบอกว่านี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ผมได้เจอเธอ ยอมรับแบบลูกผู้ชายว่าผมชอบเธอ ชอบตั้งแต่แรกเจอ เพียงแค่ไม่รู้ว่าจะเข้าหายังไง พอเพื่อนผมมันรู้เข้ามันก็ล้อผมอยู่ช่วงหนึ่ง มันบอกว่าผมเป็นพวกโคแก่กินหญ้าอ่อน ผมก็ได้แต่ปล่อยให้พวกมันล้อกันไป ไม่ได้สนใจอะไร ก็มันคือเรื่องจริงที่ผมชอบเธอ ส่วนเรื่องวันนี้ก็เป็นแผนของผมที่ให้ไอ้วาโยน้องชายไอ้มือปืนเป็นคนชวนพวกเธอมา 

"อื้อ~"คนตัวเล็กบนเตียงครางในลำคอเบา ๆ ก่อนที่เธอจะพลิกตัวนอนกลิ้งบนเตียง ไม่นานเธอก็นิ่งไป ดีนะที่ห่มผ้าให้ ไม่งั้นคงเห็นไปถึงไหนต่อไหน ดูได้จากท่านอนที่ไม่มีความเป็นผู้หญิงเอาซะเลย

ฟู่ว~ ผมออกมาสูบบุหรี่ที่ระเบียงห้อง สายตาทอดมองออกไปที่วิวเมืองหลวง ใจก็นึกคิดถึงใบหน้าสวยของหญิงสาวที่หลับใหลอยู่บนเตียงของผม ญี่ปุ่น เธอคือผู้หญิงของผม

หลังจากที่เดินกลับเข้ามาในห้อง เท้าก็มาหยุดนิ่งที่ข้างเตียงนอนหรูคิงไซส์สีดำ ผมหลุบสายตามองคนตัวเล็กอยู่นาน โน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ ๆ ก่อนที่จะทาบริมฝีปากตัวเองลงที่ริมฝีปากเล็กอย่างแผ่วเบา ผมผละใบหน้าออกมาจ้องมองเธอนิ่ง​ ๆ​ 

"ยัยลูกแมว" เธอไม่ต่างอะไรจากลูกแมวที่ชอบอ้อน ผมเห็นเธอชอบอ้อนเพื่อน ๆ ของเธอ อยากเป็นคนนั้น คนที่เธอจะอ้อนทุกเช้าเย็นหรือทุกเวลา ทั้งวันก็ไม่คิดที่จะเบื่อมัน ผมดันตัวลุกขึ้น หยิบผ้าเช็ดตัวเดินเข้าห้องน้ำเพื่อมาชำระร่างกายตัวเอง จะได้รีบไปนอนกอดร่างนุ่มนิ่มบนเตียงนั้น กลิ่นตัวเธอยังคงหอมติดตามตัวผมไม่หาย พอนึกถึงใบหน้าหวานนั้นไอ้ลูกชายไม่รักดีของผมก็พร้อมสู้รบทันที คงต้องพึ่งแม่นางทั้งห้าไปก่อน เมื่อไรที่เธอยอมเป็นแฟนกับผม เมื่อนั้นแหละ จะไม่ให้เห็นเดือนเห็นตะวันเลยคอยดู ผมขอตัวไปจัดการกับลูกชายผมก่อนดีกว่าจะได้รีบไปนอน

วันต่อมา เวลา 12:30

ผมนอนมองใบหน้าสวยนั้นไม่ยอมลุกไปไหน กลัวว่าถ้าเธอตื่นมาแล้วจะได้มองไม่เต็มที่ เดี๋ยวก็คงตื่นมาแล้วแหกปากโวยวายอีก แต่ในระว่างที่มองเธออยู่นั้นร่างเล็กในอ้อมกอดก็เหมือนจะเริ่มรู้สึกตัว ผมรีบทำเป็นหลับตานอนนิ่งเหมือนคนที่ยังไม่ตื่นนอนทันที

"อื้อ~" 

"..."ทำไมเสียงเงียบไป แล้วตัวเธอก็นิ่งตามไปด้วย หรือว่าเธอแค่พลิกตัวแล้วหลับต่อ ผมที่กำลังจะลืมตาขึ้นไปมองก็ต้องหยุดความคิดนั้นทันทีเมื่อได้ยินเสียงเล็กดังขึ้น

"ฉันมานอนบนเตียงนี้ได้ยังไง"หึ คงกำลังคิดว่าตัวเองโดนผมข่มขืนสินะ

"หรือว่า.."

"...อย่าบอกนะว่าฉันโดนตาลุงคนนี้ขืนใจ"เดี๋ยวนะ เธอเรียกผมใช่ไหม เรียกลุงเลยเหรอวะ

"ฮื่ออ ฉันต้องมาเสียตัวให้กับคนที่พึ่งเจอกันไม่ถึง24ชั่วโมงอย่างนั้นเหรอ แกทำบ้าอะไรของแกยัยญี่ปุ่น ให้ตายเถอะ"เธอเรียนการแสดงมาหรือไงวะ คุยคนเดียวก็เป็น

"หยุดร้อง แกต้องรีบไปก่อนที่ลุงเขาจะตื่น"เออ เอาเข้าไป สั่งตัวเองหยุดร้องก็ได้  

"ทำอะไร"เมื่อเห็นว่าเธอกำลังพยามเอาตัวเองออกจากวงแขนของผมด้วยท่าพิสดารพอสมควร ผมจึงถามเธอขึ้นน้ำเสียงงัวเงีย เธอเบิกตากว้างชะงักไปเล็กน้อย คงไม่คิดว่าผมจะตื่นมาเจอเธอในท่าโก่งตูดชี้ฟ้าอยู่แบบนี้สินะ พอเห็นเธออยู่ในท่านี้แล้วเสือกมีอารมณ์ขึ้นมาอีก ผู้ชายตอนเช้า ๆ แม่งยิ่งสะกิดง่ายอยู่ด้วย

"พะ เฮียตื่นนานยังคะ" หึ เสียงอ่อนมาเชียว

"ก่อนเธอ20นาที"แล้วหน้าเธอก็ดูตกใจขึ้นกว่าเดิม คนอะไรแม่งน่ารักจังวะ

"งั้นเฮียก็ได้ยินที่หนูพูดสิ"

"อืม"

"กรี๊ดดดด"ผมมองเธอที่เอาหน้าซุกลงกับหมอน ก่อนจะร้องกรี๊ดออกมา เธอดูอาการน่าเป็นห่วงอยู่นะ

"เลิกบ้าแล้วไปอาบน้ำ"ผมมองกับเธอที่เอาแต่มุดตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม จะอายอะไรขนาดนั้นวะ

"นะ..หนูกลับเลยดีกว่า"

หมับ! ผมรีบยื่นมือไปคว้าร่างเล็กดึงเข้าหาตัวเองอย่างแรง 

"อ๊ะ"เสียงร้องของเธอ

"โทษที"คงจะดึงแรงไปหน่อย เธอถึงได้มองค้อนผมขนาดนี้

"รีบไปอาบน้ำ"

"ไม่ หนูจะกลับ"ดื้อจริง ๆ

"เดี๋ยวไปส่ง"

"โกหก"นี่กูดูไม่น่าเชื่อถือขนาดนั้นเลยเหรอวะ

"ก็ถ้าไม่ดื้อจะไปส่ง"เธอนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะลุกนั่งจ้องหน้าผมคืน

"จริงนะ"

"คำไหนคำนั้น"เธอยอมก้าวขาลงจากเตียงเดินเข้าห้องน้ำไป

"เฮ้อ~ "ผมถอนหายใจอย่างเหนื่อยล้า 

ครืด ครืด ระหว่างที่กำลังนอนคิดอะไรเรื่อยเปื่อย มือถือผมก็ดังขึ้นเสียงดัง

#มือปืน

เมื่อเห็นว่าเป็นเพื่อนตัวเองผมก็เลือกที่จะไม่กดรับสายวางมือถือไว้ที่เดิมก่อนจะหยิบบุหรี่เดินไปที่ระเบียงภายในห้องนอน ผมยืนพ่นควันขาวให้ลอยไปในอาการ ภายในหัวก็กำลังคิดว่าจะจัดการกับคนตัวเล็กยังไงดี ทำไงถึงจะได้เธอมานอนกอดทุกคืนอย่างที่ใจหวัง 

ด้านหน้าห้องขุนเขา

"เจ้านายมึงไปไหน"มังกรถามลูกน้องที่ยืนอยู่หน้าห้องสองคน เขาโทรหาขุนเขาแล้ว แต่เพื่อนเขาไม่ยอมรับสายทั้งสองเลยตามมาถึงที่ห้อง 

"นายอยู่ด้านในครับ"เสียงลูกน้องคนหนึ่งตอบ

"มันยังไม่ตื่น?"เป็นไปไม่ได้ที่เพื่อนเขาจะยังไม่ตื่น ขุนเขาเป็นคนที่ไม่เคยตื่นสาย ต่อให้วันนั้นดื่มมาหนักแค่ไหนก็ตาม นอกเสียจากว่า...ทั้งสองมองหน้ากันทันที แน่นอนว่าข้างในไม่ได้มีแค่เพื่อนเขาแค่คนเดียว

"เปิดประตู"มือปืนสั่งเสียงเรียบ

"เอ่อ.."ลูกน้องสองคนมองหน้ากันเลิ่กลั่ก กลัวว่าเปิดประตูให้แล้วผู้เป็นนายจะเอาเรื่องตัวเอง

"กูรับผิดชอบเอง"มือปืนเห็นท่าทางของทั้งสองเขาก็บอกออกไป ทั้งสองจึงยอมเปิดประตูให้พวกเขาเข้าไป

"ครับ"

แอดดด

สองหนุ่มเพื่อนซี้เดินไปทิ้งตัวลงนั่งที่โซฟา พวกเขาต่างก็ไม่มีใครเอ่ยอะไรออกมา จนกระทั่งเสียงเปิดประตูห้องนอนเรียกความสนใจให้สองหนุ่มที่กำลังนั่งก้มหน้าเล่นมือถืออยู่ให้หันไปมอง 

"อ๊ะ"เสียงร้องตกใจจากหญิงสาวที่กำลังจะก้าวเท้าออกจากห้องนอนคนตัวสูง ทันทีที่เปิดประตูก็ปรากฏเห็นสองหนุ่มที่เป็นเพื่อนสนิทเจ้าของห้องนั่งมองมาที่เธอเป็นตาเดียว ญี่ปุ่นเกิดอาการประหม่าขึ้นมาทันที ตอนนี้เธอไม่กล้าขยับตัวไปไหน หญิงสาวยกมือขึ้นมาลูบแก้มตัวเองเพื่อแก้เขินจากสายตาสองคู่ที่มองมา 

"มานั่งสิ"เป็นมือปืนที่พูดบอกกับเธอ

"คะ..ค่ะ"เธอที่ไม่รู้จะทำยังไงก็เลือกเดินไปนั่งลงที่โซฟาตัวที่ว่าง ทันที​ที่​นั่งลงก็เกิดความเงียบขึ้นมาอีกครั้ง หญิงสาวมองซ้ายมองขวาว่าจะเอายังไงต่อดี จะให้เธอมานั่งเงียบอยู่ตรงนี้สู้กลับไปด่าเพื่อนสาวสองคนจะไม่ดีกว่าเหรอ

ตึกตึก..

เสียงเท้าหนักเดินออกจากห้องมา ทำให้สายตาสามคู่ที่นั่งอยู่เลื่อนมามองที่ผมทันที ผมชะงักนิ่งไปเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยถามันสองตัวออกไปน้ำเสียงเข้มดุ 

"มาทำไม" แล้วมันเข้าห้องผมได้ยังไง จำได้ว่าเมื่อคืนสั่งลูกน้องหน้าห้องไว้แล้วว่าไม่ให้ใครเข้ามารบกวน ต่อให้เป็นมันสองคนก็ห้ามเปิดให้เข้ามาเด็ดขาด สงสัยพวกมันคงอยากได้เจ้านายใหม่ ถึงได้กล้าขัดคำสั่ง

"มาไม่ได้?"ไอ้มังกรมันเลิกคิ้วถามผมกลับ นับวันพวกแม่งยิ่งอ้อนตีนเข้าทุกที

"กูไม่ว่าง"มันไม่เห็นหรือไงว่าผมอยู่กับใคร ยังมีหน้ามานั่งทำหน้ากวนส้นตีนกันอยู่อีก

"กูยังไม่ได้ว่าอะไร รีบตอบจังนะ"หน้าพวกมันนิ่งก็จริง แต่ไอ้หน้านิ่ง ๆ นี่และที่น่ากลัวที่สุด ผมเริ่มไม่ไหวใจพวกมันแล้วสิ

"แล้วมาทำไม"ผมถามพวกมันไป

"เด็กมึงมาหากูที่ห้อง บอกว่ามึงไม่ยอมไปสานต่อเรื่องเมื่อคืนให้จบ"นั่นไง ผมเดาผิดที่ไหน ไอ้เพื่อนเวร

"งะ..งั้นหนูขอตัวกลับดีกว่าค่ะ"ผมมองคนตัวเล็กที่ลุกลี้ลุกลนจะออกจากห้องไป แต่ผมตามไปคว้าแขนเล็กเอาไว้ได้ทัน 

หมับ! 

"รอก่อน เดี๋ยวไปส่ง" 

"มะ.. "ผมมองเธอนิ่งในตอนที่เธอกำลังจะปฏิเสธ

"ฝากไว้ก่อนเถอะมึง" หลังจากที่บอกกับเธอ ผมก็หันมาว่าให้พวกมันก่อนจะรีบวิ่งเข้าไปเอากุญแจกับกระเป๋าสตางค์ในห้อง แต่จังหวะที่เดินผ่านไอ้สองตัว ผมก็ไม่ลืมที่จะหันไปส่งสายตาเอาเรื่องพวกมัน 

"รีบมาเอาล่ะ" ไม่วายยังได้ยินเสียงมันตะโกนตามหลังมา