บทย่อ
"เราจะกินกันที่นี่ใช่ไหมคะ"ฉันถามอย่างไม่คิดอะไร สายตาก็พลางกวาดมองไปทั่วบริเวณร้านอาหารที่เฮียขุนเขาพามา ดูแล้วราคาน่าจะแรงเอาเรื่อง "เรากินกันที่นี่ได้เหรอ?"เอ้า! ก็ถ้ากินไม่ได้แล้วจะพามาทำไม "แล้วทำไมเราจะกินไม่ได้คะ"ฉันถามไปอย่างคนไม่รู้จริง ๆ "ไม่รู้สิ ปกติฉันไม่เคยกินกันที่นี่" "เดี๋ยวนะ!"ฉันว่ามันเริ่มจะแปลก ๆ แล้ว นี่อย่าบอกนะว่าเฮียแกตีความหมายประโยคคำพูดที่บอกว่ากินกันเป็นเรื่องอย่างว่า ให้ตายเถอะ! เขาจะโรคจิตเกินไปแล้วนะ "อะไร"ยังจะมาหน้ามาทำหน้าตาใสซื่อใส่อีก "เฮียมันลามก โรคจิตที่สุด" "ก็เธอเป็นคนพูดมันขึ้นมาเอง"ยังจะมาเถียงอีก ไอ้คนแก่นิสัยไม่ดี "แล้วทำไมต้องคิดไปไกลด้วยล่ะ " "อะไรของเธอ ฉันยังไม่ได้คิดอะไรเลย"เขานี่มันสุดยอดคนจริง ๆ "อย่ามาทำเป็นไม่รู้" "เป็นเด็กคิดลึกนะเรา" นี่เขาว่าฉันเป็นเด็กลามกอย่างนั้นเหรอ "ไม่คุยด้วยแล้ว!"สบัดหน้าแรงขนาดนี้คอจะเคล็ดไหมวะ ฉันรีบหนีพลางก้าวเดินให้เร็วที่สุดเพื่อเข้าไปยังด้านในร้านอาหาร แต่พอก้าวไปได้สามสี่ก้าวก็นึกได้ว่าตัวเองยังไม่เคยมาและไม่รู้ว่าต้องเดินไปทางไหนฉันจึงหยุดเดิน ฉันยืนนิ่งอยู่กับที่หันกลับไปมองที่อีกคนที่เดินเอามือล้วงกระเป๋ากางเกงสับขาเสมือนว่าตัวเองกำลังเดินแบบอยู่ ฉันได้แต่กลอกตามองบนให้กับความคีพลุคนั้น
บทนำ
"ยัยญี่ปุ่น คืนนี้ว่าไง"
"ขอคิดดูก่อนได้ไหม"
"ไม่"
เสียงตอบประสานเสียงพร้อมกันของเพื่อนสาวทั้งสองของฉันดังขึ้นพร้อมกัน สวัสดีค่ะทุกคน ฉันชื่อญี่ปุ่น อายุ21ปี ตอนนี้กำลังเรียนอยู่ปี2 เนื่องจากฉันเรียนช้ากว่าเพื่อนคนอื่น ๆ เลยต้องมาเรียนตามหลังเพื่อน ๆ ฉันอยู่ตัวคนเดียวมาตั้งแต่อายุ15ปี ไม่มีญาติพี่น้องสักคน ฮันน่าและวิปชีส สองคนนี้เป็นเพื่อนสนิทของฉัน พวกเรามาเจอกันตอนที่ฉันมาเรียนวันแรก และพวกเราดันพูดถูกคอกันเลยทำให้พวกเราทั้งสามสนิทกันมาจนถึงทุกวันนี้ เพราะฉันทั้งทำงานและเรียนไปด้วยนั่นเลยทำให้ไม่ค่อยมีเวลาได้เที่ยวสนุกเหมือนคนอื่น ๆ สักเท่าไร แล้วเรื่องที่พวกฉันกำลังคุยกันอยู่นั้นก็เพราะยัยเพื่อนตัวดีของฉันทั้งสองคนมันดันไปรับปากรุ่นพี่ที่มาชวนกลุ่มพวกฉันไปเที่ยวคืนนี้ ต้องบอกก่อนว่ากลุ่มฉันมีกันแค่สามคน ฉันที่ไม่ค่อยชอบอะไรแบบนี้เลยปฎิเสธออกไปแต่ยัยสองตัวนี้กับรีบรับปากไปเสียดื้อ ๆ ฉันที่ทำอะไรไม่ได้ก็ต้องจำใจที่จะต้องไป ไม่งั้นมันจะดูเสียมารยาทเกินไป อีกอย่างพวกพี่เขาก็ดีกับฉันมาก พวกเราค่อนข้างที่จะสนิทกันพอสมควรเลยแหละ
"พวกแกเป็นคนรับปาก พวกแกก็รับผิดชอบเองสิ "เมื่อเห็นว่าทั้งสองเอาแต่จ้องหน้าเหมือนจะลุกมาตบฉันให้ได้ฉันเลยพูดไปเหมือนไม่ได้ทุกข์ร้อนกับคำพูดของทั้งสองเท่าไร
"แกจะทำแบบนี้กับฉันไม่ได้นะยัยปุ่น"
"ฉันชื่อญี่ปุ่น"
"ไม่รู้แหละ ถ้าแกไม่ไปฉันจะตามไปลากตัวแกถึงที่ร้านเลยคอยดู" ด้วยความที่ฉันเป็นพนักงานร้านกาแฟแถว ๆ อพาร์ตเม้นต์ที่ฉันพักอยู่ แล้วพรุ่งนี้ก็เป็นวันหยุดของฉัน ตั้งใจไว้ว่าจะตื่นไปทำบุญวันเกิดตัวเองแต่เช้า สงสัยคงต้องทิ้งโปรแกรมที่วางไว้ก่อนหน้าเก็บเอาไว้ก่อน ก็ถ้าได้ไปกับสองคนนี้ไม่มีหรอกที่บอกว่ากลับเร็ว ไม่เช้าไม่กลับเลยต่างหากล่ะ
"ถือว่าไปเลี้ยงฉลองวันเกิดแกด้วยเลยไง "แกก็พูดได้หนิ ฉันคนไม่ชอบดื่มไม่ชอบเที่ยวจะไปตื่นเต้นระริกระรี้เหมือนพวกแกสองคนได้ยังไงกัน
"เหอะ!"
"เอาน่าา เดี๋ยวฉันเลี้ยงเอง "ยัยวิปชีสพูดขึ้นมา คิดว่าฉันเป็นคนเห็นแก่เรื่องกินมากหรือไง
"โอเค ตามนั้น "
"งก!/ งก!" แล้วก็เป็นอีกครั้งที่ทั้งสองแหกปากตะโกนใส่ฉันเสียงดังจนผู้คนรอบข้างต่างก็มองมาที่พวกฉันเป็นตาเดียว ของฟรีใครจะไม่ชอบว่าไหม
"งั้นก็เจอกันที่ห้องฉันตอนหกโมงเย็น "
"โอเค "ฉันกับยัยวิปชีสตอบกลับฮันน่าพร้อมกันก่อนที่พวกเราทั้งสามจะแยกย้ายกันไป

