เรียกฉัน​ว่า​เฮีย​

ตอนนี้ก็เป็นเวลาสามทุ่มกว่า กว่าที่จะพากันออกมาได้ก็เล่นเอาฉันเกือบหลับไปเลย ก็ยัยฮันน่ากับยัยวิปชีสน่ะสิ​ เอาแต่เลือกชุดกันตั้งแต่ทุ่มไม่ได้สักที นี่ก็พึ่งจะมาถึงร้านกัน ปานนี้พี่​ ๆ​ เขาคงรอแย่แล้ว

"เข้าไปข้างในกันเถอะ "ฉันบอกกับเพื่อนทั้งสองคน

"อืม" 

พอเดินเข้ามายังด้านในผับ พวกฉันเดินเบียดผู้คนเข้ามาตามทางเรื่อย​ ๆ ฉันสอดส่องสายตามองไปโดยรอบที่มีผู้คนเข้ามาใช้บริการอย่างแน่นหนา จะว่าไปวันนี้คนก็ดูเยอะกว่าครั้งแรกที่ฉันเคยมาอีกนะ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ฉันมาเที่ยวยังสถานที่แบบนี้ ถึงแม้จะไม่ชอบแต่ก็เคยมา เพราะเพื่อนทั้งสองของฉันจะชอบลากฉันมาด้วยทุกครั้ง

"พวกพี่เขาอยู่โต๊ะไหนอ่ะ "ฉันถามเมื่อเดินขึ้นมาถึงชั้นสองของร้าน โซนที่ฉันอยู่น่าจะเป็นโซนวีไอพีที่พวกกระเป๋าหนักชอบมานั่งกัน ฉันเคยนั่งแต่ข้างล่าง ไม่เคยขึ้นมาชั้นนี้สักครั้ง นี่เป็นครั้งแรกเลยก็ว่าได้

"นั่นไง" ยัยวิปชีสพูดขึ้นเสียงดังพลางชี้นิ้วไปที่ผู้ชายคนหนึ่งที่ยืนโบกไม้โบกมือให้พวกฉันอยู่

ตึกตึก..

"ไง" เป็นพี่วาโยที่มายืนรออยู่หน้าห้อง

"โทษทีนะพี่ พอดีรถติดน่ะ"ยัยวิปชีสเป็นคนพูด

"ไม่ใช่ว่ามัวแต่หาชุดหรอกเหรอ" ฉันอยากจะหัวเราะออกมาดัง ๆ ให้กับคำพูดที่รู้ทันยัยสองตัวของพี่เขาจัง คือมันเป็นเรื่องจริงที่ทุกคนควรรู้จริง ๆ 

"พี่อ่ะ"

"ฮ่า ๆ เข้าข้างในกันเถอะ "แล้วพวกฉันก็เดินตามพี่เขาเข้ามาในห้องที่ตอนนี้มีผู้ชายสามคนนั่งอยู่ที่โซฟา แต่ละคนหน้านิ่งจนฉันรู้สึกประหม่าขึ้นมาทันที

"สาว ๆ นี่พวกเฮียพี่เองนะ คนนี้เฮียมือปืน คนนั้นเฮียมังกรและคนสุดท้ายเฮียขุนเขา" ฉันมองตามพี่วาโยที่แนะนำผู้ชายสามคนให้พวกฉันรู้จัก ทั้งสามคนที่ดูนิ่งแอบน่ากลัวแต่ไม่เท่าคนสุดท้ายที่น่าจะชื่อขุนเขา เขาดูร้าย ดูแบดที่สุดแล้วในสามคนนั้น ดูไม่น่าเข้าใกล้ที่สุด

"สวัสดีค่ะ"พวกฉันยกมือไหว้ทั้งสามคนพร้อมกัน

"อืม" พวกเขาพยักหน้าตอบพร้อมกัน ผิดกับคนที่นั่งอยู่ห่างจากฉันไม่มาก เขาเอาแต่จ้องจนฉันอยากจะเดินหนีไปให้รู้แล้วรู้รอด จะมองอะไรขนาดนั้น

ฉันมองหาที่ว่างที่จะเดินไปนั่ง แต่มันก็เต็มหมดแล้ว จะว่างก็แค่ที่นั่งข้างพี่ขุนเขา ขอเรียกแบบนี้ก็แล้วกัน ฉันลังเลอยู่เล็กน้อยว่าจะเอายังไง แต่แล้วเสียงยัยเพื่อนตัวดีของฉันก็ดังขึ้น

"จะต้องให้ฉันจุดธูปอัญเชิญก่อนหรือไงถึงจะนั่งได้ "ไม่รู้ว่าฉันกับมันมารู้จักกันได้ยังไง 

"เอ่อ..ขอหนูนั่งด้วยนะคะ" ฉันที่ไม่มีทางเลือกก็ต้องหันไปขออนุญาตคนหน้านิ่งที่กำลังมองมาที่ฉันอยู่

"อืม "พี่เขาตอบอนุญาต

"ขอบคุณค่ะ "

"สาว ๆ ดื่มอะไรดี"

"ญี่ปุ่นขอเป็นน้ำเปล่าก็แล้วกันค่ะ " รู้สึกว่าไม่อยากดื่มแอลกอฮอล์เลยขอเป็นน้ำเปล่าแทนแล้วกัน แต่เหมือนว่าจะมีคนไม่เห็นด้วยที่ฉันขอน้ำเปล่านะ

"มาผับแต่กินน้ำเปล่า" พี่เขาเลิกคิ้วถาม ใช่ค่ะ คนที่ถามคือคนที่นั่งข้างฉันเอง พี่ขุนเขา

"ทำไมคะ" มันแปลกเหรอที่ฉันไม่กินเหล้า

"ก็ไม่"  ตอบไม่แต่หน้าเหมือนมีอะไร 

"เหมือนพี่ดูข้องใจนะคะ" จากตอนแรกที่รู้สึกกลัว ตอนนี้กลายเป็นฉันที่หมั่นไส้พี่เขาแทน คนอะไรทำหน้ามึนได้หน้าหมั่นไส้ที่สุด​

"หึ" พี่เขาไม่ตอบแค่ยิ้มมุมปากให้เท่านั้น

พวกเรานั่งดื่มกันไปสักพัก เพื่อนคนอื่น ๆ ต่าง​ก็เริ่มทยอยพากันมาจนครบ จากที่ตอนแรกคนดูไม่เยอะจนตอนนี้พวกเราได้เปิดห้องเพิ่ม ฉันที่ดื่มแค่น้ำเปล่าก็เริ่มมีน้ำหลากสีมาให้ดื่มอยู่ตลอดเวลา เริ่มจะมึน ๆ แล้วเหมือนกัน

"แก ฉันไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ "ฉันบอกกับเพื่อนทั้งสองพลางลุกเดินออกจากห้องตรงไปห้องน้ำที่อยู่ชั้นสอง ห้องน้ำข้างบนคนจะไม่ค่อยเยอะสักเท่าไร ฉันเดินเข้าไปทำธุระตัวเองจนเสร็จแล้วเดินออกมาล้างมือ แต่ระหว่างที่เดินออกมาจากห้องน้ำก็ต้องตกใจผู้ชายที่ยืนกอดอกมองมาที่ฉันนิ่ง 

"พี่เข้ามาได้ยังไง นี่มันห้องน้ำผู้หญิงนะ "ฉันถามสีหน้า​ตกใจ ก็ไอ้พี่ขุนเขาน่ะสิ ทำไมถึงไม่มีมารยาทแบบนี้นะ โรคจิตที่สุด​ ต้องเป็​นผู้​ชายแบบไหน​กัน​ถึงเดินเข้าออกห้องน้ำผู้หญิง​เป็นว่าเล่น

"แล้วทำไมฉันถึงจะเข้าไม่ได้" ยังจะมีหน้ามาพูดอีก เขามันพวกโรคจิตชัด ๆ

"โรคจิต"

"อย่าปากดี "เหอะ นี่ฉันต้องกลัวหรือไง เขาน่ะสิต้องกลัว อย่าทำให้ญี่ปุ่นคนนี้ต้องมีน้ำโหนะ จะฟาดให้หลังหัก​เลย

"..... "ฉันไม่พูดอะไรต่อ ไม่อยากเสวนาด้วย รีบล้างมือรีบออกไปจากตรงนี้ดีที่สุด 

"ขอทางด้วยค่ะ "พี่เขาคิดว่าตัวเองเป็นใคร ถึงได้มายืนกอดอกขวางทางคนอื่นแบบนี้ คิดว่าหล่อนักหรือไง เอาจริงก็หล่อแหละ แฮ่~

"ชญาภา " 

"พะ พี่รู้ชื่อจริงหนูได้ยังไง" เขามันจะน่ากลัวเกินไปแล้วนะ ฉันจำได้ว่าตัวเองไม่ได้หลุดพูดชื่อจริงตัวเองออกไปนะ หรือว่ายัยเพื่อนตัวดีของฉัน ฮึ่ย! เดี๋ยวเจอดีแน่ ยัยเพื่อนบ้า

"ก็แค่ชื่อ "

"พี่ต้องการอะไร "ที่ถามเพราะพี่เขาเอาแต่ยืนขวางประตูไม่ให้ฉันออกจากห้องน้ำสักที

"ถ้าบอกว่า.." พูดพลางไล่สายตามองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนที่จะมาหยุดนิ่งที่หน้าอกของฉัน  นะ นี่เขามองนมฉันงั้นเหรอ 

"อะ ไอ้.."

"อย่าลามปาม" ฉันยังพูดไม่จบก็ต้องเงียบปากไปเพราะน้ำเสียงเอาจริงของพี่เขา

"งั้นช่วยหลบทางให้หนูด้วยค่ะ" พี่ขุนเขายังคงนิ่งไม่ทำตาม

"พะ.."

"เฮีย..เรียกฉันว่าเฮียขุนเขา" พูดจบก็หันหลังเดินออกไปทันที เมื่อกี้เขาบอกให้ฉันเรียกเขาว่าไงนะ เฮียใช่ไหมถ้าฟังไม่ผิด แล้วไง ทำไมต้องเรียกตามที่เขาสั่งด้วย มีสิทธิ์อะไรมาสั่ง​ จะเรียกยังไงก็เรื่องของฉันไหม เหอะ!

ตึก

ตึก..

"นึกว่าตกส้วมตายไปแล้ว"

"นั่นปากเหรอ" บางทีก็ปวดหัวนะที่มีเพื่อนแบบยัยพวกนี้ ดูท่าคงจะเมากันแล้วถึงได้เลื้อยไปมาแบบนี้

"แล้วนี่ไอ้เฮียเจ้าของผับไปไหน "เสียงพี่วาโยพูดขึ้นสายตาก็สอดส่องเหมือนมองหาใครสัก​คน​

"ไปเข้าห้องน้ำ "เสียงพี่ผู้ชายอีกคนพูด คนนี้น่าจะชื่อมังกร

"นั่นไง มันมาแล้ว " ฉันเลื่อนสายตามองตามพวกพี่เขาไป แล้วฉันก็ต้องนิ่งไป อย่าบอกนะว่าคนที่พวกพี่เขาหมายถึงคือไอ้พี่ขุนเขาโรคจิต นี่เขาเป็นเจ้าของที่นี่เองหรอกเหรอ 

"นานนะ" 

"เสือก" แล้วดูคำพูดคำจาของเขาสิ นิสัยไม่ดีเลยผู้ชายคนนี้

หลังจากที่ฉันกลับมาที่โต๊ะก็นั่งดื่มกันจนเวลาล่วงเลยจนตอนนี้เป็นเวลาตีสาม บ่งบอกว่าอีกไม่กี่ชั่วโมงก็จะเช้าแล้ว พอหันไปดูเพื่อนทั้งสองของตัวเองก็ได้แต่ถอนหายใจออกมาอย่างเบื่อหน่าย ดื่มแบบไม่ห่วงตัวเองกันสักคน แล้วนี่ฉันจะแบกกลับยังไงละทีนี้ 

"กลับยังไง" อยู่ ๆ พี่ขุนเขาก็ถามฉันขึ้นเสียงเรียบ

"เอ่อ..อ๋อ ว่าจะเรียกรถค่ะ "ฉันตอบไปตามตรง ส่วนรถยัยพวกนี้คงต้องจอดทิ้งไว้ที่นี่ก่อน จะให้ฉันขับคงจะไม่ได้ เพราะฉันขับไม่เป็น

"ใครอยู่ข้างนอก" พี่ขุนเขาตะโกนเสียงดัง น่าจะคงเรียกพนักงานเข้ามาเคลียร์ในห้อง

"งั้นหนูขอตัวก่อนนะคะ "ฉันเอ่ยลาพวกพี่ ๆ เขาก่อนที่จะเดินไปหายัยเพื่อนตัวดีทั้งสองที่นอนสลบอยู่บนโซฟาตัวแพงในร้าน

หมับ! ขณะที่ฉันกำลังจะเดินเข้าไปหาเพื่อนก็มีมือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือเล็กของฉัน ฉันเอี่ยวใบหน้ากลับไปมองก็เห็นเป็นพี่ขุนเขาที่จับมือฉันอยู่

"คะ?" ฉันเลิกคิ้วถามอย่างงุนงง

"เดี๋ยวไปส่ง" พี่เขาพูดแค่นั้นก็หันไปส่งสัญญานให้ผู้ชายชุดดำสองคนเข้ามาจัดการ​กับเพื่อนฉัน ฉันที่กำลังจะค้านก็ต้องเงียบไปอีกครั้งกับสายตาที่พี่เขาส่งมา พอหันไปที่เพื่อนทั้งสองก็เห็นผู้ชายสองคนที่พี่ขุนเขาเรียกมาอุ้มเดินออกจากห้องไปแล้ว 

"พวกเขาจะพาเพื่อนหนูไปไหน"

"จะไปส่ง"

"ไม่เป็นไรค่ะ หนูเรียกรถเอาก็ได้ ไม่รบกวนพี่ดีกว่า"

"ก็บอกว่าเฮีย"

"...." เขาให้ฉันเรียกเขาว่าเฮียจริงสินะ

"ไปสักที" พี่เขาไม่ฟังฉันกลับลากแขน ย้ำว่าลากออกจากห้องเดินตามสองคนนั้นไป 

ตึก

ตัก..

ไม่นานฉันก็ได้ขึ้นมานั่งเป็นตุ๊กตาหน้ารถโดยที่มีเฮียขุนเขาทำหน้าที่เป็นคนขับรถไปส่งพวกฉันทั้งสามคน ฉันนั่งเงียบมาตลอดทาง ไม่รู้ว่าจะคุยอะไรกับพี่เขาดี ก็คนมันเกร็งอ่ะ อยู่ ๆ ก็ได้มานั่งรถกับผู้ชายที่หล่อออร่าพุ่งกระจายกว่าฉันที่เป็นผู้หญิงซะอีก ไหนจะกลิ่นตัวหอม ๆ จากพี่เขา ถึงแม้จะไม่ได้อยู่กันสองต่อสองก็เถอะ มันก็อดเกร็งไม่ได้หนิ จะว่าไปดูแล้วเฮียเขาก็ดูเหมือนเสือผู้หญิงเหมือนกันนะ แอบมีความร้ายเอาเรื่องผู้ชายคนนี้

"แอบนินทาผู้ใหญ่มันไม่ดีนะ" ฉันสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะหันไปมองคนข้าง ๆ ที่ทำหน้าที่ขับรถอยู่ พอหันไปก็เห็นว่าเฮียเขากำลังมองมาที่ฉัน  

"อะ..อะไร" ทำไมต้องมาเลิ่กลั่กเอาตอนนี้ด้วย

"หึ" เสียงพี่เขาแค่นหัวเราะในลำคอ 

"ขำอะไรของเฮียเนี่ย" ไอ้บ้า ฉันก็เขินเป็นเหมือนกันนะ

"พอเธอเรียกฉันแบบนี้แล้ว..น่ารักดี" กึก! นี่ฉันลืมตัวเผลอเรียกเขาว่าเฮียเหรอ แล้วเมื่อกี้ฉันได้ยินไม่ผิดใช่ไหม ถึงแม้ว่าเฮียเขาจะพูดเบา แต่ฉันกลับได้ยินมันชัดเจน เฮียเขาชมฉันว่าน่ารัก

"อายุเท่าไร" ฉันต้องบ้าไปแล้วแน่ ๆ ที่มาหวั่นไหวกับคำพูดแค่ไม่กี่คำของคนที่พึ่งเจอกัน

"เงียบทำไม" แกต้องท่องไว้ยัยญี่ปุ่น ต่อให้เขาหล่อแค่ไหนก็ตาม เขาอาจจะมีแฟนอยู่แล้ว ห้ามหวั่นไหวง่ายเด็ดขาด หรือเขาจะแค่แกล้งเราก็ได้

"ไม่ได้ยินที่ถาม?" หรือว่าเขาจะมาหลอกเรา แบบนี้ต้องไม่ดีแน่นอน ทำไงดี เราต้องไม่แสดงอาการว่ากลัวให้เขาเห็นเด็ดขาด

"นี่!!" 

เฮือก!!! แล้วเป็นอีกครั้งที่ฉันสะดุ้งตกใจกับเสียงของคนด้านข้าง อยู่ใกล้กันแค่นี้จะตะโกนทำไมกัน ฉันไม่ได้หูหนวกขนาดนั้นสักหน่อย

"พะ..เฮียจะเสียงดังทำไมเนี่ย" 

"ก็ฉันคุยกับเธออยู่" นี่เขาคุยกับฉันอยู่อย่างนั้นเหรอ ทำไมฉันถึงไม่ได้ยิน

"ฮะ..เฮียพูดอะไรนะ" แล้วเสียงจะสั่นทำไม

"อย่าบอกนะว่าเขินฉันจนเสียสติไปแล้ว" จากที่เขินในตอนแรก ได้กลายเป็นว่าต้องมองบนให้กับความปากร้ายของเขา

"ชิ!" ฉันสบัดหน้าหนีมองไปข้างนอกหน้าต่างไม่พูดด้วย

"ไม่บอกทาง ฉันพากลับคอนโดฉันนะ"หันขวับไปมองที่เฮียขุนเขาทันที ให้ตายเถอะ ฉันไม่น่าหลวมตัวมาอยู่ตรงนี้เลย 

หลังจากที่ไปส่งเพื่อนทั้งสอง ฉันก็กลับขึ้นมานั่งที่เดิม กว่าจะแบกพวกนั้นขึ้นห้องได้ก็เล่นเอาหอบขึ้นเลยทีเดียว ดีนะที่มีเฮียขุนเขา ไม่งั้นฉันได้ตายแน่ ๆ รอให้ยัยพวกนั้นฟื้นขึ้นมาก่อน แม่จะสวดให้ยับเลย

ระหว่างที่นั่งมองถนนเบื้องหน้าอยู่ก็รู้สึกเหมือนมีสายตาแอบมองอยู่ตลอดเวลา แต่มันกลับไม่ดึงความสนใจฉันได้เท่าเส้นทางที่เรากำลังวิ่งกันอยู่ตอนนี้

"นี่มันไม่ใช่ทางกลับหอหนู"

"ไกล" ห๊ะ? เขาบอกว่าไกล แล้วทำไมไม่บอกฉันจะได้กลับเอง

"แล้วทำไมเฮียไม่บอก หนูจะได้กลับเอง "

"มันจะเช้าแล้ว รถติด ตื่นแล้วเดี๋ยวไปส่ง"

"แต่.."

"เงียบเถอะน่า"