ถ้าบอกว่า​จะ​จีบ

ขุนเขานั่งรอคนตัวเล็กเกือบจะยี่สิบนาทีได้ แต่ก็ยังไม่มีวี่แววว่าคนเธอจะกลับมา เขาก้มมองเวลานาฬิกาข้อมืออยู่หลายครั้ง สุดท้ายขุนเขาก็ทนไม่ไหวลุกขึ้นจากที่นั่งเสียงดัง แต่ขณะที่กำลังจะก้าวขาเดินไปดูคนตัวเล็กที่ห้องน้ำ สายตาเขาก็เหลือบไปเห็นหญิงสาวคนหนึ่งกำลังเดินตรงมาที่เขา จะไม่อะไรเลย ถ้าเธอคนนั้นไม่ใช่คู่นอนเก่าของเขา ที่สำคัญคือถัดจากเธอไปก็เป็นคนหญิงสาวที่ตนกำลังจะไปตาม ขุนเขาที่ไม่รู้ว่าจะต้องจัดการกับอะไรก่อนระหว่างหญิงสาวในชุดรัดรูปที่เดินจะถึงตัวเขากับหญิงสาวอีกคนที่กำลังเดินกลับมาที่โต๊ะ ขุนเขาสังเกตเห็นว่าใบหน้าเล็กนั้นเปียกน้ำดวงตาแดงก่ำทั้งสองข้างเหมือนคนที่ผ่านการร้องไห้มา

ตึก

ตึก

"ขุนเขาขา~"ขุนเขาถอยหลังออกมาสามก้าว ไม่ให้หญิงสาวปากแดงได้โดนเนื้อต้องตัว ญี่ปุ่นที่เห็นเหตุการณ์ทุกอย่างก็เลือกที่จะหยุดนิ่ง ไม่เดินเข้าไปหาทั้งสอง เธอกลัวว่าผู้หญิงคนนั้นจะเป็นแฟนของขุนเขา เธอเลยไม่อยากเข้าไปเป็นก้างขวางคอของทั้งคู่ ญี่ปุ่นล้วงมือถือในกระเป๋าสะพายตัวเองออกมากดโทรออกหาเพื่อนสาวทั้งสองที่ป่านนี้ไม่รู้ว่าฟื้นกันหรือยัง เธอหันไปมองที่ขุนเขาอีกครั้ง และตอนนี้เขาก็กำลังมองมาที่เธอเช่นเดียวกัน เธอก้มหัวให้เขาเล็กน้อยเพื่อบอกให้รู้ว่าเธอจะขอตัวกลับก่อน ปล่อยให้พวกเขาอยู่ด้วยกันตามลำพัง ขุนเขาได้แต่มองตามหลังร่างบางที่เดินคุยโทรศัพท์มือถือออกจากร้านไป

ขุนเขา

"...."ผมมองตามญี่ปุ่นที่เดินคุยมือถือออกจากร้านไป จะเดินตามไปก็เดินตามไปไม่ได้ จะเกาะอะไรแน่นขนาดนั้นวะ

"มิวคิดถึงเขามากเลย"แต่กูไม่คิดถึงไง เสือกมาได้เวลาอีก ฉิบหายไหมล่ะ

"ปล่อย"ผมบอกเธอให้ปล่อย

"ทำไมเขาไม่ติดต่อมิวไปบ้างคะ"ซักจะเริ่มน่ารำคาญขึ้นเรื่อย ๆ แล้วสิผู้หญิงพวกนี้

"ฉันจะไม่พูดซ้ำ"ผมบอกเธอไปอีกครั้ง แต่รอบนี้ผมไม่มีท่าทีว่าจะเล่นเลยทำให้เธอยอมลดมือลงแล้วยืนมองหน้าผมนิ่ง ผมควักเงินออกมาจำนวนหนึ่งแล้ววางไว้ที่โต๊ะอาหารก่อนจะวิ่งตามคนตัวเล็กออกไป ไม่รู้ว่าเธอจะไปถึงไหนต่อไหนแล้ว

ตึกตึก...

พอวิ่งมาถึงหน้าร้าน ผมก็กวาดสายตาไล่มองหาคนตัวเล็กที่ผมเป็นคนพามา แต่ระหว่างที่ผมกำลังมองหาก็ไปสะดุดเข้าที่ผู้หญิงตัวเล็กคนหนึ่งเหมือนนั่งรอใครสักคนอยู่ไม่ไกล ไม่รอช้าผมรีบเดินตรงไปที่เธอทันที

หมับ ผมคว้าเข้าที่แขนเล็กทำให้เธอสะดุ้งตกใจหันมามองผมทันที 

"มานั่งทำอะไรตรงนี้"ผมถามเธอไป

"ฮะ เฮีย.."

"กลับเข้าไป"

"มะ ไม่ดีกว่าค่ะ นี้ค่าอาหารค่ะ"ผมมองเธอที่ก้มหน้าเหมือนหาอะไรสักอย่างก่อนที่เธอจะยื่นเงินจำนวนหนึ่งมาให้ผม 

"..."ผมนิ่งไม่ยอมรับเงินที่เธอให้มา

"รถมาแล้ว นี่เงินค่ะ"เธอยัดเงินใส่มือผมแล้ววิ่งไปขึ้นรถทันที ผมมองตามไปนิ่ง ๆ รถที่เธอขึ้นไปเมื่อกี้ดูแล้วน่าจะไม่ใช่รถเพื่อนของเธอ และมันก็ไม่ใช่รถบริการแน่นอน

สามวันผ่านไป

ตั้งแต่วันนั้นผมก็ไม่ได้เจอเธออีกเลย ผมรู้สึกเหมือนกับว่าเธอกำลังพยายามหลบหน้าผม ส่วนตัวผมเองสามวันที่ผ่านมาก็เอาแต่ยุ่งอยู่กับงาน เลยไม่ได้มีเวลาตามไปเฝ้าเธอสักเท่าไร หลังจากที่เคลียร์งานทุกอย่างเสร็จ วันนี้เลยตั้งใจว่าจะไปรับเธอที่มหาลัย ไปโดยที่เธอก็ไม่รู้ตัว บอกแล้วไงว่าผมชอบเธอ และผมก็จะเริ่มทำคะแนนแบบจริงจังสักที เอาให้เธอไม่มีเวลาได้มองคนอื่นอีกเลยนอกจากผมคนเดียว ผมยกโทรศัพท์มือถือมากดโทรออกหาใครบางคน

ตู๊ด ตู๊ด

(สวัสดีค่ะ) รอสายไม่นานก็มีคนรับสาย

"อยู่ไหน"ผมถามคนในสายไป

(ใครคะ?) นี่เธอจำเสียงผมไม่ไจริง ๆ เหรอวะ

"ไม่เจอสามวันลืมฉันแล้ว"

(...เฮียขุนเขา)เธอเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยชื่อผมออกมา

"อืม"

(เฮียได้เบอร์ญี่ปุ่นมาได้ยังไงคะ) พอเธอแทนชื่อตัวเองกับผมแล้วมันกลับน่ารักขึ้นกว่าเดิม

"หามาได้ก็แล้วกัน"ผมตอบกลับเธอไปอย่างอดนึกแกล้งไม่ได้

(.....)

"เลิกกี่โมง"

(ถามทำไมคะ)

"ผู้ใหญ่ถามก็ตอบ"

(...วันนี้เลิกดึกค่ะ)

"ถ้าฉันรู้ว่าเธอโกหก เธอเจอดีแน่"

(เอ่อ..คะ คือ)

"เอาไง"

(อาจารย์กำลังปล่อยค่ะ)

"รออยู่นั่นแหละ ไม่เกินยี่สิบนาที"

(ตะ แต่..) ติ๊ด ผมกดตัดสายเธอไปทันทีที่เธอยังพูดไม่ทันจบพลางดันตัวลุกขึ้นเดินออกจากห้องทำงานตรงไปขึ้นรถเพื่อที่จะไปรับคนเธอ

"นายจะไปไหนครับ"ระหว่างที่ผมกำลังเดินลงมาถึงชั้นล่างของผับ ไอ้คิวมันก็เดินเข้ามาหาผมพร้อมกับเอ่ยถามผม

"ทำไม"มันจะอยากรู้ไปทำไม

"คุณมังกรกับคุณมือปืนรออยู่ที่วีไอพี8ครับ"

"พวกมันมาทำไม"

"เห็นบอกว่ามีเรื่องจะคุยกับนายครับ"

"บอกมันว่ากูไม่ว่าง"พูดจบผมก็เดินเลี่ยงออกจากร้านไปขึ้นรถก่อนจะขับมุ่งหน้าไปรับคนตัวเล็กที่มหาลัยตามที่บอกเธอเอาไว้ทันที

ปรื้น!! ปรื้น!!

เอี๊อดดด!!

ไม่นานรถผมก็มาจอดนิ่งที่หน้าคณะมหาลัยที่คนตัวเล็กเรียนอยู่ ผมก้าวลงจากรถมานั่งที่กระโปงรถ มือก็หยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบ แต่ยังไม่ทันที่บุหรี่จะได้เข้าปาก ก็มีมือปริศนาที่ไหนไม่รู้มาคว้าเอาบุหรี่ผมไป ผมพ่นลมหายใจออกมาอย่างหงุดหงิด

"ทำบ้าอะไรวะ!"แต่พอหันมาตะวาดใส่คนที่มันกล้ามาเสียมารยาทกับผมต้องนิ่งไป เพราะเธอคนนั้นก็คือคนที่ผมมารับนั่นเอง

"ขอโทษที่เสียมารยาทนะคะ แต่ที่นี่มันคือสถานศึกษาเฮียควรจะดูนะว่านักศึกษาอยู่กันเยอะแยะ เฮียจะมาสูบตรงนี้ไม่ได้ค่ะ"เงียบสิครับ โดนเด็กมันสอนเข้าให้ ก็มันลืมตัวไปหน่อย

"ขึ้นรถเถอะ"ผมรีบเปลี่ยนเรื่อง เดี๋ยวเธอจะไม่พอใจไปมากกว่านี้

"วันนี้หนูมีนัดค่ะ"

"ไม่ให้ไป"ผมรีบพูดขึ้นทันที ทำเอาคนตัวเล็กมองหน้าผมแสดงสีหน้างุนงงไม่เข้าใจ  

"หนูว่าเราคงต้องคุยกันแล้วแหละ"

"....."ผมเงียบไม่ตอบ

"แก เดี๋ยวฉันมานะ"เธอหันไปบอกเพื่อนทั้งสองคนของเธอที่กำลังมองมาที่ผมอย่างตกใจ ก็คงไม่แปลก อยู่ ๆ ผมก็เล่นมาแสดงตัวที่มหาลัยของเธอ อีกทั้งยังมารับเพื่อนเธอทั้งที่ผมกับคนตัวเล็กเพิ่งจะเจอกันยังไม่ถึงอาทิตย์

"อะ โอเค"

"ส่วนเฮียมานี่เลยค่ะ"ญี่ปุ่นเธอเดินมาจับแขนผมลากไปคุยที่ใต้ต้นไม้ที่มีโต๊ะม้าหินอ่อนไว้นั่งพัก 

ตึก

ตึก..

เมื่อเดินมาถึงโต๊ะ มือบางก็ปล่อยแขนผมให้เป็นอิสระ ส่วนเธอก็เดินไปนั่งลงที่ฝั่งตรงข้ามกับผมก่อนจะเงยหน้ามาส่งสายตาบอกว่าให้ผมนั่งลง สั่งเก่งจังวะ

"...."ผมรอฟังว่าเธอจะคุยเรื่องอะไรกับผม

"เราต้องเคลียร์กันก่อนนะคะ"

"อะไร"ผมเลิกคิ้วถาม

"คือว่า ..เฮียต้องทำความเข้าใจใหม่ก่อนว่าหนูกับเฮียเราสองคนพึ่งเจอกัน อีกอย่างคือเราไม่ได้เป็นอะไรกัน เฮียจะมาตามหนูแบบนี้ไม่ได้ แล้วไหนจะแฟนเฮียอีก ถ้าเธอรู้ว่าเฮียมาตามผู้หญิงคนอื่นอยู่แบบนี้เธอจะรู้สึกยังไง เฮียเข้าใจหนูใช่ไหม"

"ไม่เข้าใจ"ผมพูดจริงนะ เธอไม่เอามาจากไหนว่าผมมีแฟนแล้ว ผมจำได้ว่าไม่เคยบอกเธอนะ

"เห้อ~ เฮียทำแบบนี้ ถ้าหนูพูดแบบเข้าข้างตัวเองเหมือนว่าเฮียกำลังตามจีบหนูอยู่นะ"

"ถ้าบอกว่าใช่ล่ะ" เธอมองหน้าผมนิ่ง นิ่งจนผมเริ่มใจไม่ดี อย่าปฏิเสธนะ ถ้าปฎิเสธคงต้องใช้วิธีรวบหัวรวบหาง

"มะ หมายความว่าไงคะ"

"เธอไปเอามาจากไหนที่บอกว่าฉันมีแฟนแล้ว"ผมเปลี่ยนเป็นถามเธอกลับบ้าง

"กะ ก็..."

"อย่าบอกนะว่าเธอคิดว่าผู้หญิงที่เธอเจอวันนั้นเป็นแฟนฉัน"แน่นอนว่าต้องใช่แน่ ๆ

"ใครจะรู้ล่ะ"ผมมองเธอที่ก้มหน้าพึมพำเสียงเบา

"มองหน้าฉันแล้วฟัง"ผมบอกเธอน้ำเสียงจริงจัง

"...."เธอยังคงเอาแต่ก้มหน้าหลบสายตา

"ญี่ปุ่น"ผมเรียกชื่อเธอเสียงเข้ม

"...."สุดท้ายเธอก็ยอมเงยหน้าสบตากับผม

"ฉันเป็นผู้ชาย แน่นอนว่ามันก็ต้องมีบ้างเรื่องผู้หญิง และคนที่เธอเจอวันนั้นเธอเป็นแค่คนที่ฉันเคยนอนด้วย ไม่ใช่แฟนอะไรทั้งนั้นแหละ"

"...."ผมลอบมองปฎิกิริยาของเธอ ดูสิพูดหมดเปลือกขนาดนี้เธอจะว่ายังไงอีก 

"เลิกคิดเองเออเองสักที อยากรู้ก็แค่ถาม ฉันพร้อมตอบทุกข้อสงสัยของเธอ"ผมสังเกตเห็นว่าหน้าเธอแดงขึ้นกว่าตอนแรก 

"...."

"ส่วนเรื่องที่บอกว่าจะจีบ...คือเรื่องจริง"

"พะ พูดอะไรของเฮีย"ผมลอบยิ้มเอ็นดูกับความประหม่าเขินอายของเธอ ให้ได้เป็นแฟนก่อนเถอะมึงเอ้ย

"สรุปแล้วจะยอมให้ฉันจีบได้หรือยัง"

"นะ หนูไปหาเพื่อนก่อนนะคะ"

 หมับ! พูดจบเธอก็ลุกพรวดพราดขึ้นด้วยความรวดเร็ว แต่ก็ช้ากว่าผมที่คว้าแขนเธอเอาไว้ซะก่อน เธอหยุดนิ่งอยู่กับที่แต่ไม่ยอมหันกลับมามองหน้าผม 

"จะไปไหน"

"กลับไงคะ"เธอตอบแต่ไม่ยอมหันมาหาผม กลายเป็นผมที่ต้องเดินอ้อมไปยืนตรงหน้าเธอแทน

"มารับแล้วจะกลับกับคนอื่นทำไม"

"ไม่ได้ขอสักหน่อย"น่าจับมาดูดปากแตกจริง ๆ 

"ไม่ขอแต่อยากมา"ผมแทรกขึ้นทันทีที่เธอพูดจบ ใครจะปล่อยให้เนื้อคู่ตัวเองไปไหนมาไหนกับคนอื่นล่ะ

"คืนนี้ฉันต้องเข้าร้าน"

"แล้วไงคะ"เธอไม่เข้าใจผมสักนิดเลยว่าต้องการอะไร

"อยากได้กำลังใจ ไปเฝ้าหน่อย"ดูสิว่าเธอจะไปยังไงต่อ เล่นบทอ้อนขนาดนี้แล้ว

"พรุ่งนี้มีเรียนเช้าค่ะ"

"แต่ตารางเธอเข้าบ่ายนะเท่าที่รู้มา"

"นี่ถึงขั้นรู้ตารางเรียนหนูเลยเหรอคะ"ก็บอกแล้วว่ามันไม่ได้ยากถ้าผมต้องการมัน

"เอาไง ไปด้วยกันนะ ชวนเพื่อนไปด้วยก็ได้"

"ได้เหรอคะ"

"สำหรับเธอแล้วไม่มีที่ว่าจะไม่ได้"ผมตอบพร้อมกับส่งยิ้มไปให้จนเธอยิ้มตาหยีตอบกลับมา อดที่จะยกมือไปหยิกแก้มกลม ๆ นั้นอย่างหมั่นเขี้ยวไม่ได้

"อ๊ะ หนูเจ็บนะ" 

"หึ ไปเถอะ"