จัดการตัวเอง​

ผับหรูใจกลางเมือง

"นั่งรอตรงนี้ "ขุนเขาบอกกับคนตัวเล็กเมื่อเดินเข้ามาในห้องทำงานของเขา ตอนนี้ขุนเขาได้พาเธอมานั่งเฝ้าตัวเอง​ทำงานด้วยที่ผับ ขุนเขาอ้างว่าอยากได้กำลังใจจากเธอ เขาถึง​จะมีแรงทำงานถ้าเธอยอมมานั่งเฝ้า แล้วคิดว่าเธออจะปฏิเสธอีกคนได้ไหม ก็เขาเล่นไปรับเธอถึงมหาลัยขนาดนั้น ไม่พอยังไปจอดที่หน้าคณะของเธออีก 

"นานไหมคะ"ญี่ปุ่นถามคนตัวสูงในตอนที่เขากำลังจะหมุนตัว​เดินออกไป

"ไม่นานครับ หิวไหม"เขาตอบเธอน้ำเสียงอ่อนโยนพร้อมกับยื่นมือไปลูบที่หัวทุยเล็กก่อนจะโยกไปมาเป็น​การหยอกล้อ​

"นิดหน่อยค่ะ"

"จะกินอะไร เดี๋ยวให้เด็กมันเอาขึ้นมาให้"

"อะไรก็ได้ค่ะ"เขายิ้มให้เธอก่อนจะหยิบมือถือมากดโทรสั่งลูกน้องให้จัดการให้

"ฉันไปทำงานก่อน"เมื่อวางสายจากลูกน้อง ขุนเขาจึงบอกกับหญิงสาวที่นั่งหันซ้ายหันขวามองสำรวจห้องทำงานของเขาอยู่

"ค่ะ"คนตัวเล็ก​เอาแต่สนใจห้องทำงานของเขาจนอีกคนส่ายหน้า​ให้

ตึกตึก..

ขุนเขามองใบหน้าเล็กนั้นครู่หนึ่งก่อนจะเดินไปนั่งลงที่โต๊ะทำงานประจำตำแหน่ง​ มือหนาหยิบเอกสารบนโต๊ะมาเปิดดูพร้อมกับเซ้นเอกสารไปด้วย เขานั่งทำงานอยู่สักพักไม่นานก็ได้ยินเสียงเคาะประตู

ก๊อก ก๊อก

"เข้ามา"สงสัย​จะเป็น​ลูกน้อง​เขาที่นำอาหาร​มาให้

"ขออนุญาตค่ะ"เสียงพนักงานสาวคนหนึ่งดังขึ้นพลางก้าวขาเข้ามาในห้อง ในมือเธอถือถาดอาหารเข้ามาด้วยประมาณสองสามอย่างก่อนจะมาหยุดนิ่งตรงหน้าคนตัวเล็ก พนักงานสาวส่งยิ้มเป็นมิตรให้คนตัวเล็กก่อนที่เธอจะยกอาหารที่นำมาวางไว้บนโต๊ะตรงหน้า

"ขอบคุณค่ะ"ญี่ปุ่นเอ่ยขอบคุณพร้อมกับส่งรอยยิ้มหวานไปให้ ทำเอาพนักสาวชะงักไปกับรอยยิ้มนั้น เหมือนเธอกำลัง​ตกอยู่ในภวังค์ 

"อะแฮ่ม! "แต่แล้วเธอก็ต้องสะดุ้งให้กับเสียงเข้มของผู้เป็นเจ้านาย​ ขุนเขา​ส่งเสียงมาที่เธอในตอนที่เธอกำลังมองรอยยิ้มนั้นอย่างหลงใหล

"ออกไปได้แล้ว"เขาไม่ชอบที่มีใครมามองรอยยิ้มนั้นนอกจากเขา ต่อให้คนคนนั้นเป็นผู้หญิงก็ตาม เขาหวง

"อะ..อ๋อค่ะ"แล้วพนักงานสาวก็รีบออกจากห้องไปทันที 

"เฮียมาทานด้วยกันสิคะ"คนตัวเล็กหันไปเอ่ยชวนคนตัวสูงที่กำลังมองมาที่เธอเสียงหวาน

"กินเถอะ"เขาบอกกับเธอ

"อ๋อ..ค่ะ"ญี่ปุ่นพยักหน้าเป็นเชิงเข้าใจ เธอหันกลับมามองที่อาหารตรงหน้าอีกครั้ง หญิงสาวนั่งมองมันอยู่อย่างนั้น โดยที่เธอไม่ได้ลงมือทานแต่อย่างใด แต่ระหว่างนั้นเอง.. 

ก๊อก ก๊อก

เสียงประตูห้องทำงานของขุนเขาดังขึ้นมาอีกครั้ง ร่างสูงที่นั่งอยู่โต๊ะทำงานละสายตาจากเอกสารตรงหน้าเงยหน้าขึ้นไปมองที่บานประตูก่อนที่มันจะถูกผลักเข้ามาด้วยน้ำมือของมังกร ขุนเขาที่เห็นแบบนั้นก็ทำหน้าเบื่อหน่ายให้กับเพื่อนทั้งสองของเขาที่ตามเป็นเจ้ากรรมนายเวรทั้งวัน แต่ดูเหมือนว่าเพื่อนเขาจะไม่ได้มากันแค่สองคน ขุนเขาเลื่อนสายตาไปมองที่ข้างหลังเพื่อนของตน ใบหน้าหล่อเลิกคิ้วขึ้นอย่างสงสัย ทำไมเพื่อนสาวทั้งสองของคนตัวเล็กถึงมากับเพื่อนเขาได้ ตอนแรกญี่ปุ่นชวนทั้งสองมาแล้วแต่พวกเธอปฎิเสธบอกว่ามีนัด แสดงว่าเพื่อนเขาต้องไปบังคับอะไรพวกเธอสักอย่างถึงได้มายืนทำหน้ามึน​งงอยู่ในห้องทำงานเขาแบบนี้

"สวัสดีค่ะพี่ขุนเขา"เสียงสองสาวยกมือขึ้นไหว้ทักทายเขา

"ครับ"ขุนเขาตอบพร้อมกับส่งยิ้มไปให้ทั้งสองเล็กน้อย

"พวกมึงมาทำไม"ก่อนที่จะปรายตา​ไปมองที่เพื่อนทั้งสองพร้อมกับเอ่ยถาม

"กับพวกกูเสียงแข็งมาเลยนะมึง"มังกรพูดขึ้น

"แหม่~ ตอนอยู่กับพวกฉันแดกข้าวคนเดียวไม่ได้ พออยู่กับผู้เสือกมานั่งแดกคนเดียวได้นะย๊ะ​"ขุนเขาชะงักไปทันทีที่ได้ยินเพื่อนคนตัวเล็กพูดขึ้นมา เรื่องนี้เขาไม่รู้มาก่อน เขาไม่รู้ว่าเธอไม่ชอบกินข้าวคนเดียว ขุนเขาวางทุกอย่างลงพร้อมกับดันตัวลุกขึ้นเดินมานั่งลงข้าง ๆ​ คนตัวเล็ก​

พรึ่บ!

"กินสิ"เขาตักอาหารไปใส่จานเธอก่อนจะตักอาหารมาจ่อที่ปากตัวเอง

"เอ่อ.."เธอเงยหน้าขึ้นไปมองทั้งสี่ที่กำลังยืนมองมาที่เธอและคนตัวสูงที่ดูจะไม่สนใจอะไรนอกจากเธอและอาหาร

"มาทานด้วยกันสิคะ"ญี่ปุ่นเอ่ยบอกกับสองหนุ่มเพื่อนสนิทเจ้าของห้อง

"กินเถอะ "มังกรตอบพร้อมรอยยิ้มบาง

"นี่มึงถึงขั้นไปเอาน้องมันมานั่งเฝ้าเลยเหรอวะ"

"เสือก"

"สัส"

"สรุปมาทำไม"ขุนเขาผละใบหน้าจากอาหารไปถามเพื่อนตัวเองเสียงเรียบ เขาจำได้ว่าวันนี้ไม่ได้นัดทั้งสองมา แต่ทำไมเพื่อนของเขาถึงได้มายืนเสนอหน้าอยู่ตรงนี้ ทั้งยังมีเพื่อนของคนตัวเล็กอีก

"นั่งก่อนสิ"เขาหันไปบอกกับสองสาวที่ยืนเก้ ๆ กัง ๆ อยู่ข้างมือปืน ก่อนที่ทั้งสองจะเดินมานั่งลงยังที่ว่างข้างคนตัวเล็ก

"กินเหล้า"มังกรตอบ

"กูไม่ว่าง"

"เรื่องของมึงสิ กูไม่ได้จะชวนมึงแดก"

"แต่นี่ร้านกู"

"แล้วไง"

"ไอ้เหี้ยหนิ"

"ปัญญาอ่อน"มือปืนพูดแทรกขึ้นตัดบทขุนเขาและมังกรที่กำลังถกเถียงกันอยู่โดยที่ทั้งสองไม่ได้สนสายตาของสามสาวที่กำลังจ้องมองมาที่พวกเขา

"ฝากไว้ก่อนเถอะมึง"มังกรชี้หน้าคาดโทษขุนเขา​

"ไม่มีใครว่าอะไรใช่ไหมที่มานี่"มือปืนหันไปเอ่ยถามฮันน่าและวิปชีสที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกับตน ทั้งสองส่ายหน้าเป็นเชิงบอกว่าไม่เป็นอะไร มือปืนเห็นอย่างนั้นก็พยักหน้าเข้าใจไม่ได้เซ้าซี้อะไรกับทั้งสองต่อ

"ดื่มได้ใช่ไหม"มือปืนยังคงถามสองสาวไปน้ำเสียงเรียบนิ่ง 

"ได้ค่ะ"

"โอเค"หลังจากที่ได้คำตอบ เขาก็เรียกลูกน้องที่อยู่หน้าห้องให้ไปนำเครื่องดื่มเข้ามา

ขุนเขาได้แต่นั่งจ้องหน้าเพื่อนทั้งสองที่ถือวิสาสะทำตามใจตัวเองจนไม่สนใจว่าเขาอยากมีเวลาส่วนตัวอยู่กับญี่ปุ่นแค่สองคน พวกเขายังคงลอยหน้าลอยตาทำเป็นไม่สนใจท่าทางหัวเสียของขุนเขา

#ขุนเขา

ผมได้แต่นั่งมองพวกมันนิ่ง ขืนทำอะไรวู่วามไปมีหวังคนตัวเล็กข้างผมได้ตกใจกันพอดี มันฉลาดมากนะที่ไปพาเพื่อนคนเธอมาด้วย 

"เฮียไม่กินแล้วเหรอคะ"ผมหันไปมองคนข้างกายทันทีที่ถามผมขึ้น 

"เธอกินเถอะ"ผมตักอาหารไปให้เธอ

"พอแล้วค่ะ"แต่เธอกลับจับมือผมไม่ให้ส่งอาหารให้เธอ พอมองไปที่จานข้าวของเธอถึงได้รู้ว่าตอนนี้มีแต่อาหารที่ผมตักให้เธอก่อนหน้านี้เต็มไปหมด

"กินเถอะ"ผมบอกกับเธอ 

"สรุปแล้วมาทำไม"

"มาแดกเหล้า"มังกรตอบอย่างกวน ๆ

"กูไม่ว่าง"

"แล้วไง"

"..."ผมจ้องหน้ามันเขม็ง มันไม่รู้จริง ๆ หรือไงว่าผมกำลังจะสื่ออะไร

"มองหน้ากูทำไม"อยากจะลุกไปอัดหน้ามันสักที

"ดูมึงจะเบื่อการใช้ชีวิตบนโลกแล้วนะ"ผมพูดกับมันพลางเอนตัวพิงไปกับโซฟา มือก็คว้าแล้วไวน์ขึ้นมายกดื่ม

"พวกเราลงไปนั่งดื่มชิลล์​กันข้างล่างดีกว่าไหม"มันไม่ได้สนใจสิ่งที่ผมพูดเลยสักนิด มันยังมีหน้าหันไปพูดกับทุกคนหน้าระรื่น แต่ผมจะไม่อะไรเลยถ้าประโยคที่มันพูดไม่ใช่การชวนทุกคนรวมถึงคนตัวเล็กของผมลงไปนั่งที่โซนข้างล่างหรือโซนธรรมดาที่ทุกคนเขาเรียกกัน และแน่นอนว่าไม่มีทางที่ผมจะปล่อยให้เธอได้ลงไปนั่งให้พวกผู้ชายได้มองเธอเด็ดขาด ผมหวง

"ไปได้ใช่ไหมคะ"เสียงคนเล็กดึงความสนใจให้ผมเลื่อนสายตามามองที่ใบหน้าสวยนั้นทันที

"ใครอนุญาต"ผมพูดเสียงเข้ม

"อะ..เอ่อ"เธอนิ่งไปทันที ใบหน้าเล็กนั่งก้มหน้า มองมือตัวเองที่บีบเข้าหากันแน่น

"มึงจะห้ามน้องมันทำไม"ผมเลื่อนสายตาไปมองที่ไอ้มังกรเมื่อมันพูดจบ

"อยากไป?"ผมเอ่ยถามเธอน้ำเสียงเรียบนิ่ง ไม่รู้สิ เหมือนว่าผมกำลังบ่งการกับเธอจนเกินไป พอมาคิดดูแล้วผมคงจะทำให้เธออึดอัดอยู่ไม่น้อยเวลาที่อยู่กับผม 

"ไปได้เหรอคะ"เธอรีบหันมาถามผมด้วยใบหน้าที่เต็มรอยยิ้ม 

"..อืม"

"เย้~"น้ำเสียงดีใจของเธอทำเอาผมลอบยิ้มออกมาอย่างนึกเอ็นดู ผมคงต้องเว้นระยะห่างกับเธอจริง ๆ เราทั้งคู่ต่างต้องมีพื้นที่ที่เป็นของตัวเอง จะให้เธอตัวติดกับผมตลอดคงเป็นไปไม่ได้ อีกอย่างผมกับเธอยังไม่ได้เป็นอะไรกัน เดี๋ยวมันจะกลายเป็นความรำคาญไปได้

พรึ่บ!

"นั่นมึงจะไปไหน"เสียงไอ้มังกรถามผมขึ้นเมื่อผมกำลังจะเดินกลับไปนั่งทำงานของผมต่อ

"ทำงาน"พูดจบก็เดินไปทันที ไม่ได้หันไปพูดคุยกับใครอย่างที่ควรจะเป็น

ไม่นานทั้งห้องก็ตกอยู่ในความเงียบ ตอนนี้ทุกคนออกไปกันหมดแล้ว เหลือเพียงขุนเขาคนเดียวที่เงยหน้าขึ้นมองเพดาน ดวงตาคมค่อย ๆ หลับตาลงช้า ๆ เขากำลังคิดว่าตัวเองไม่ใช่คนที่จะมานั่งคิดอะไรแบบนี้เลยสักนิด สมองพลางนึกว่าจะเอายังไงต่อ ที่เขาเป็นอยู่ตอนนี้เพราะรัก ชอบ หรือแค่หลงใหลเพียงรูปลักษณ์ของหญิงสาวกันแน่ เขาเพียงแค่อยากให้เธออยู่กับเขาตลอดเวลา แต่มันก็คงจะเป็นไปไม่ได้ พอมาลองคิดดูแล้ว เขาคงต้องปล่อยให้เธอได้เจอคนในแบบของเธอดีกว่า ถ้าเขายังดื้อดึงที่จะทำมันอยู่แบบนี้ไม่ต่างอะไรกับผู้ชายเห็นแก่ตัวที่เลือกเอาแต่ความสุขสบายของตัวเองเป็นหลัก โดยไม่คำนึงถึงความรู้สึกของอีกคน แล้วคำตอบของเขาก็คือถอย

"ใครอยู่ข้างนอก"

"ครับนาย"ลูกน้องคนหนึ่งเปิดประตูเข้ามา

"ไอ้ครามอยู่ไหน"

"ตรวจงานด้านล่างครับ"

"ไปเรียกมันมา"

"ครับ"

ผมนั่งเอนตัวพิงไปกับเก้าอี้ทำงาน สมองก็นึกคิดเรื่องคนตัวเล็กไม่หยุด แต่ในขณะที่กำลังนั่งคิดอะไรเรื่อยเปื่อยประตูห้องทำงานผมก็ถูกผลักเข้ามา 

"ที่บ้านไม่เคยสอนมารยาทมึงหรือไง"

"ขอโทษครับ ว่าแต่นายมีอะไรหรือเปล่าถึงให้คนไปตามผม"

"กูต้องมีอะไรก่อนถึงจะเรียกมึงได้"

"นายดูหงุดหงิดนะครับ"มันพูดพร้อมกับลอบยิ้มออกมา

"'ที่จีนงานเป็นไงบ้าง"

"ทุกอย่างเรียบร้อยดีครับ"

"ดี พรุ่งนี้เตรียมตัวบิน"

"ครับ?"ผมมองหน้ามันที่แสดงออกมาชัดเจนว่าไม่เข้าใจกับสิ่งที่ผมพึ่งจะสั่งไป แต่แล้วไง มันมีหน้าที่แค่ทำตามคำสั่งผมไม่จำเป็นที่จะต้องมานั่งอธิบายอะไรให้มันเข้าใจ