ตอนที่ 4 เด็กส่งยา [1]

@ PUB X

23.45 น.

ยิปโซทำงานที่ผับแห่งนี้ได้เกือบสัปดาห์แล้ว แรกๆเธอยังปรับตัวไม่ได้ คนไม่เคยทำงาน นั่งกินนอนกินอยู่บ้าน แต่ตอนนี้ต้องมาทำในสิ่งที่ตนคิดว่าทำไม่ได้ วันแรกเธอตื่นขึ้นมาขาแทบขยับไม่ได้ เพราะเดินแทบตลอดเวลา แต่พอทำไปเรื่อยๆมันก็สนุกดีนะ ถึงแม้สายตาของผู้ชายที่มาเที่ยวจะมองเธอแปลกๆก็เถอะ ซึ่งเธอก็ไม่ได้สนใจมากมาย

มิลเล่แนะนำเธอให้อยู่ห่างๆคอปเปอร์เอาไว้ เพื่อไม่ให้เสี่ยงต่อการโดนไล่ออก และปะทะฝีปากของทั้งสองคน บ่อยครั้งเธอเห็นคอปเปอร์ควงสาวเดินขึ้นไปชั้นสาม

ยิปโซไม่ชอบผู้ชายเจ้าชู้ เธอหยีทุกครั้งที่เห็นภาพนั้น ผู้หญิงพวกนั้นก็ไม่รู้ยังไง ยอมพลีกายถวายตัวให้ผู้ชายที่ไม่ได้รักตัวเองจริงๆได้ยังไง

“น้องครับ ช่วยเอาของนี่ไปให้โต๊ะนู้นที”

เสียงของลูกค้าที่เธอดูแลอยู่ดังขึ้น ยิปโซมองตามนิ้วอวบของผู้ชายคนนั้น

“อ๋อ ค่ะ โต๊ะ 4นะคะ”

“ใช่ครับ อ่ะ นี่ทิป พี่ให้เป็นค่าเดิน”

“ขอบคุณค่ะ”

ยิปโซรับแบงค์สีเทาใส่กระเป๋ากางเกงแล้วเดินเอาสิ่งของห่อเล็กที่เธอก็ไม่รู้ว่ามันคืออะไรไปให้โต๊ะดังกล่าว

เท้าเล็กมาหยุดยืนอยู่ที่โต๊ะ ก่อนจะโน้มตัวเข้าใกล้วัยรุ่นกลุ่มหนึ่งในโต๊ะ เสียงเล็กเปร่งแข่งกับเสียงเพลงจังหวะมันส์

“พี่คะ พี่ที่นั่งโต๊ะ 10 ฝากของมาให้ค่ะ”

“ของอะไร?”

หนุ่มคนหนึ่งเอ่ยถามอย่างสงสัย

“นี่ค่ะ หนูขอตัวนะคะ”

เมื่อยื่นของให้วัยรุ่นกลุ่มนั้นเรียบร้อยแล้ว ยิปโซก็เดินออกมา

“อะไรวะ ใครฝากมา”

เพื่อนในกลุ่มคนหนึ่งถามขึ้น

“ไม่รู้ว่ะ”

ชายหนุ่มคนที่รับของห่อเล็กมาแกะดูอย่างสงสัย เพื่อนๆมนกลุ่มต่างขมวดคิ้วกับสิ่งที่ได้เห็น ภายในมียาเม็ดเล็กอยู่ประมาณสี่ถึงห้าเม็ด

“เชี่ยแล้วไง”

เพื่อนอีกคนอุทานขึ้น

เขาขมวดคิ้ว พร้อมกับสีหน้าแสดงความไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด มือหนากำเข้าหากันก่อนจะตะโกนหาใครสักคน

“ผู้จัดการร้านอยู่ไหน?!?”

เสียงเหี้ยมตะโกนดังขึ้นส่งผลให้ลูกค้าหลายคนหันมามองที่เขา แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องการ เขาต้องการพบผู้จัดการร้าน

ไม่นานมิลเล่และยิปโซก็เดินมายังโต๊ะที่คาดว่ามีปัญหา

“เอ่อ มีอะไรหรอคะ”

“ผับนี้ขายยาด้วยหรอ?”

“เอ่อ อะไรนะคะ”

“นี่ไง เด็กเสิร์ฟคนนั้นมันเอามาให้ฉัน”

“เอ่อ ฉันว่าต้องมีอะไรเข้าใจผิดกันแน่ๆค่ะ”

มิลเล่ถึงขมวดคิวใครมันทำเรื่องแบบนี้กัน เธอไม่เชื่อว่าน้องสายรหัสของเธอจะเป็นคนทำ คนอย่างยิปโซถึงแม้จะโดนที่บ้านตัดเงินค่าขนมแต่ไม่มีวันที่เธอจะหาเงินด้วยวิธีนี้

“ยิปโซแค่ทำตามที่ลูกค้าให้เอาของมาให้ โซไม่รู้ด้วยซ้ำว่าในนั้นมันมีอะไร”

ยิปโซพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ปากเล็ก้เม้มเข้าหากันแน่น มิลเล่ลูบหลังสาวน้อยเป็การปลอบประโลม

“หึ รู้ไหม.. ฉันลูกใคร? พูดไม่ดี พ่อฉันสั่งปิดที่นี่ได้นะ”

“คุณใจเย็นๆก่อนนะคะ เรามั่นใจค่ะ ว่าทางร้านไม่ผิด และต้องมีการเข้าใจผิดกันแน่ๆ”

“หน้าฉันเหมือนคนขี้ยาขนาดนั่นหรอวะ ถึงได้เอายามาปล่อยให้ฉันเนี่ย”

“แจ็ค ไปตามพี่เปอร์ ด่วนเลย ฉันว่าคุณใจเย็นๆก่อนนะคะ เดี๋ยวเจ้าของร้านก็มาค่ะ”

มิลเล่ไม่ได้ตอบเขาแต่รีบบอกให้การ์ดในร้านคนหนึ่งไปตามคอปเปอร์มาด่วนที่สุด

เรื่องนี้มันเป็นเรื่องใหญ่เกินไปที่เธอจะจัดการคนเดียว คอปเปอร์ต้องมีวิธีจัดการที่ดีกว่าอยู่แล้ว

แจ็ครีบวิ่งมาหนาคอปเปอร์ที่นั่งคุยกับเพื่อนอยู่ชั้นสองของร้านที่เป็นโซน VIP

“เฮีย.. เกิดเรื่องแล้ว”