ตอนที่ 4 เด็กส่งยา [2]

“เฮีย.. เกิดเรื่องแล้ว”

“อะไร?”

คอปเปอร์ฟังคำที่บาร์เทนเดอร์หนุ่มเล่าแล้วถึงกับขมวดคิ้ว

“ใครมันกล้าทำเรื่องแบบนี้ในผับฉัน!”

“แต่ยิปโซยืนยันว่ามีคนฝากให้เธอเอาของไปให้ เธอไม่ได้เป็นคนทำเอง”

แจ็ครีบอธิบาย เพราะเห็นแววตาน่ากลัวของคอปเปอร์

“อะไรวะ”

คาวินถามขึ้นอย่างสงสัย เรื่องอะไรกันที่ทำให้คอปเปอร์โกรธได้ถึงขนาดนี้

“ลงไปด้านล่างก่อนเถอะ”

เขาบอกแค่นั้น ก่อนที่ทั้งสองจะเดินตามเด็กหนุ่มไปยังชั้นแรก

ทันทีที่มาถึงมือหนาก็คว้าเข้าที่ต้นแขนเรียวจนยิปโซต้องหันไปตามแรกกระชาก มือหนาสัมผัสกับเนื้อนุ่มของยิปโซถึงกับขมวดคิ้ว แต่เวลานี้ไม่ใช่เวลาที่จะมารู้สึกดีกับการได้สัมผัสผิวของเธอ คอปเปอร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น

“นี่เธอตกยากถึงกับต้องเป็นเด็กส่งยาเลยหรอ? ที่สำคัญทำในผับฉัน!!”

“ฉันไม่ได้ทำ”

ยิปโซค้านเสียงแข็ง เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าสิ่งที่อยู่ในห่อนั้นคืออะไร แค่ทำตามที่ลูกค้าบอก

“หลักฐาน พยานพร้อมอย่างนี้ยังกล้าปฏิเสธอีกนะ”

แรงบีบที่เพิ่มขึ้นทำให้สาวน้อยตัวเล็กรู้สึกเจ็บจนต้องร้องบอก

“ฉันเจ็บนะลุง บอกว่าไม่ได้ทำไงเล่า!! ฉันแค่ทำตามที่ลูกค้าโต๊ะ 10 เขาวานให้ช่วย”

“ไหนล่ะลูกค้าโต๊ะนั้น”

“อยู่นะ.. !!”

นิ้วเรียวชี้ไปที่สูกค้าโต๊ะ 10 แต่ปรากฏว่าตอนนี้โต๊ะดังกล่าวว่างเปล่า อาหาร เครื่องดื่มบนโต๊ะถูกเก็บ และทำความสะอาดเรียบร้อย เหมือนกับว่ามันไม่เคยมีลูกค้านั่งอยู่ตั้งแต่แรก

‘บ้าจริง!!’

ยิปโซสบทในใจ อย่างนี้เธอก็แย่สิ่

“เขา.. อาจจะกลับไปแล้ว”

“เหอะ!! คิดหาข้อแก้ตัวได้เนาะ”

“ฉันไม่ได้โกหก ลุงก็ไปเปิดกล้องดูสิ่”

นี่อาจจะเป็นอีกวิธีหนึ่งที่จะทำให้เธอพ้นจากข้อกล่าวหาก็ได้

“ฉันเปิดดูแน่ แต่ตอนนี้ฉันจะจัดการกับเด็กแสบของเธอ”

“ไม่ไป ปล่อย!!”

ถึงคนตัวเล็กจะพยายามแกะมือหนาที่กำรอบแขนเรียวของเธอแต่ก็ไม่เป็นผล มันเหมือนคีมเหล็กหนา ยิ่งเธอพยายามจะเเกะมัน มันยิ่งบีบรัดจนเธอรู้สึกเจ็บ

“ฉันขอเวลาหนึ่งเดือนในการสืบเรื่องนี้ ถ้าทางร้านผิดจริง ฉันจะปิดร้านเอง”

คอปเปอร์ยื่นข้อเสนอ

“หนึ่งเดือนจะไม่นานไปหรอ?”

“แล้วจะให้ทำยังไง ฉันมั่นใจว่าคนของฉันไม่ผิด”

“ได้ หนึ่งเดือนก็หนึ่งเดือน”

ใช่ เขาคิดว่ายิปโซไม่ใช่คนผิด แต่เขาต้องหาหลักฐานที่จะทำให้ทั้งผับของเขา และเธอพ้นผิดให้ได้

คอปเปอร์ดังคนตัวเล็กเข้ามาในอ้อมกอดก่อนจะหันไปบอกมิลเล่

“ฝากตรงนี้ด้วยนะ เดี๋ยวที่เหลือฉันตามต่อเอง”

“ค่ะ”

มิลเล่รับคำอย่างแข็งขัน เรื่องนี้ถือเป็นเรื่องสำคัญ เพราะมันหมายถึงความอยู่รอดของผับ และเรื่องทางกฎหมายอีกด้วย

“มานี่เลย ยัยตัวแสบ!!”

“ไม่ไป ปล่อย!! พี่มิลช่วยโซด้วย!!”

“ฉันจะเค้นความลับจากปากเล็กๆของเธอเอง”

เคยบอกแล้วใช่ไหม เวลาคอปเปอร์โกรธ ต่อให้เป็นมิลเล่ก็ไม่สามารถช่วยเธอได้ มิลเล่ได้แต่ภาวนาในใจขอให้ยิปโซปลอดภัยไม่โดนคอปเปอร์ฆ่าหมกผับเสียก่อน

‘พี่ขอโทษนะยิปโซ’

เธอทำได้แค่ขอโทษคนตัวเล็กในใจ