ตอนที่ 2 เคราะห์ซ้ำ กรรมซัด [2]

“กรี้ดดดดด อีเด็กเวร”

“ฮืม..!”

คอปเปอร์ครางในลำคอ เด็กแสบคนนี้มันน่าจับตีก้นนัก ปากคอเราะร้าย ที่บ้านไม่อบรมบ้างรึไง ที่สำคัญหล่อนเรียกเขาว่า ‘ลุง’

สายตาดุดันลอบพินิจคนร่างเล็กอย่างเงียบๆ

“จะกรี้ดอะไรนักหนา บ้านขายนกหวีดหรือไงป้า”

ยิปโซหยิบกระดาษกับปากกาขึ้นมาเขียนนุกยิก เบื่อมี่จะคุยแล้ว เพื่อนรออยู่ไม่มีเวลาว่างมาปะทะฝีปากกับหล่อนมั้งวันหรอก

“คอปเปอร์ดูอีเด็กนี่สิ่คะ”

“เอ้า!! ฉันยินดีจะชดใช้ แต่วันนี้ไม่ว่าง นัดเพื่อนไว้ ค่อยเคลียวันหลังนะ”

ยิปโซยัดกระดาษใส่มือหนา

‘มือนุ่มจัง’ คอปเปอร์คิดในใจ

“อีเด็กเวร จะไปไหน จะหนีใช่ไหม? กลับมาเดี๋ยวนี้นะ”

เสียงของเธอทำให้สายตาหลายคู่หันมามอง

ยิปโซไม่ฟังเสียงแปดหลอดของเธอรีบวิ่งออกไปจากตรงนั้น วันนี้มันวันซวยอะไรของเธอเนี่ย..

คอปเปอร์มองตามร่างเล็กไปจนสุดสายตา

“กลับเถอะริช เดี๋ยวผมไปส่ง”

เขายัดกระดาษแผ่นเล็กลงในกระเป๋ากางเกงยีนส์ ก่อนจะลากสาวที่เหวียงอารมณ์อยู่ด้านข้างให้เข้าไปในลิฟ

ยิปโซวิ่งเข้ามาในคาเฟ่ที่นัดกับเพื่อนและพี่สายรหัสเอาไว้ สายตากวาดมองบริเวณภายในร้านที่มีคนนั่งอยู่แน่นร้าน

ภายในร้านตกแต่งด้วยต้นไม้สีเขียวจำพวกเฟิร์นและไม้ประดับเป็นส่วนใหญ่ ผนังก่อด้วยอิฐมอญแดงดูตัดกับสีต้นไม้ มีกลิ่นอายความชิสไตล์ต่างประเทศหน่อยๆ คล้ายกับเรือนกระจก

เจนี่หรือเจย์ เพื่อนสาวสุดหล่อของยิปโซกำลังโบกมือเรียกเธอจากโต๊ะด้านในสุดติดกับเคาร์เตอร์ของร้าน รองเท้าผ้าใบพาคนที่สวมใส่ไปยังโต๊ะนั้นทันที

“สวัสดีค่ะพี่มิล”

“ดีจ้าน้องโซ”

มิลเล่กล่าวทักทายน้องสายรหัสด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

“ไงแก มาช้าโคตร....” เจนี่ทักทายคนที่มาใหม่

“เจอมนุษย์ป้ากับมนุษย์ลุงอ่ะ อีป้าแม่งเยอะชิบหาย กูเดินชน ขอโทษไปแล้ว ..บลาๆๆๆ”

ยิปโซเล่าเหตุการณ์เมื่อครูที่ทำให้ตนหัวเสีย แบบละเอียด ทุกคนมองด้วยความอยากรู้ และตั้งใจฟังเธอ

“เออ เยอะจริงว่ะ”

รษาเห็นด้วยกับเพื่อนรัก

“อ่ะๆ กินน้ำก่อนจะได้ใจเย็นขึ้น”

มิลเล่ยื่นน้ำกีวี่โซดาที่พนักงานพึ่งมาเสิร์ฟให้กับเธอ

น้องสายรหัสเธอคนนี้เป็นคนใจเย็น มีความอดทนสูง แต่ดูท่าแล้ว ‘ป้ากับลุง’ ที่เธอเล่าให้ฟังจะทำให้เธอหมดความอดทนมิใช่น้อยถึงได้โมโหขนาดนี้

“เฮ้ออออ วันนี้มันวันซวยของฉันชัดๆเลย!!”

ใบหน้าห่อเหี่ยวของเธอทำให้เพื่อนๆและพี่สายรหัสของเธอถึงกับหดหู่ตามไปด้วย

“ช่างมันเถอะแก ยังไงมนุษย์ป้ามันก็มีอยู่ทุกที่ในสังคม”

“วันนี้มันไม่ใช่แค่เรื่องมนุษย์ป้าน่ะสิ่ พ่อกับแม่ฉัน... ฮืออออออ”

เมื่อนึกถึงเรื่องนั้นทำให้เธออยากร้องไห้ออกมา

“เล่ามา..”

รษาบอกแค่นั้น ในกลุ่มเพื่อนของเธอไม่เคยมีความลับต่อกัน พวกเธอปรึกษากันได้ทุกเรื่อง ถึงแม้จะพึ่งรู้จักกันได้ไม่นานก็เถอะ แต่คนแบบเดียวกันมันก็จะดึงดูดเข้าหากันเสมอ

ยิปโซท้าวความถึงเหตุการณ์ตอนก่อนออกจากบ้านให้ทุกคนฟัง

“...แล้วคิดดูว่าเงินที่ได้มากกว่าค่าแรงขั้นต่ำแค่สามสิบาทฉันจะทำอะไรได้ ฮืออออ”

“โอ้ย..น้องสาวพี่ทำไมน่าสงสารอย่างนี้”

มิลเล่ทั้งขำทั้งสงสารเธอ

“กลายเป็นคุณหนูตกอับเลยเพื่อนฉัน ฮ่าๆๆ”

“พวกแกไม่ต้องหัวเราะเลยนะ พี่มิลด้วย โซน่าสงสารจะตาย เห็นใจกันบ้างสิ่”

ยิปโซทำปากยู่ออกมา พร้อมกับสายตาที่แสนจะหม่นหมอง

“เอางี้ ฉันให้ยืมตังค์ก่อน ถ้าพ่อแม่แกใจอ่อนแล้วค่อยเอาตังค์มาคืนฉัน”

รษาเสนอทางออกให้เพื่อน

“ไม่เอาหรอก”

การใช้เงินที่ไม่ใช่เงินของตัวเองมันจะไปมีความสุขอะไรล่ะ ถึงเธอไม่เคยเป็นหนี้ใคร แต่ก็ใช่ว่าอยากจะหยิบยืมคนอื่น ถึงแม้เพื่อนจะเต็มใจก็ตาม

ถึงแม้จะบอกแบบนั้น แต่ท่าทางหน้าเอ็นดูของสาวน้อยตัวเล็กก็ทำให้มิลเล่เอ็นดู และยกเมือบางขึ้นลูบหัวของยิปโซ