ตอนที่ 2 เคราะห์ซ้ำ กรรมซัด [1]

ยิปโซขับมินิคูเปอร์เอสดี เข้ามาในลานจอดรถชั้นใต้ดินจองห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่งใจกลางเมือง เธอล็อกรถก่อนจะเดินเข้าไปด้านใน ซึ่งร้านที่เธอนัดกับเพื่อนๆเอาไว้อยู่ชั้นสองของห้าง เธอเลือกใช้ลิฟแทนการเดิน เพราะเวลา ณ ตอนนี้ เธอไม่มีอารมณ์จะทำอะไรทั้งสิ้น

..พ่อแม่ทำอบบนี้กับลูกสาวสุดที่รักได้ยังไง!?!..

เธอมีพี่สาวอีกคน ตอนนี้กำลังเรียนต่อปริญญาโทที่ฝรั่งเศสด้านแฟชั่นดีไซน์ นานๆจะกลับมาทีหนึ่ง ตอนนี้ได้ข่าวว่ากำลังไปฝึกงานตามห้องเสื้อ เพื่อหาไอเดียใหม่ๆเก็บไว้ทำงาน พอเรียนจบก็มีแพลนว่าจะกลับมาเปิดห้องเสื้อที่ไทย

ดูเหมือนว่าสองพี่น้องจะไม่ได้เรียนอะไรที่สามารถจะกลับมาช่วยธุรกิจครอบครัวเลย ต่างคนก็ต่างเลือกในสิ่งที่ตนชอบ

ยิปโซเองก็เลือกเรียนนิเทศศาสตร์ ชอบทำงานเบื้องหลัง มันสนุกดีนะ ถึงจะดูวุ่นวายหน่อยก็เถอะ ส่วนพ่อแม่ก็ไม่ได้บังคับให้เรียนบริหารแต่อย่างใด ท่านทั้งสองตามใจสูกสาว

ติ้ง~!

เสียงลิฟที่บอกว่าถึงชั้นที่เธอจะไปแล้วทำให้เธอหลุดออกจากภวังชั่วขณะ

เท้าเล็กสวมรองเท้าผ้าใบก้าวออกจากลิฟโดนไม่ได้สังเกตอะไร เธอก้มหน้าก้มตามองพื้นอย่างเดียว จนร่างบางปะทะเข้ากับอะไรบ้างอย่าง

“โอ้ย!/ กรี้ดด!”

ยิปโซล้มก้นจ้ำเบ้าลงกับพื้น ..ฮืออ เจ็บชะมัด..

เสียงกรี้ดของผู้หญิงเมื่อกี้ทำให้เธอต้องรีบหันไปมองต้นเสียง

“นี่เธอ!! เดินไม่ดูตาม้าตาเรือทำข้าวของฉันเสียหายหมดแล้วเนี่ย”

เธอมองผู้หญิงในชุดเดรสรัดรูปสีดำและผู้ชายที่ยื่นโอบเอวสาวเจ้าอยู่ข้างๆ ชายหนุ่มคนนั้นมีสายตาดุดัน แต่มองเฉยๆก็ทำให้เธอรู้สึกกลัวขึ้นมาแล้ว

“ขอโทษค่ะ”

เธอรีบลุกขึ้นแล้วกล่าวขอโทษทันที ตามมารยาทที่ที่บ้านอบรมสั่งสอนมาดี เธอผิดเอง เพราะมัวแต่คิดอะไรเพลินๆจนชนคนอื่นเข้า

เท้าเล็กกำลังจะพาเธอออกจากตรงนั้น แต่..

“นี่!! ยัยเด็กเหลือขอ แกคิดว่าคำขอโทษคำเดียวจะชดใช้ได้หรอ?”

“ผมว่าพอเถอะ ริช คุณก็ไม่ได้เป็นอะไรนี่”

ผู้ชายที่คาดว่าเป็นแฟนของเธอกล่าวขึ้น พร้อมกับที่ยิปโซหันกลับมาพอดี

“ไม่ได้ค่ะคอปเปอร์ กระเป๋าของริซมีรอยขีด คอปเปอร์เห็นไหมคะ”

ใบหน้าสวยที่แต่งด้วยเครื่องสำอางราคาแพง แต่ทำไมยิปโซไม่รู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้ขี้เหร่จัง สาวคนนั้นใช้น้ำเสียงออดอ้อนแฟนหนุ่มพร้อมกับชี้ไปที่กระเป๋าชาแนลรุ่นใหม่ที่พึ่งเปิดตัวออกมาไม่นานนี้

‘อืม..มันก็ไม่ได้มีรอยอะไรนี่นา’

“ถ้ามันเสียหาย ฉันยินดีจะซื้อใบใหม่คืนให้”

เสียงหวานเอ่ยขึ้นมาทำให้ทั้งสองมองมาที่เธอ

“ฮึ เด็กอย่างเธอจะมีปัญญาที่ไหนเอาเงินมาซื้อกระเป๋าใบละเป็นแสนคืนฉัน!!”

ยิปโซกรอกตามองบน และเบ้ปากอย่างเบื่อหน่าย อย่าง่าแต่แสนเลย ล้านหนึ่งเธอก็มีจ่าย

แต่..

ลืมไป..

ตอนนี้เธอโดนพ่อแม่จำกัดการใช้เงิน จะมีเงินที่ไหนไปซื้อกระเป๋าคืนผู้หญิงคนนี้กัน

“ก็ขอโทษไปแล้วไง จะให้ทำยังไงอีก นี่ป้าอย่าเยอะได้ป่ะ”

“อีเด็กบ้า เรียกฉันว่าป้าหรอ?”

ริชกะลังจะตรงเข้าไปหายิปโซแต่โดนชายหนุ่มดึงไว้ก่อน

“ผมว่า ช่างมันเถอะ คุณก็มีกระเป๋าตั้งหลายใบไม่ใช่หรอ”

เขาจำได้ว่าเขาซื้อให้เธอไปสามสี่ใบแล้ว แต่ที่เขาไม่รู้คือ.. กระเป๋าพวกนั้นโดนเธอเอาไปแลกเป็นเงินสดเรียบร้อยแล้วทุกใบ เหลือแค่ใบนี้ใบเดียว

‘รษา สายเข้า’

“ฮัลโหลแก มีแรื่องนิดหน่อย กำลังจะไปแล้ว”

เธอกรอกเสียงลงบนโทรศัพท์ก่อนจะยัดมันกลับคืนที่เดิม

“แล้วป้าจะให้เอายังไง ขอโทษก้ชดใช้ไม่ได้ จะใช้คืนก็บอกว่าฉันไม่มีปัญญา แฟนลุงนี่เยอะชิบหาย ว่างๆไปให้หมอฉีดยาแก้เยอะหน่อยนะ คงจะหาย”

ยิปโซกอดอกมองทั้งสองด้วยแวดตาสมเพส ผู้ชายก็หน้าตาดีอยู่หรอก ไม่น่ามีแฟนนิสัยเสียอน่างนี้เลย หรือจะเป็นคนแบบเดียวกัน ถึงคบกันได้

“กรี้ดดดดด อีเด็กเวร”

“ฮืม..!”

คอปเปอร์ครางในลำคอ เด็กแสบคนนี้มันน่าจับตีก้นนัก ปากคอเราะร้าย ที่บ้านไม่อบรมบ้างรึไง ที่สำคัญหล่อนเรียกเขาว่า ‘ลุง’

สายตาดุดันลอบพินิจคนร่างเล็กอย่างเงียบๆ

“จะกรี้ดอะไรนักหนา บ้านขายนกหวีดหรือไงป้า”