ตอนที่ 3 แฟนตัวปลอม... อีกครั้ง (3)

“ทำไม?” ชายหนุ่มหันมาถามพร้อมทั้งน้ำเสียงหงุดหงิดที่ถูกขัดใจ เพราะในรุ่นรู้ดีว่าธิธรชอบมิ่งกมลมากและตามจีบมาสองปีแล้ว แต่มิ่งกมลไม่เล่นด้วย แต่ถึงกระนั้นก็ไม่กล้ามีเรื่องกับธิธรเพราะเขาเป็นลูกเจ้าของมหาลัยเอกชนที่มิ่งกมลศึกษาอยู่น่ะสิ

“นี่พี่ดรณ์ แฟนของมิ่ง เกรงใจหน่อยสิ” ศินีพูดพร้อมทั้งคว้าแขนมิ่งกมลลากมายืนชิดดรณ์ที่ยืนเฉยเสียยิ่งกว่าเฉย แต่แววตาคมดุวาวแสงอย่างไม่พอใจฉายชัด ด้วยเพราะเขาไม่ชอบให้ผู้ชายมาถึงเนื้อถึงตัวคุณหนูของเขาน่ะสิ

ธิธรมองดรณ์ พร้อมทั้งสำรวจเขาตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า “แฟนจริงเหรอมิ่ง?” ใบหน้าที่หันมาถามเกือบจะชิดแก้มนวล

มิ่งกมลหันมองดรณ์ เขายังยืนนิ่งแต่สายตาส่อว่าไม่พอใจธิธรมากแล้ว ร่างสูงหลังตรง คอแข็ง มองธิธรไม่วางตา เนยหวานกับศินีก็เห็นและรู้ได้ว่าดรณ์ไม่ชอบธิธรนักเพราะอีกฝ่ายดูไร้มารยาทเกินไป

“พี่ดรณ์ มิ่งหิวแล้วค่ะ” มิ่งกมลไม่ได้ตอบคำถามของธิธร แต่ดึงแขนดรณ์ให้เดินไปหาอาหารด้วยกัน

“เป็นแฟนจริงหรือเปล่า” เสียงธิธรแว่วมาเข้าหูดรณ์

เขาวาดวงแขนโอบเอวมิ่งกมลและก้มลงไปกระซิบข้างหู “ขอโทษนะครับ เพียงแค่จะทำให้เหมือนเป็นแฟนกันจริงๆ

เนยหวานกับศินีมองธิธรด้วยความไม่พอใจเช่นกันแล้วก็สะบัดหน้าเดินตามมิ่งกมลกับดรณ์ไป ปล่อยให้พ่อหนุ่มเนื้อหอมขัดใจอยู่เพียงลำพัง

“อยากกินอะไรครับ” ดรณ์ถือจานพร้อมตักอาหารให้มิ่งกมล ขณะที่เนยหวานกับศินีเข้ามาร่วมด้วย

“พี่ดรณ์อย่าถือสาธิธรเลยนะคะ คนนั้นน่ะถูกตามใจจนเคยตัว ใช้อำนาจพ่อมาเบ่งเป็นว่าเล่น”

“คุณพ่อเขาใหญ่โตมากหรือ?”

“เขาเป็นเจ้าของมหาลัยค่ะ นักศึกษาถูกเขาบีบมาหลายคนแล้ว แต่เรื่องเงียบเพราะใช้อำนาจเงินปิดข่าวไว้” ศินีตอบและก็ตักอาหารใส่จานตัวเอง

“ช่างเถอะครับ” ดรณ์ตัดบทเพียงแค่นั้นและตักอาหารใส่จานของมิ่งกมลกับของตัวเอง เนยหวานกับศินีก็เอาบ้างและพากันไปนั่งโต๊ะที่เนยหวานกับศินีนั่งกันอยู่ก่อนแล้ว มีเพื่อนๆ ร่วมรุ่นนั่งกันอยู่ด้วยอีกสามคนและตาวาว ท่าทางเอียงอายเมื่อดรณ์มานั่งร่วมโต๊ะด้วย

“ไหนพี่ทศกับต้นล่ะ?” มิ่งกมลเอ่ยหาแฟนหนุ่มของเพื่อนทั้งสอง

“พี่ทศยังไม่มา สายตาเคย” เนยหวานเอ่ยด้วยท่าทางเซ็งจัด ทศนัยเป็นรุ่นพี่ที่เพิ่งจบไปและกำลังเรียนต่อ ทั้งยังหาเวลามาเที่ยวเล่นด้วยแต่ก็หาเวลามาให้ได้เหมือนเมื่อก่อนนั้นยากแล้ว

“ต้นไปเข้าห้องน้ำ” ศินีก็ตอบพร้อมทั้งมองไปทางประตู เพราะแฟนหนุ่มต่างคณะวัยเดียวกันไปเข้าห้องน้ำพักใหญ่แล้ว

มิ่งกมลพยักหน้ารับแล้วหันไปเจอบริกรที่ถือถาดเครื่องดื่มเดินผ่านมาพอดี “ขอโทษค่ะ” หนุ่มบริกรหยุดและลดถาดเครื่องดื่มลงมาให้มิ่งกมลได้หยิบ

มิ่งกมลคว้าแก้วน้ำพั้นซ์บลูฮาวายเพราะน้ำสีฟ้าๆ ดึงดุใจแต่ดรณ์แตะหลังมือเป็นเชิงห้าม “มีแอลกอฮอล์ครับ”

“นิดหน่อยนะคะ” มิ่งกมลรู้อยู่ก่อนแล้วว่าบลูฮาวายแก้วนั้นต้องใส่แอลกอฮอล์

มิ่งกมลคว้าบลูฮาวายมาสองแก้ว ของตัวเองและของดรณ์ ประดับแก้วด้วยสับปะรดกับเชอรี่ “ขอน้ำเปล่าอีกแก้วนะคะ”

“ได้ครับผม”

“เนยกับศินีเอาด้วยไหม”

“ขอฟรุตพั้นซ์” ศินีเอ่ยแล้วยื่นมือออกไปหยิบแก้วน้ำพั้นซ์สีแดงมีมะนาวเสียบที่ขอบแก้ว เนยหวานก็หยิบขึ้นมาอีกหนึ่งแก้วเหมือนกับของศินี

“งานเลี้ยงนักศึกษามีแอลกอฮอล์ด้วยหรือครับ”

“โชคร้ายหน่อยค่ะที่รุ่นเรามีเจ้าของมหาลัยอยู่ด้วย เขาจัดงานเลี้ยงนี้เองนะคะ” ศินีเอ่ยแล้วยกแก้วน้ำพั้นซ์ขึ้นจิบ ตัวเธอเองก็ใช่ว่าจะดื่มแอลกอฮอล์บ่อยนัก

ดรณหันมาหามิ่งกมล “อย่าให้เมานะครับ”

“แค่แก้วเดียวค่ะ”

“พี่ดรณ์ไม่ดื่มเหล้าหรือคะ?” เนยหวานเอ่ยถามเพราะอยากจะเก็บข้อมูลแฟนหนุ่มของเพื่อนสาวไว้ให้มากที่สุด

“ถ้าจำเป็นก็ดื่มครับ”

“มาอีกแล้ว” ศินีเอ่ยพร้อมทั้งตาขวางใส่ธิธรที่กำลังเดินเข้ามาที่โต๊ะของพวกเธอ

“คุณชื่ออะไรครับ?” ธิธรไม่พูดพร่ำทำเพลงและเปิดฉากขึ้นก่อนเลย

“นี่ธิ อย่าเสียมารยาทสิ” เนยหวายปั้นปากใส่นายธิธร แต่อีกฝ่ายไม่สนใจนัก

ธิธรยักไหล่และหันมาหาดรณ์อีก “ก็แค่อยากรู้จักแฟนของมิ่งไว้ก็เท่านั้น”

ดรณ์อมยิ้มกับท่าทางของนายธิธร “ดรณ์ครับ”

“ดรณ์อะไรล่ะครับ ผมอยากรู้นามสกุลด้วย”

“ดรณ์ ดรันชนารัตน์ ครับ” ดรณ์ตอบไปแล้วก็ไม่สนใจธิธรอีก แต่ดึงแก้วจากมือมิ่งกมลและเอาส้อมไปใส่มือแทน เชิงว่าให้ทานอาหาร ไม่ใช่เอาแต่ดื่ม และแน่นนอนว่านั่นก็อยู่ในสายตาธิธรตลอด