ตอนที่ 3 แฟนตัวปลอม... อีกครั้ง (2)

รุ่งเช้าแม้ว่ามิ่งกมลจะยังไม่ค่อยอยากจะเจอหน้าดรณ์มากนัก แต่ก็เลี่ยงไม่ได้เพราะดรณ์ก็ต้องไปรับไปส่งเธอที่มหาลัยทุกวันอยู่แล้ว เขาเอารถมารออยู่ตรงบันไดหน้าบ้านและเปิดประตูรอไว้แล้ว เขากวาดมองไปทั่วทั้งร่างอรชร แต่ก็ไม่ได้สบตาเจ้าของร่างนั้น

มิ่งกมลขึ้นรถและนั่งเงียบไปตลอดจนกระทั่งดรณ์ก็รู้ถึงความอึดอัดใจของอีกฝ่าย และรู้ดีว่าเป็นเขาเองที่ทำให้เธอต้องรู้สึกอย่างนั้น

“อย่าโกรธผมเลยครับคุณหนู จะเสียสุขภาพจิตเสียเปล่า”

“..........” มิ่งกมลยังไม่ยอมเอ่ยกับเขาและมองออกไปนอกรถ

“อาทิตย์หน้าก็จะถึงงานเลี้ยงอำลาแล้ว... จัดที่ไหนครับ”

“ไม่ไกลหรอกค่ะ มิ่งจะติดรถศินีไป”

“ไม่ได้ครับ ผมจะรับส่งเอง”

“มิ่งอยากไปกับเพื่อน”

“หายโกรธผมเถอะครับคุณหนู ถึงยังไงผมก็ให้ในสิ่งที่คุณหนูต้องการไม่ได้ อย่าเอาหัวใจและความรู้สึกมาผูกกับผมเลยครับ”

มิ่งกมลก้มหน้าลงมองมือที่ประสานกันอยู่ที่ตัก “มิ่งรักพี่ดรณ์ผิดมากหรือคะ”

“ไม่ผิดครับ” เขาเอ่ยขณะที่หันมามองเธอ “แต่ไม่สมควร”

มิ่งกมลยิ้มมุมปาก “มิ่งอกหักจากพี่ดรณ์มากกี่ครั้งแล้ว” เสียงเอ่ยนั้นเบาหวิว เหมือนจะเป็นการถามตัวเองเสียมากกว่าคุยกับเขา

ดรณ์เงียบไป เขารู้ว่ามิ่งกมลเพียงแค่เหงา และใช้เขาเพื่อแก้เหงาเท่านั้น แต่จะให้เขาเป็นคนรักเธอนั้นเขาบอกได้คำเดียวว่าไม่ แม้เขาจะรู้สึกดีๆ กับเธอ แต่นั่นก็เพราะเรื่องงาน เธอผู้นี้ต้องการเพียงแค่เพื่อนที่จะอยู่กับเธอตลอดเวลา ซึ่งในเวลานี้ก็คงจะมีแค่เขาที่ทำอย่างนั้นได้เพราะต้องคอยรับส่ง คอยดูแลเรื่องอาหารการกิน ทั้งยังส่งเข้านอนทุกคืน

ดรณ์จอดรถหน้าตึกคณะเช่นเดิม แต่ว่ายังไม่ทันเปิดประตูออกไป ประตูอีกฝั่งที่มิ่งกมนั่งก็ถูกเปิดออกเสียแล้ว และคนที่มาเปิดประตูรถก็เป็นเนยหวาน

“สวัสดีค่ะพี่ดรณ์” เสียงสดใสพร้อมทั้งสองมือที่พนมขึ้นส่งให้ดรณ์แล้วก็ดึงเพื่อนสาวออกจากรถ “วันเสาร์หน้ามีงานเลี้ยงอำลา มิ่งคงบอกพี่ดรณ์แล้ว” ขณะเอ่ยก็มองไปทางเพื่อนสาว อีกฝ่ายพยักหน้าเบาๆ “พี่ดรณ์ไปด้วยนะคะ เห็นมิ่งบอกว่าพี่ดรณ์อาจจะไม่ได้ไป แต่เนยกลัวมิ่งเหงาน่ะสิคะ ก็ต่างคนก็พาแฟนไปทั้งนั้น เนยเลยอาสามาพูดให้”

“พี่ดรณ์ไม่ว่าง” มิ่งกมลเอ่ยดัก

“โธ่ งานกลางคืนนะคะพี่ดรณ์ รีบเคลียงานแล้วไปด้วยกันนะคะ ไม่ต้องอยู่จนงานเลี้ยงเลิกก็ได้”

ดรณ์หันมองมิ่งกมลที่เมินไปทางอื่น ท่าทางอย่างนั้นก็เหมือนโยนการตัดสินใจมาให้เขาแล้ว “ก็ได้ครับ” ในที่สุดเขาก็ไม่อาจปฏิเสธได้ แล้วแน่นอนว่าเขาต้องสวมบทแฟนหนุ่มของมิ่งกมลอีกครั้งแน่แล้ว

“ดีค่ะ” เนยหวานยิ้มกว้างและหันไปทางเพื่อนสาว จับสองมือเขย่าเบาๆ แล้ววิ่งกลับไป ทิ้งให้มิ่งกมลกับดรณ์ต้องมองหน้ากันนิ่ง

เธอผลักประตูปิดและทำท่าว่าจะเดินเข้าตึกไป แต่ดรณ์เลื่อนกระจกลงจนต้องหันกลับมาหาเขา “ถ้าพี่ดรณ์ลำบากใจก็ไม่ต้องไปหรอกค่ะ เดี๋ยวมิ่งไปบอกเนยให้ มิ่งจะเลิกโกหกแล้ว”

“ถึงยังไงผมก็ต้องไปรับไปส่งคุณหนูอยู่แล้ว แค่เล่นละครต่ออีกสักคืนจะเป็นอะไรไป” เขารู้ดีว่าไม่ชอบเรื่องโกหก แต่ก็ยังไม่อยากให้มิ่งกมลกับเพื่อนต้องมาผิดใจกันเพราะเรื่องที่เธอโกหกว่ากำลังคบอยู่กับเขา แน่นอนว่าเขาเป็นห่วงความรู้สึกของเธอ มิ่งกมลเป็นคนโดดเดี่ยวอยู่แล้ว หากไร้เพื่อนทั้งสองคนอย่างเนยหวานกับศินีแล้วก็จะไม่เหลือเพื่อนอีกเลย ซึ่งดรณ์ก็ไม่ต้องการให้เป็นเช่นนั้น เพราะฉะนั้นเขาจึงต้องรับหน้าที่แฟนของเธออีกครั้ง

“พี่ดรณ์แน่ใจหรือคะ?”

“ครับ” ดรณ์เอ่ยพร้อมทั้งพยักหน้าแล้วเหมือนจะเห็นรอยยิ้มบางๆ จากใบหน้าสวยนั้นด้วย

“มิ่งไปก่อนนะคะ” หญิงสาวเอ่ยแล้วก็หันหลังทันทีและตรงเข้าไปในตึก ดรณ์ก็ออกรถทันที เขาเองก็ต้องเป็นจอมโกหกไปกับเธอด้วย แต่ก็ช่างมันเถอะ ในเมื่อเขาคิดจะรักษาความรู้สึกของเธอให้มากเท่าที่เขาจะทำได้ เขาก็จะทำ แต่อะไรที่มันมากไปและคิดว่าไม่ควรเขาค่อยมาพูดกับเธอเอาภายหลัง

อาทิตย์ต่อมาดรณ์เลยต้องมางานเลี้ยงอำลาจบการศึกษาของมิ่งกมลด้วยและได้รู้ว่าเป็นงานเลี้ยงใหญ่โตสมฐานะลูกเศรษฐีทั้งหลายด้วย ภายในงานตกแต่งหรูหรา จัดเลี้ยงแบบค็อกเทลและมีการจ้างนักร้องอาชีพมาเล่นในงาน ทั้งยังการแสดงมากมาย เหมือนงานสังสรรค์ของผู้ใหญ่ในแวดวงไฮโซไม่มีผิด ทั้งยังนักศึกษารุ่นเดียวกับมิ่งกมลและพวกรุ่นน้องก็มากันมากหน้าหลายตา แต่งตัวแพรวพราว ซึ่งชุดที่มิ่งกมลใส่ในวันนี้ดูธรรมดาไปเสียถนัดตา พวกสาวๆ ก็โชว์เนื้อหนังมังสา พวกหนุ่มๆก็หล่อเนี๊ยบพร้อมหว่านเสน่ห์ตลอดเวลา

สองมือที่เกาะแขนเขาปล่อยออกเมื่อเนยหวานเดินเข้ามาด้วยชุดเซ็กซี่ทั้งสั้นทั้งรัดติ้ว ตามมาด้วยศินีที่ถือจานอาหารมาด้วย สองสาวทักทายดรณ์แล้วก็หันมาทางมิ่งกมลแต่ยังไม่ทันได้เอ่ยอะไรก็มีเสียงหนึ่งดังมาจากทางด้านหลัง

“มิ่งมาช้าจังครับ” ธิธรไม่ใช่แค่เข้ามาทักทายแต่ก็กวาดตามองชุดสวยหวานบนเรือนร่างอรชรและยิ้มกว้างอย่างพอใจ สายตานั้นดูก็รู้ว่าไม่ใช่แค่ชื่นชม

“ธิ!” ศินีเรียกขึ้นเมื่อธิธรเอื้อมมือมาคว้าแขนมิ่งกมลพร้อมจะพาให้เดินตามตัวเองไป