ตอนที่ 3 แฟนตัวปลอม... อีกครั้ง (1)

อาทิตย์ต่อมาธันกลับจากต่างประเทศก็ตรงกลับบ้านเพราะกลัวว่าลูกสาวสุดที่รักจะเหงา

“คุณพ่อ!” มิ่งกมลวิ่งเข้ามากอดธันไว้ ดรณ์เดินตามหลังมาต้อนรับนายท่านของบ้านด้วยอีกคน พ่อลูกกอดกันอยู่พักใหญ่

“เป็นยังไงบ้างดรณ์” ธันเยด้วยรอยยิ้มและเขาก็วางใจดรณ์มากจริงๆ

“ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงครับ”

“มิ่งเอาแต่ใจกับดรณ์หรือเปล่า”

“ก็พ่อบ้านของคุณพ่อก็บอกอยู่นี่คะว่าไม่มีอะไร” มิ่งกมลชายตามองดรณ์ล็กน้อย

“แน่ใจหรือ?”

“ค่ะ”

“สุขสันต์วันเกิดนะลูก ชอบนาฬิกาที่พ่อให้หรือเปล่า”

“ชอบค่ะ แต่มิ่งไม่ใส่ไปมหาลัยนะคะ”

“ก็ได้ เอ แต่ลูกสาวพ่อจะจบแล้วนี่นา” ธันเอ่ยขณะที่กอดไหล่มิ่งกมลพากันไปนั่งที่ห้องรับแขก ทั้งสองนั่งลง ดรณ์เลยเรียกแม่บ้านมาคนหนึ่งสั่งความแล้วก็ตามเข้ามายืนอยู่ห่างจากสองพ่อลูกไปไม่มากนัก ยังได้ยินการสนทนาชัดเจน

“ตกลงจะพักหรือเรียนต่อ”

“เรียนต่อด้วย ช่วยงานคุณพ่อไปด้วย”

“แน่ใจนะว่าอยากจะเรียนในเมืองไทย”

“มิ่งไม่อยากไปอยู่เมืองนอกคนเดียวค่ะ กลัวคุณพ่อจะเหงาด้วย” ใจจริงมิ่งกมลไม่อยากไปไหนไกลจากดรณ์ต่างหาก เพราะตัวเธอกับพ่อก็ไม่ค่อยได้อยู่ด้วยกันอยู่แล้ว ด้วยเพราะท่านงานยุ่งตลอด แต่กับดรณ์นั้นเธอไม่มีทางปล่อยง่ายๆ เด็ดขาด

สองพ่อลูกคุยกันเบาๆ ธันยังไม่ลืมซื้อของฝากมากมายมาให้ลูกสาวสุดที่รักเพียงหนึ่งเดียว หลังจากนั้นธันขึ้นไปพัก มิ่งกมลก็กลับเข้าห้องตัวเองบ้าง หลังจากวันที่ออกไปกับเพื่อนๆ ของมิ่งกมล ดรณ์ก็ยังคงดูแลเธอเช่นเดิม เพียงแต่มิ่งกมลกลับไม่ยอมพูดกับเขา จนกระทั่งตอนนี้เธอต้องอ่านหนังสือเพื่อเตรียมตัวสอบครั้งสุดท้ายเธอก็จะได้ปริญญาตรีแล้ว

ดรณ์เคาะประตูเบาๆ ก่อนเข้ามาพร้อมถาดเครื่องดื่ม เขาเอานมอุ่นแก้วหนึ่งมาวางลงที่โต๊ะหนังสือ และมองมือขาวสะอาดกำลังใช้ปากกาสรุปบทเรียนไปด้วย

“ดื่มนมก่อนสิครับ”

“ขอกาแฟค่ะ”

“คุณหนูไม่ชอบดื่มกาแฟไม่ใช่หรือครับ”

“มิ่งอยากอ่านหนังสือ กลัวจะง่วง ”

ดรณ์มองตามมือขาวๆ ที่ยังขยับและลายมือที่อ่านง่าย “โกรธผมหรือครับ?”

“พี่ดรณ์ทำอะไรให้มิ่งโกรธล่ะ?” เอ่ยไปทั้งที่ไม่ได้หยุดมือที่สรุปเนื้อหา

“คุณหนูรู้อยู่แล้ว ไม่ต้องมาถามผมก็ได้นะครับ”

“ฮึ รู้ว่าโกรธแต่ไม่เห็นจะมาง้อ”

“ไม่จำเป็นครับ”

“จำเป็นสิ!” มิ่งกมลหัวขวับ สายตาจับจ้องเขานิ่ง ริมฝีปากเม้มเข้าหากันแน่น

“ขอโทษครับถ้าการกระทำของผมทำให้คุณหนูไม่พอใจ” ดรณ์เอ่ยพร้อมทั้งค้อมศีรษะให้ท่าทางสุภาพและเหมือนเขาจะสำนึกผิดจริงๆ

แต่สิ่งที่เขาทำกลับทำให้มิ่งกมลน้อยใจ ท่าทางอ่อนน้อมถ่อมตนของเขาเธอไม่อยากจะเห็นโดยเฉพาะเมื่ออยู่ด้วยกันตามลำพัง ใบหน้างามสลดลงอย่างเห็นได้ชัดและหันกลับมานั่งเหมือนเดิม หลังตรง สองมือประสานกันบนหนังสือที่อ่านค้างไว้

“มิ่งรักพี่ดรณ์” เสียงเอ่ยสั่นเครือ “หนึ่งปีที่พี่ดรณ์อยู่ด้วยมิ่งมีความสุขที่สุด” จบคำนั้นหยดน้ำตาไหลลงไปตามสองข้างแก้มและมารวมกันที่ปลายคาง ก่อนจะหยดลงไปที่เสื้อ

“ขอโทษครับ” เขาถอยออกมา “ผมจะไปเอากาแฟมาให้” และก็หมุนกายกลับออกไปทันที

มิ่งกมลลุกขึ้นและเดินไปล็อกประตู ปิดไฟแล้วไปล้มตัวลงนอนบนเตียงนุ่ม หมดอารมณ์อ่านหนังสือไปโดยปริยาย แม้ว่าจะหยุดร้องไห้แล้วแต่ก็ยังคงใจหวิว รู้ดีว่าตัวเองเอาแต่ใจมากไป แต่เพียงเพราะอยากได้ความรักจากดรณ์เท่านั้น มันเป็นสิ่งเดียวที่เธอต้องการจากเขา

ดรณ์กลับมาพร้อมกาแฟ เขาเปิดประตูแต่ก็ได้รู้ว่าเจ้าของห้องล็อกมันไปแล้ว นั่นก็บอกได้ว่าเธอไม่อยากให้เขาเข้าไปรบกวน เขาเลยหันกายกลับและเอากาแฟกลับไปที่เคาน์เตอร์เครื่องดื่ม เขามองมันกำลังส่งควันหอมกรุ่นมาแตะจมูก

“ไม่เอาไปให้คุณหนูหรือคะคุณดรณ์”

ดรณ์หันไปหาปรานีและยิ้มให้แม่บ้านสูงวัย “คุณหนูไม่ดื่มแล้วครับ”

“ถ้าอย่างนั้นคุณดรณ์ก็ไปพักเถอะค่ะ”

“ว่าจะไปดูท่านสักหน่อยครับ เข้าไปในห้องทำงานตั้งแต่หัวค่ำแล้ว”

“ยังจะช่วยงานท่านอีกหรือคะ?”

“ท่านเหนื่อยกว่าผมมากครับ” เอ่ยแล้วก็เดินจากไป ปล่อยกาแฟแก้วนั้นให้ปรานีจัดการแทน