ตอนที่ 2 แฟน(ตัวปลอม) (3)

มิ่งกมลหน้างอขมวดคิ้วบ้าง เนยหวานเดินออกมาอีกคนก็ต้องป้องปากเมื่อเห็นคู่รักหน้างอใส่กันด้วยเรื่องชุด

“มิ่งจะเอาชุดนี้”

“เปลี่ยน! เอาที่ปิดมิดชิดจะดีกว่า”

“คำสั่ง?”

“ครับ” ดรณ์ตอบรับง่ายๆ

“ก็ได้ค่ะ” มิ่งกมลยอมและหันหลังกลับพร้อมทั้งคล้องแขนเนยหวานให้ตามกลับเข้าไปยังห้องลองชุด

“พี่ดรณ์ไม่โอเคหรือไง?”

“บอกว่าโป๊ไป แค่ผ่าหลังนิดหน่อยเอง” มิ่งกมลยังหน้างอ แต่ก็ยอมเลือกชุดใหม่ใส่ไปให้เขาดู ทั้งเนยหวานและศินีได้ชุดที่ต้องการแล้วด้วยเพราะไม่ต้องฟังเสียงใครว่าชุดดีหรือเปล่า แค่เอาชุดที่ต้องการก็เพียงพอแล้ว

มิ่งกมลเปลี่ยนชุดใหม่เป็นชุดสีฟ้าอมม่วง แขนเป็นผ้าลูกไม้ยาวถึงข้อศอก ตัวกระโปรงบานยาวถึงเข่า ตัวเสื้อและกระโปรงแต่งลูกไม้เนื้อเดียวกันกับแขนเสื้อ เจ้าตัวสวมได้พอดีและยังเกล้าผมไว้หลวมๆ ดูสวยหวานชวนมอง

“ชุดนี้ได้ไหมคะ?” มิ่งกมลหมุนตัวให้ดรณ์ได้ดูข้างหลัง ไม่ผ่าลึกเหมือนตัวก่อนแล้ว

“ครับ” ดรณ์ตอบพร้อมทั้งพยักหน้ารับ

“งั้นเอาชุดนี้ค่ะ” มิ่งกมลหันไปบอกพนักงานร้านและรีบเข้าไปเปลี่ยนชุด

ดรณ์เดินตามมาที่เคาน์เตอร์และดึงบัตรออกมาส่งให้พนักงาน “ทั้งสามชุดเลยครับ”

“อุ๊ย! ไม่ต้องหรอกค่ะพี่ดรณ์ ของศินีกับเนยเราจ่ายกันเองได้” ศินีร้องขึ้นด้วยเพราะเกรงใจ

“ไม่เป็นไรครับ” ดรณ์เอ่ยด้วยรอยยิ้ม ทำให้สองสาวต้องยิ้มตามและพยักหน้ายินยอมให้เขาจ่ายค่าเสื้อผ้าแพงหูฉี่ให้ รวมๆ แล้วก็เกือบแสน

เนยหวานใช้ไหล่กระแทกไหนมิ่งกมล “สายเปย์ตัวจริงใช่ไหม”

มิ่งกมลแค่ยิ้ม และคิดว่าดีแล้วที่ดรณ์จะรักษาหน้าเธอบ้าง อย่างน้อยๆ ก็อย่าให้เพื่อนสองคนนี้เอาดรณ์ไปนินทาว่ามีแต่เปลือก! และจะนิทามาถึงเธอด้วยว่าคบคนที่ต่ำกว่า นี่มันคือศักดิ์ศรีของเธอกับเขาล้วนๆ

ดรณ์รับถุงชุดทั้งสามมาถือเสียเองและพยักหน้าให้สามสาว เขาเดินนำออกมาก่อนแล้วก็รอทั้งสามที่หน้าร้านพร้อมทั้งเลิกคิ้ว “จะไปไหนอีกไหมครับ?”

“หิวแล้วค่ะพี่ดรณ์” มิ่งกมลเอ่ยพร้อมทั้งเข้ามาคล้องแขนเขาและกอดไว้แน่น

“อยากกินอะไร?”

“ให้เนยกับศินีเลือกก็แล้วกัน” มิ่งกมลยกหน้าที่ให้เพื่อนทั้งสอง

“อยากกินอาหารฝรั่งเศส ได้ไหมคะ” เนยหวานเอ่ยพร้อมท่าทางดูว่าเกรงอกเกรงใจเสียหนักหนา แม้ว่าพวกเธอจะร่ำรวย แต่ก็ไม่รู้ว่าดรณ์จะร่ำรวยด้วยจริงๆ หรือเปล่า และการเข้าร้านอาหารหรูๆ นั้นเธอก็ชินเสียแล้ว

“อ้าว ไหนว่าจะไปดูรองเท้าที่เข้ากับชุดก่อน” ศินีเอ่ยท้วง

“จริงสิ” มิ่งกมลก็เพิ่งคิดได้ “ขอไปเลือกรองเท้าก่อนได้ไหมคะ นะคะ”

ดรณ์พยักหน้าและเดินตามทั้งสามคนไปที่ร้านรองเท้า ระหว่างรอเขายกโทรศัพท์ขึ้นมา เขาโทร.ไปจองโต๊ะอาหารร้านฝรั่งเศสเอาไว้เรียบร้อย

เสียเวลาไปกับการเลือกชุดและรองเท้าสองชั่วโมงกว่า ดรณ์พาทุกคนมาที่โรงแรมระดับห้าดาวเพื่อทานอาหารฝรั่งเศสตามที่สาวๆ ต้องการ ดรณ์เดินนำเข้าไปก่อนโดยการนำของพนักงานร้าน เขารอให้ทั้งสามนั่งลงเขาจึงนั่ง แน่นอนว่าทุกอิริยาบถของเขาอยู่ในสายตาของเนยหวานกับศินิตลอดเวลา

บรรยากาศดูเรียบหรู อาหารถูกเสิร์ฟตามลำดับ ตั้งแต่เครื่องดื่มเรียกน้ำย่อย ซุป อาหารจานหลัก สลัดและปิดท้ายด้วยของหวาน สาวๆ เลือกทานพายไอศกรีม ส่วนดรณ์ผ่านของหวาน เขาดื่มแค่กาแฟตบท้ายเท่านั้น

ดีที่ว่าที่นี่พิเศษหน่อยตรงที่มีคอร์ดที่ใช้ระยะเวลาสั้นๆ ได้ เหมาะสำหรับคนเวลาน้อยแต่อยากจะทานอาหารให้ครบคอร์ด และแน่นอนว่ามื้อนั้นดรณ์เป็นคนจ่าย ท่าทางเขาเหมือนเคยชินกับการมากินอาหารที่ร้านหรูหราเป็นอย่างดี เพราะมารยาทบนโต๊ะอาหารของเขาไม่มีหลุดสักครั้ง มิ่งกมลเองก็ยังแปลกใจที่ดรณ์ดูดีไปเสียทุกอย่างจนเธอสงสัยเสียแล้วว่าเขาไม่น่าจะใช่พ่อบ้านธรรมดาที่เพียงแค่ผ่านการอบรมมาเท่านั้น

มื้อนั้นอิ่มอร่อยและแยกทางกันด้วยความชื่นมื่น มิ่งกมลนั่งรถมาก็เกือบจะถึงบ้านอยู่แล้วแต่ก็ยังไม่ได้เอ่ยอะไรสักคำเพราะคิดถึงท่าทางกิริยามารยาทของดรณ์เสียจนไม่ทันได้สังเกตท่าทางเขาในตอนนี้เลย

ดรณ์จอดรถที่หน้าคฤหาสน์และลงไปเปิดประตูรถให้มิ่งกมล หญิงสาวก้าวลงมา ส่วนดรณ์ไปเอาของท้ายรถถือตามเข้าบ้านไปเอง โดยปกติเขาจะให้ส่งให้พวกแม่บ้าน แต่เขามีเรื่องต้องคุยกับมิ่งกมล เลยเดินตามเธอไปถึงห้องนอน หญิงสาวทิ้งตัวลงนั่งที่โซฟา “อิ่มจังเลยค่ะ”

“นี่จะเป็นครั้งสุดท้ายที่ผมจะให้คุณหนูจับเล่น”

“อะไรกัน ก็สนุกนี่นา”

“ผมไม่สนุกด้วย ผมเป็นแค่พ่อบ้าน คุณหนูจะไม่แก้ตัวกับเพื่อนๆ ผมก็ไม่ว่า แต่อย่าดึงผมไปรวมหัวกับคุณหนูเพื่อโกหกเพื่อนคุณหนูด้วย”

มิ่งกมลอึ้งเพราะดรณ์ไม่เคยพูดจาทำร้ายน้ำใจกันถึงขนาดนี้มาก่อน “พี่ดรณ์เป็นใครกันแน่” หัวคิ้วขมวดมุ่น

“ผมเป็นพ่อบ้านครับ”

“พ่อบ้านอะไร มิ่งไม่เชื่อ!”

“พ่อบ้านที่ผ่านการอบรมมาแล้วทุกระดับ อยากให้ผมเป็นอะไรก็เป็นได้ทั้งนั้น เพียงแต่อย่าให้ผมทำเรื่องเหลวไหลก็พอ”

“รำคาญมิ่งมากเลยหรือคะ มิ่งเป็นภาระให้พี่ดรณ์ขนาดนั้นเชียวหรือ”

“ผมไม่มีสิทธิ์รำคาญนายจ้างเพราะผมจะตกงานได้”

มิ่งกมลเม้มปาก คำก็นายจ้าง สองคำก็พ่อบ้าน คำของดรณ์ทำให้เธอน้อยใจ ตัวเธอพยายามจะสนิทสนมกับเขา แต่เขาเองที่ทำตัวแบ่งแยกไม่ยอมสนิทกับเธอด้วย พ่อบ้านอย่างเขาจะไม่เงยหน้าขึ้นที่สูงมามองเธอบ้างหรือ ตัวเธอโน้มลงมาหาเขาสุดชีวิตแล้วก็ไม่ถึงเขาสักที เธอจะทำอย่างไรให้เขาเห็นเธอเป็นแค่ผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่งที่มีใจให้เขามาตลอด จะทำอย่างไรดี...