ตอนที่ 2 แฟน(ตัวปลอม) (1)

ตอนเช้ามิ่งกมลอารมณ์ดีขึ้นมากแล้วด้วยเพราะดรณ์กลับมาหาและมาปลอบด้วยสิ่งที่เธอต้องการ แม้ว่ายังไม่เพียงพอ แต่ก็ยังดีกว่าเขาทำเฉยชาใส่เสียทีเดียว

เช้านี้ดรณ์ต้องไปทำธุระให้ธันโดยรถที่ยกให้เขาขับเพื่อเอาไว้รับส่งมิ่งกมลจากมหาลัย เสร็จจากอาหารเช้ามิ่งกมลเดินตามดรณ์มาที่รถที่จอดรออยู่ตรงบันได ดรณ์เปิดประตูให้นั่งตอนหลัง แต่มิ่งกมลผลักประตูปิดและเปิดประตูทางด้านหน้าและเข้าไปนั่ง

ดรณ์ถอนใจ แต่ก็ไม่ได้ทักท้วงและรีบไปประจำที่คนขับ เขายังคงแต่งตัวเรียบร้อยเหมือนเดิมด้วยสูทสีดำผ้าเนื้อดี ทั้งท่าทางสุขุมส่งให้ร่างสูงดูน่ามอง

รถเลี้ยวออกจากบ้านมาแล้วมิ่งกมลเลยเอ่ยขึ้น “คุณพ่อกลับวันไหนคะ?”

“อาทิตย์หน้าครับ”

“ไปกับใคร?”

“เลขาฯ ครับ”

“ผู้หญิง?”

“ครับ”

แล้วต่างคนต่างเงียบ ดรณ์ขับรถนุ่มนวลดีแม้ว่าจะเจอเข้ากับการจารจรแออัดยามเช้าแต่เขาก็ไม่ใช่คนใจร้อน มิ่งกมลชอบนั่งรถที่เขาขับมากกว่าน้าเจียนหรือแม้แต่กับพ่อของเธอขับเสียอีก

ดรณ์เหลือบไปเห็นสร้อยที่เขาให้เมื่อคืน “เปิดของขวัญของท่านหรือเปล่าครับ”

“นาฬิกาค่ะ”

“แล้วทำไมไม่ใส่ครับ” ดรณ์ถามเพราะสร้อยที่เขาให้เธอยังใส่ แต่นาฬิกาที่บิดาเธอให้ กลับไม่ยอมใส่

“ฝังเพชรทั้งเรือน มิ่งไม่อยากให้ใครมองค่ะ”

“ก็เหมาะกับฐานะของคุณหนูแล้วนี่ครับ”

“มิ่งไม่ชอบ! พี่ดรณ์ก็น่าจะรู้” มิ่งกมลเอ่ยพร้อมทั้งจ้องหน้าเขาเขม็ง

ดรณ์รู้ดีว่ามิ่งกมลไม่ได้รู้สึกยินดีสักนิดที่ตัวเองร่ำรวย ยอมมอดมื้อกินมื้อแล้วมีครอบครัวอบอุ่นอยู่กันพร้อมหน้าพ่อ แม่ ลูกยังจะดีเสียกว่า ซึ่งเจ้าตัวก็พูดกับเขาอย่างนั้นเสมอมา

ทั้งสองพากันเงียบอีกครั้ง จนกระทั่งดรณ์พารถมาจอดหน้าคณะเศรษฐศาสตร์ เขาลงไปเปิดประตูให้มิ่งกมล

“ตอนเย็นบ่ายสี่นะครับ” เขาปิดประตูแล้วขณะที่มิ่งกมลยังยืนอยู่ข้างๆ

“ค่ะ” มิ่งกมลตอบและเขย่งปลายเท้าขึ้นหอมแก้มเขาแล้วหันหลังให้ ก้าวฉับๆ เข้าไปในตึกทันที

ดรณ์ได้แต่มองตามร่างนั้นจนลับตาและรู้ว่าการกระทำของมิ่งกมลมีนักศึกษาร่วมคณะกับเธอเห็นมากมาย ดรณ์ถอนใจแล้วกลับขึ้นรถเพื่อรีบไปจัดการธุระให้ธัน

หลังจากเดินเข้าตึกคณะก็มีเพื่อนรออยู่ก่อนแล้ว และมิ่งกมลก็รู้ดีว่ารอยยิ้มที่แต่งแต้มบนใบหน้าของทั้งสองนั้นบอกได้ว่าอยากรู้อยากเห็น แม้มิ่งกมลจะไม่รู้ตื้นลึกหนาบางกับทั้งสองมากนัก แต่ก็ถือว่าเป็นเพื่อนที่สนิทที่สุดก็ว่าได้

“มิ่ง! เห็นนะ”

“อะไรเหรอ?” มิ่งกมลแกล้งทำเป็นไม่รู้

“แฟนเหรอ? เห็นมารับมาส่งก็หลายครั้งแล้วนี่นา” เพื่อนสาวคนหนึ่งเอ่ย

มิ่งกมลพยักหน้าพร้อมทั้งรอยยิ้มน้อยๆ พลางคิดในใจว่าก็อยากจะได้ดรณ์เป็นคนรักอยู่หรอก แต่เขาไม่ยอม เขาไม่เคยแม้แต่จะคิดเทียบเคียงเธอเลยสักครั้ง

“อิจฉาจัง เขาหล่อนะ”

“เจ้าตัวเขาไม่เคยคิดว่าตัวเองหล่อหรอก” มิ่งกมลตอบไปเรื่อยเปื่อยและยกให้ดรณ์เป็นแฟนตัวปลอมไปโดยปริยาย

“ทำงานอะไรเหรอ?”

มิ่งกมลคิดแล้วว่าต้องมีคำถามอย่างนี้เกิดขึ้น หญิงสาวยิ้มอีกครั้งและก็ตอบไป “ทำกับคุณพ่อน่ะ คนนี้คุณพ่อไว้ใจที่สุดแล้ว” ก็จริงอย่างที่เธอพูดไม่ใช่เหรอ เพราะถ้าบิดาของเธอไม่ไว้ใจเขามากก็คงไม่ส่งเขามาให้ดูแลใกล้ชิดเธอที่เป็นลูกสาวเพียงคนเดียวหรอก

“แนะนำให้รู้จักบ้างสิ เผื่อเขามีเพื่อนหล่อๆ รวยๆ บ้าง”

“มีแฟนแลวนะเนย” เพื่อนสาวอีกคนเอ่ย

“นาๆ ว่าไงมิ่ง”

“พี่ดรณ์เขาบ้างาน ไม่ค่อยจะมีเพื่อนฝูงหรอก มีก็น้อย นานๆ เจอกันที” มิ่งกมลก็ไม่ได้รู้อะไรเกี่ยวกับดรณ์มากนัก ที่เอ่ยไปก็แต่งเติมไปนิดหน่อย

“ตอนเย็นแวะไปห้างกันหน่อยไหม”

“งานเลี้ยงอำลาเดือนหน้าแล้ว เนยยังไม่มีชุดเลย” คนพูดเขย่าแขนของมิ่งกมลไปด้วย “ชวนแฟนไปด้วยนะ”

“ชื่ออะไรนะ? พี่ดรณ์ใช่ไหม ไปด้วยกันนะ”

มิ่งกมลก็ไม่รู้ว่าจะปฏิเสธยังไงเลยพยักหน้ารับเพื่อนทั้งสองไป เธอรู้ดีว่าทั้งสองอยากเห็นดรณ์ใกล้ๆ อยากรู้ว่าดรณ์รวยจริงหรือเปล่า สังคมที่เธออยู่มันมีพวกจอมปลอมมากมาย ทั้งนิสัย หน้าตา และฐานะ แล้วเพื่อนทั้งสองคนนี้จะเป็นไปด้วยไหมก็ต้องดูกันอีกสักระยะ