ตอนที่ 1 คุณหนูขี้เหงา (3)

ดรณ์ก้มลงไปช้อนร่างมิ่งกมลพาไปวางลงที่เตียง “นอนเถอะครับ” เขาปิดไฟหัวเตียงและเดินมาเอาเค้กและพามันออกไปจากห้อง

“แม้แต่พี่ดรณ์ก็ไม่อยากอยู่กับมิ่ง” เสียงสั่นเครือ ใบหน้าซบหมอนใบนุ่ม เสียใจที่เขาไม่คิดจะดูดำดูดีเธอเลย

ดรณ์ออกมาจากห้องของมิ่งกมลมาเขาก็เอาเค้กมาใส่ตู้เย็นไว้ พวกแม้บ้านก็พากันไปพักหมดแล้ว เขาเดินดูความเรียบร้อยก่อนจะเข้าห้องส่วนตัวแต่ก็ยังนอนไม่หลับ

ผ่านไปสองชั่วโมงแล้วหลังจากที่ออกจากห้องของมิ่งกมล เขาเดินไปเปิดประตูเมื่อมีเสียงเคาะ เป็นอรรพีที่มาหาเขา และเขารู้ดีว่าเจ้าหล่อนมาเพื่ออะไร

“คุณดรณ์เมื่อยไหม?”

“ไม่ครับ”

“อิ่มจากคุณหนูแล้วหรือคะ?”

“อร! ระวังคำพูดหน่อย” ดรณ์เสียงแข็งเพราะเขาไม่ชอบจริงๆ ถ้าใครจะมาเอ่ยกับมิ่งกมลไปในทางเสื่อมเสีย

“ขอโทษค่ะ อย่าโกรธอรนะคะ” อรรพีรู้ว่าผิดไปเลยเสียงอ่อนลง “ให้อรนวดให้นะคะ”

“ไม่ดีกว่า ผมจะรีบเข้านอนเลย พรุ่งนี้ต้องออกไปทำธุระให้ท่านตั้งแต่เช้าด้วย” ดรณ์รู้เจตนาของอรพีดีและเลี่ยงมาตลอด

“ก็ได้ค่ะ” อรรพียอมกลับไปเพราะกลัวว่าถ้ายังตื้ออยู่ดรณ์จะรำคาญ

อรรพีจากไปแล้วดรณ์ได้แต่ถอนใจ เขากลับมานอน แต่ก็ยังไม่หลับ ผ่านไปอีกชั่วโมงหนึ่งก็ต้องลุกขึ้นขยี้ผมสองสามครั้งเชิงว่าขัดใจ แล้วก็ต้องลุกขึ้นจากเตียง ขึ้นไปยังชั้นสองของบ้าน เขาไม่สบายใจที่ทิ้งมิ่งกมลมาเสียดื้อๆ แน่นอนว่าวันสำคัญของเธอก็ย่อมหวังให้ได้ดั่งใจบ้าง

เขาเปิดประตูเข้าไปโดยยังไม่ได้เคาะด้วยซ้ำ ภายในห้องยังคงมืดมิดเหมือนที่เขาเดินออกมา แต่ในความเงียบกลับยังคงมีเสียงสะอื้นของมิ่งกมล เขาจรดฝีเท้าแผ่วเบามายืนอยู่ข้างเตียง มิ่งกมลเห็นเป็นเงาร่างสูงใหญ่ใส่เสื้อแขนยาวกางเกงขายาว

“ทำไมยังไม่นอนครับ”

“พี่ดรณ์ล่ะ มาทำไม”

“คุณหนูยังไม่หลับ ผมก็หลับไม่ลงหรอกครับ” เขาเดินเข้ามาและก้าวขึ้นเตียง ดึงร่างเปลือยให้นอนหงายจับสองขาเรียวแยกออกจากกัน แต่เจ้าตัวหุบขาฉับและผลักเขา

ดรณ์ไม่สนท่าทีต่อต้าน เขาบังคับให้สองขาแยกออกจากกันจนได้และฝังใบหน้าลงไป ปลายลิ้นรัวเร็วกับส่วนไวต่อสัมผัส

“อา พี่ดรณ์!”

ปลายนิ้วบดขยี้อยู่กับเกสรเล็กๆ ช่วยให้ดอกไม้งามหลั่งน้ำหวานออกมามากล้นจนเขาดูดกลืนแทบจะไม่ทัน กลิ่นกายเฉพาะตัวของมิ่งกมลยิ่งเร้าอารมณ์เขามากนัก แต่ก็พยายามเตือนตัวเองอยู่ตลอดว่าอย่าได้ทำอะไรไปมากกว่านี้ เขาจะเก็บความบริสุทธิ์ไว้ให้เธอสุดความสามารถ

ดรณ์เลื่อนมืออีกข้างขึ้นไปสัมผัสหน้าอกอิ่มเต่งตึงและเร่งปลายลิ้นรัว ปาดซ้ายปาดขวาและขึ้นลง สะโพกมิ่งกมลส่ายร่อนไปตามจังหวะรัวลิ้นของเขา เสียงครางดังคับห้อง ความเงียบสงัดด้านนอกจะเป็นอย่างไรไม่รู้ แต่ในห้องนอนนี้กลับร้อนแรงเพียงเพราะลิ้นกับมือของดรณ์เสียแล้ว

เสียงครางระรัวบอกว่าเธอใกล้จะถึงฝั่งฝันแล้ว ดรณ์เลยดูดดึงเต็มกำลัง เสียงหอบหายใจของเขาผสมกับของเธอแทบจะแยกไม่ออก ร่างเปลือยชื้นไปด้วยเหงื่อ สองมือขยุ้มผมดกหนาและยังแอ่นสะโพกจนสูงในขณะที่ดรณ์ก็หลับหูหลับตาส่งปลายลิ้นรัวแรงจนใบหน้าเขาฉ่ำเยิ้มไปด้วยน้ำหวานของเธอและในที่สุดมิ่งกมลก็กรีดร้องออกมาสุดเสียงเพราะความกระสั่นสุดกำลัง

ดรณ์สัมผัสได้ว่ามิ่งกมลสั่นไปทั้งกายด้วยความสุขสมที่เขาปรนเปรอให้เต็มที่ เขาเลียน้ำหวานจากดอกไม้งามทุกหยาดหยดและยกหน้าขึ้นมา มองผ่านความสลัวก็เห็นมิ่งกมลอกกระเพื่อมเพราะกำลังเหนื่อยหอบ เขาใช้แขนเสื้อเช็ดริมฝีปากและใบหน้าที่เลอะคราบน้ำหวานของเธอแล้วจึงเดินเข้าห้องน้ำไป

ผ่านไปเกือบสิบนาทีเขาออกมาพร้อมกับผ้าขนหนูชุ่มน้ำเพื่อจะเอามันมาเช็ดตัวให้มิ่งกมลอย่างที่เขาทำเป็นประจำ

“ทำไมไม่ให้มิ่งช่วยพี่ดรณ์” มิ่งกมลรู้ดีว่าที่เขาเข้าไปในห้องน้ำนานผิดปกติเพราะเขาก็กำลังมีอารมณ์และต้องรีบจัดการมันเช่นกัน

ดรณ์หยุดมือเล็กน้อย “ไม่ต้องหรอกครับ”

“พี่ดรณ์ยังช่วยมิ่งได้”

“หน้าที่ครับ” เขาขยับมืออีกครั้ง

“ไม่มีพ่อบ้านคนไหนทำเหมือนพี่ดรณ์”

“เพราะคุณหนูต้องการ”

“มิ่งต้องการมากกว่านี้”

“เห็นจะไม่ได้ครับ” ดรณ์เช็ดตัวให้มิ่งกมล ในขณะที่เธอนอนนิ่งๆ มองเขาผ่านความสลัว

“ถ้ามิ่งฟ้องคุณพ่อเรื่องที่พี่ดรณ์ล่วงเกิน?”

“ผมจะถูกไล่ออก แล้วก็อาจติดคุก”

“ถ้าอย่างนั้นก็ตามใจมิ่งสิคะ”

“ถ้าคุณหนูอยากให้ผมไปนอนคุกก็บอกท่านไปสิครับ” ดรณ์เอ่ยอย่างรู้เท่าทันความคิด

มิ่งกมลผลักมือเขาออก เขารู้ดีว่าเธอไม่กล้าเอาเรื่องนี้ไปฟ้องบิดา เพราะเธอยังต้องการเขา ยังอยากให้เขาอยู่ด้วยนานๆ คนทื่อเคร่งระเบียบอย่างเขาน่ากลัวเสียจริง