ตอนที่ 4 ไม่ต้องการ

ตอนที่ 4

ไม่ต้องการ

หลังจากงานศพของแม่สามีผ่านพ้น พัชราก็รู้สึกว่าทุกสิ่งทุกอย่างเปลี่ยนไป โดยเฉพาะสามีของเธอที่ไม่เหมือนเดิม จากผู้ชายธรรมดาเป็นแค่มนุษย์เงินเดือน ฐานะเท่าเทียมกันกับเธอ ตอนนี้เขากลายเป็นทายาทมหาเศรษฐี เขาต้องเดินทางไปนู่นไปนี่พบปะกับญาติพี่น้อง จนแทบไม่มีเวลากลับบ้าน

พัชรานั่งอยู่ที่เก้าอี้ นี่ก็ผ่านมานับสัปดาห์แล้วที่เธออยู่คนเดียวเพียงลำพัง ได้แต่ส่งข้อความคุยกับสามีแต่ไม่มีโอกาสได้เจอหน้า หญิงสาวคิดถึงเขามาก แต่เธอก็ไม่อยากทำให้เขาลำบากใจ แค่เขาหยิบยกเรื่องงานขึ้นมาอ้างเธอก็ไม่กล้ารบกวนแล้ว

พัชราอยู่ในช่วงว่างงาน เธอกำลังหางานใหม่แต่สุขภาพก็ไม่ค่อยสู้ดี หญิงสาวสงสัยว่าตัวเองอาจกำลังท้อง หลังจากซื้อข้าวของที่ตลาดเสร็จเธอก็แวะร้านขายยาก่อนเข้าบ้าน

“เอาที่ตรวจครรภ์สามอันค่ะ ขอคนละยี่ห้อนะคะ”

หญิงสาวแจ้งแก่เภสัช ที่เธอซื้อหลายอันก็เพื่อความแม่นยำ หลายปีมานี้เธออาศัยอยู่กับอภิวัฒน์และป้องกันมาโดยตลอด แต่ช่วงกลางปีที่ผ่านมา ชายหนุ่มบอกว่าอยากมีลูก เธอกับเขาถึงได้วางแผนเรื่องนี้ตั้งแต่เนิ่นๆ

พัชราหยุดกินยาคุมมาสักพักแล้ว เธอมีความสัมพันธ์กับสามีครั้งล่าสุดก็เมื่อเดือนก่อน แต่หลังจากนั้นเธอกับสามีก็แทบไม่มีเวลาด้วยกัน หลังจากที่แม่สามีเสียชีวิตก็ยุ่งวุ่นวายอยู่กับการจัดงานศพ

ยิ่งช่วงนี้สามีกำลังวุ่นวายอยู่กับการพบปะญาติพี่น้องฝั่งพ่อ ยิ่งทำให้ความสัมพันธ์ของเธอกับเขาห่างเหิน

พัชรากลับมาถึงบ้าน เธอรีบเข้าห้องน้ำพร้อมกับนำที่ตรวจครรภ์เข้าไปด้วย หญิงสาวใช้เวลาไม่ถึง 10 นาทีในการตรวจ เพียงครู่เดียวที่ตรวจครรภ์ทั้ง 3 อันก็ขึ้นขีดสีแดง 2 ขีดเหมือนกัน

หญิงสาวตื่นเต้นเป็นอย่างมากเธอคิดว่านี่น่าจะเป็นข่าวดีที่สุดสำหรับชายหนุ่ม ในขณะที่กำลังดีใจพัชราก็ได้ยินเสียงรถแล่นเข้ามาจอดหน้าบ้าน

หญิงสาวเดินไปที่หน้าต่างเห็นว่าสามีกลับมาเธอจึงรีบลงมาหาเขาทันที

“กลับมาแล้วหรือคะ หิวไหม ฉันกำลังจะทำกับข้าวอยู่กินด้วยกันนะคะ”

หญิงสาวเอ่ยชวน อภิวัฒน์มีสีหน้าลำบากใจ เขามาที่นี่เพื่อมาเอาเอกสารเพียงครู่เดียวเท่านั้นแล้วจะรีบไป แต่พอหญิงสาวชวนก็ทำให้เขาลังเลเล็กน้อย ก่อนเอ่ยปฏิเสธ

“ผมขอโทษนะ พอดีผมติดงานอยู่น่ะ”

หญิงสาวหน้าเสีย เธอฝืนยิ้มให้สามีก่อนมองเขาที่รีบวิ่งขึ้นไปข้างบนเพื่อหาเอกสาร พัชรานั่งรอที่โซฟารอสามีลงมาข้างล่าง เธออยากพูดคุยกับเขาสักนิดแต่ท่าทางรีบร้อนของอภิวัฒน์ทำให้เธอไม่กล้าเข้าไปขวางทาง

“เดี๋ยวตอนเย็นผมกลับมา เพราะผมมีเรื่องสำคัญอยากจะคุยกับคุณ”

ชายหนุ่มเอ่ยอย่างรีบร้อยก่อนออกไป หญิงสาวเพียงพยักหน้าเธอฝืนยิ้มให้เขาอีกครั้ง แต่เมื่อลับสายตาชายหนุ่มใบหน้าของเธอก็หม่นลง

อภิวัฒน์ลาออกจากบริษัทเดิม ตอนนี้เขาย้ายไปทำงานที่บริษัทของพ่อในฐานะผู้ช่วยประธานบริษัท เธอเข้าใจดีว่าตอนนี้งานของเขาคงล้นมือ แต่ถ้าเป็นไปได้เธอก็อยากให้เขามีเวลาให้เธอบ้าง ไม่ใช่ทำแต่งานจนหลงลืมว่ามีคนรออยู่ที่บ้าน

“งานคงเยอะสินะ”

เธอพึมพำเสียงอ่อนก่อนเดินเข้าไปในครัว แม้ว่าช่วงเช้าชายหนุ่มจะไม่สามารถอยู่กินข้าวด้วยได้ แต่เขารับปากแล้วว่าตอนเย็นจะกลับมา ในระหว่างนี้พัชราจึงได้เตรียมวัตถุดิบเอาไว้ รอจนกว่าชายหนุ่มจะกลับมาตอนเย็น เธอกับเขาคงได้กินข้าวพร้อมหน้าพร้อมตากัน

กว่าเวลาจะผ่านไปหญิงสาวก็ตั้งหน้าตั้งตารอ ในที่สุดอภิวัฒน์ก็กลับมาอย่างที่รับปากเอาไว้ เขานั่งกินข้าวกับหญิงสาว ระหว่างนั้นก็ชำเลืองมองเธอเรื่อยๆราวกับว่ามีเรื่องอยากจะพูด

“มีอะไรหรือเปล่าคะ คุณบอกว่ามีเรื่องสำคัญจะคุยกับฉัน”

หญิงสาวเอ่ยถาม เห็นสายตาคนรักแล้วก็รู้สึกหายใจไม่ทั่วท้องราวกับว่าเรื่องที่เขากำลังจะพูดมันไม่น่าจะใช่เรื่องดี

“ผมมีความจำเป็นที่ต้องย้ายไปอยู่กับพ่อ”

หญิงสาวพยักหน้า ให้เธออยู่ที่ไหนเธอก็อยู่ได้ทั้งนั้นขอแค่มีเขาอยู่ด้วย

“แต่ผมต้องไปคนเดียว”

ประโยคถัดมาทำให้พัชราพูดไม่ออก เธอมองหน้าเขาอย่างไม่เข้าใจ

“หมายความว่ายังไงคะ”

อภิวัฒน์เองก็ไม่รู้จะอธิบายยังไง พ่อต้องการให้เขากลับไปอยู่ด้วยเพื่อช่วยงานบางอย่าง

“ผมต้องไปช่วยงานพ่อ ผมเลยอยากให้คุณอยู่ที่นี่ก่อน เพราะถึงคุณไปอยู่นู่นก็คงไม่มีคนดูแล อีกอย่างผมกลัวว่าคุณจะไม่คุ้นชินกับสถานที่ ก็เลยจะไปอยู่ที่นู่นคนเดียว”

“คุณไม่คิดบ้างหรือคะว่าฉันอยากอยู่กับคุณ”

หญิงสาวย้อนถามคราวนี้เป็นชายหนุ่มที่พูดไม่ออกเสียเอง

“แต่ผมจำเป็นต้องไปเพราะเรื่องงาน”

“ฉันเพิ่งรู้นะคะว่าคุณเห็นงานดีกว่าฉัน”

ที่ผ่านมาเธอพยายามเข้าใจมาตลอด แต่ตอนนี้เธอเข้าใจไม่ไหวแล้ว ตั้งแต่พ่อเขามาหาในวันนั้นเขาก็เปลี่ยนไป ไม่ใช่แค่คำพูดและท่าทางหรือแม้แต่แววตาเท่านั้น แต่การแต่งตัวและบุคลิกภายนอกของเขาก็เปลี่ยนไปด้วยเหมือนไม่ใช่สามีคนเดิมของเธอ

พัชรารู้ดีว่าอะไรที่ทำให้สามีเปลี่ยนไป แต่เธอไม่อยากพูด เธอแค่อยากรู้ว่าเขาสนใจความรู้สึกเธอบ้างหรือไม่

“ผมไม่ได้เห็นงานดีกว่า ที่ผมทำอยู่ก็ทำเพื่อคุณ ผมขอร้องได้ไหมพัด อย่าเพิ่งบอกใครเรื่องที่เราแต่งงานกัน”

หญิงสาวถึงกับช็อค รู้สึกเหมือนมีก้อนบางอย่างจุกอยู่ที่อก เธอมองสามีด้วยสายตาที่พร่าเลือน หยดน้ำตาค่อยๆไหลออกมาต่อหน้าเขา

“การที่คุณให้ฉันเก็บเรื่องแต่งงานเป็นความลับมันเป็นการทำเพื่อฉันยังไงคะ ฉันไม่เข้าใจ”

แค่ทำงานทำไมถึงมีเธออยู่ในชีวิตไม่ได้ งานที่ว่าคืออะไร มันเกี่ยวข้องยังไงทำไมเขาถึงไม่อยากให้เธอไปอยู่ด้วย

หญิงสาวไม่เข้าใจและไม่คิดจะทำความเข้าใจเพราะเธอรู้สึกว่าเหตุผลที่ชายหนุ่มอ้างมามันฟังไม่ขึ้น

“พัด”

หญิงสาวลุกขึ้นหันหลังไม่อยากให้ชายหนุ่มเห็นน้ำตาของเธออีก

“ถ้าคุณจะไปคุณก็ไปเถอะค่ะ ไม่ต้องสนใจฉัน คุณไปอยู่ในที่ของคุณเถอะ”