ตอนที่ 5 ไม่ยอมเจอ

ตอนที่ 5

ไม่ยอมเจอ

หลังจากวันนั้นพัชราก็ไม่ยอมคุยกับอภิวัฒน์อีกเลย แม้ว่าเขาจะส่งข้อความมาเธอก็ไม่อ่าน พัชราเสียความรู้สึกมากกับสิ่งที่สามีทำ ทั้งๆที่เธอคือคนที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขมากับเขา แต่เขาก็ยังทิ้งเธอได้ลงคอ หญิงสาวตัดสินใจที่จะไม่บอกเรื่องลูก เพราะรู้สึกว่าบอกไปก็คงไม่มีประโยชน์อะไร ตอนนี้อภิวัฒน์เปลี่ยนไปแล้ว เขาไม่ใช่สามีคนเดิมของเธออีกต่อไป

บ้านหลังนี้เป็นบ้านแม่สามี เป็นทรัพย์สินของสามี ที่นี่ไม่มีอะไรเป็นของเธอเลยสักอย่าง หญิงสาวตัดสินใจนำเงินเก็บที่ได้จากการทำงานออกไปเช่าบ้านหลังใหม่ เธอจะไม่ยอมติดอยู่ที่นี่อยู่ในสถานะเมียลับๆของอภิวัฒน์เด็ดขาด

ในเมื่อเขาไม่ให้เกียรติเธอและอายที่มีเธอเป็นภรรยา เธอก็ไม่จำเป็นที่ต้องอยู่กับเขาต่อไป

หญิงสาวค่อยๆทยอยเก็บข้าวของ เธอใช้เวลาเพียงไม่กี่วันในที่สุดก็ขนของมาถึงบ้านหลังใหม่ บ้านหลังนี้อยู่ในหมู่บ้านมีรั้วรอบขอบชิด ค่าเช่าแพงสักหน่อยแต่เพื่อคุณภาพชีวิตที่ดีเธอจึงต้องยอมจ่าย

หญิงสาวเริ่มหางานทำอีกครั้ง กำลังจะมีอีกหนึ่งชีวิตเกิดมา เธอจำเป็นต้องหาเงินเพื่อเก็บไว้จุนเจือลูกและในอนาคต

พัชราไม่คิดจะะหัวกลับไปขอความช่วยเหลือจากอภิวัฒน์ การที่เขาตัดสินใจแบบนั้นเท่ากับว่าเขาต้องการตัดเยื่อใยจากเธอ ต่อให้เขารู้ว่าตอนนี้เธอกำลังท้องเขาก็คงไม่รู้สึกอะไร

มาถึงบ้านหลังใหม่แล้วหญิงสาวค่อยๆจัดข้าวของให้เป็นระเบียบเรียบร้อย ในระหว่างนี้เธอก็ออกไปสมัครงานกับบริษัทใกล้ๆบ้าน จะได้สะดวกกับ การเดินทางไม่ต้องเสียเวลาและเหนื่อยโดยใช่เหตุ

“ย้ายมาอยู่ใหม่เหรอจ๊ะหนู”

ในขณะที่หญิงสาวกำลังรดน้ำต้นไม้ เธอก็ได้ยินเสียงใครบางคนทักทายมาจากทางด้านหลัง พัชราหันไปมองก่อนผงกศรีษะเพื่อทักทาย

“เพิ่งย้ายมาอยู่ได้สามวันค่ะ”

“ย้ายมาอยู่คนเดียวเหรอ อยู่คนเดียวแบบนี้คงเหงาแย่”

ถึงบ้านจะไม่ได้ใหญ่มากแต่มันก็ใหญ่เกินไปสำหรับคนคนเดียว แต่พัชราไม่คิดแบบนั้นเธอรู้สึกว่าที่นี่กว้างขวางปลอดโปร่ง หลังจากที่ดูมาหลายๆที่เธอก็ตัดสินใจเลือกที่นี่

“มาอยู่คนเดียวค่ะ แล้วคุณป้าอยู่กับใครคะ”

หญิงสาวพูดคุยกับเพื่อนบ้านเพื่อผูกมิตร

“บ้านป้าอยู่กันหลายคน ถ้าหนูมีอะไรอยากจะให้ช่วยเหลือก็บอกได้เลยนะ”

“ขอบคุณนะคะคุณป้า”

สำหรับบ้านหลังใหม่ในที่สุดเธอก็ได้รับ ความประทับใจเป็นครั้งแรก นอกจากเจ้าของบ้านที่ช่วยอำนวยความสะดวกแล้วเพื่อนบ้านก็เป็นมิตรอีกด้วย

พัชราคิดไม่ผิดเลยที่เลือกบ้านหลังนี้เป็นที่อยู่ใหม่ของเธอ

การหายตัวไปของพัชราทำให้อภิวัฒน์ร้อนใจมาก เมื่อกลับมาถึงบ้านเขาพบว่าข้าวของทุกอย่างของภรรยาหายไป และตัวเธอก็หายไปด้วย เขาติดต่อเธอไม่ได้สักพักแล้ว อาจเป็นเพราะว่าเรื่องวันนั้นทำให้เธอรู้สึกโกรธจนไม่อยากพูดคุยกับเขา

“กลับมาแล้วหรืออภิวัฒน์ หายหน้าหายตาไปนานเลยนะ เป็นยังไงบ้างล่ะเราทำใจเรื่องแม่ได้หรือยัง”

ชายชราปั่นจักรยานผ่านมา เห็นชายหนุ่มจึงเอ่ยทักทาย เขาเคยเป็นพ่อค้าอยู่ในตลาดสนิทสนมกับแม่ของอภิวัฒน์ เห็นชายหนุ่มมาตั้งแต่เล็กๆ เอ็นดู อีกฝ่ายเหมือนลูกเหมือนหลาน เจอทีไรก็ต้องทักทาย

“ก็รู้สึกดีขึ้นแล้วครับ”

อภิวัฒน์กวาดตามองไปรอบๆ คิดไม่ออกเลยว่าภรรยาของเขาจะไปอยู่ที่ไหน เธอไม่มีญาติพี่น้องพ่อแม่ก็เสียไปตั้งนานแล้ว เขาจึงจนปัญญาที่จะตามหาเธอ

“หาอะไรอยู่ หาเมียหรือเปล่า”

“เอ่อ ครับ พอดีผมกลับมาแล้วไม่เจอพัด”

ชายชราหัวเราะ เขาคิดว่าทั้งสองคงจะมีปัญหากันหญิงสาวถึงได้เก็บข้าวของหนีหายไปแบบนั้น แต่วันก่อนเขาเข้าไปรับซื้อของเก่าในหมู่บ้านแห่งหนึ่ง และบังเอิญเจอหญิงสาวกำลังยืนรดน้ำอยู่หน้าบ้านจึงได้แวะพูดคุยกัน เขาไม่ได้ถามเรื่องส่วนตัวของเธอแต่คิดว่าสองสามีภรรยาคงจะมีปัญหา ถึงได้แยกกันอยู่แบบนี้

“วันก่อนลุงไปเก็บของเก่าในหมู่บ้าน เห็นพัดเขาย้ายไปอยู่ที่นั่น ว่าแต่เขาไม่ได้บอกหรือว่าเขาย้ายไปไหน”

“เขาไม่ได้บอกอะไรผมเลยครับ หมู่บ้านที่ลุงไปเก็บของอยู่ที่ไหนครับ”

ชายหนุ่มเอ่ยถามข้อมูล เมื่อรู้ว่าตอนนี้ หญิงสาวอยู่ที่ไหนเขาจึงรีบขับรถไปหาเธอทันที ชายสูงวัยยังจำได้แม่นถืงลักษณะบ้านของพัชรา ทำให้ชายหนุ่มหาหญิงสาวเจอได้ไม่ยาก

อภิวัฒน์จอดรถหน้าบ้านหลังหนึ่งซึ่งตรงกับลักษณะที่ชายผู้นั้นบอก เขาก้าวลงมาจากรถกดกริ่งหน้าประตู

หญิงสาวไม่รู้ว่าใครมากดกริ่งหน้าบ้านเธอจึงเปิดประตูเดินออกมา แต่เมื่อเห็นว่าเป็นสามีเธอก็ไม่ลังเลเลยที่จะเดินกลับเข้าไปโดยไม่สนใจเสียงเรียกของเขา

“พัด คุยกันก่อนได้ไหม”

ชายหนุ่มเอ่ยขอร้อง แต่หญิงสาวก็ไม่ฟัง เธอยังโกรธกับสิ่งที่ชายหนุ่มพูดในวันนั้นจึงได้ตัดสินใจเดินเข้าบ้านเก็บตัวเงียบและไม่ออกมาอีกเลย

“พัด ออกมาคุยกันก่อน”

เขาต้องการเจรจาแต่หญิงสาวก็ไม่ยอมออกมา อภิวัฒน์ยืนอยู่นานหลายชั่วโมง หากไม่มีเสียงโทรศัพท์จากพ่อเขาก็คงไม่คิดจะผละไป

หญิงสาวยืนอยู่ที่หน้าต่าง มองดูชายหนุ่มที่ขับรถออกไปแล้ว เธอตั้งใจจะหนีมาที่นี่เพราะไม่อยากให้เขารู้เรื่องที่เธอกำลังท้อง แต่เขาก็ตามหาเธอจนเจอ หญิงสาวไม่เข้าใจเลยว่าชายหนุ่มเจอเธอได้ยังไง แต่เมื่อนึกขึ้นได้ว่าวันก่อนเธอเจอชายที่มาเก็บของเก่า เลยทำให้รู้ว่านั่นเป็นสาเหตุที่ทำให้ชายหนุ่มหาที่อยู่ของเธอเจอ

พัชราถอนหายใจ หากรู้ว่าชายผู้นั้นจะเอาเรื่องนี้ไปบอกอภิวัฒน์เธอคงไม่ออกมาคุยด้วย สู้เดินเข้าบ้านเก็บตัวเงียบไม่ออกไปพบเจอใครยังดีเสียกว่า

หญิงสาวอยากใช้เวลาทำใจสักระยะ ที่เธอมาอยู่ที่นี่เพราะไม่อยากให้ชายหนุ่มรู้เรื่องลูก แต่จู่ๆเขาก็ตามหาเธอเจอแล้วอย่างนี้เธอจะย้ายไปไหนได้อีก ค่ามัดจำบ้านก็จ่ายไปแล้ว ถ้าเธอออกตอนนี้เธอก็ต้องเสียค่ามัดจำฟรีๆ คิดแล้วก็ได้แต่หนักใจ ทำไมชีวิตของเธอถึงมีทางเลือกน้อยเหลือเกิน