ของขวัญวิวาห์ลับในหัวใจ

ตอนที่ 1

เคียงข้าง

การจากไปของแม่ทำให้อภิวัฒน์เศร้าโศกเสียใจเป็นอย่างมาก แม้ว่าจะทำใจมาระยะหนึ่งแล้วก็ตาม แต่เมื่อพบกับความสูญเสียจริงๆก็ทำให้เขาถึงกับ ซวนเซไปชั่วขณะ

อภิวัฒน์นั่งมองรูปภาพแม่ที่ตั้งอยู่หน้าโลงศพ รู้สึกใจหายครั้งแล้วครั้งเล่าแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ที่ผ่านมาเขาพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อยื้อชีวิตแม่ แต่ในเมื่อแม่ไม่ไหวเขาก็จำเป็นต้องปล่อยแม่ไป เขาไม่สามารถรั้งแม่ให้อยู่กับความทรมานได้

แม่ของเขาเป็นแม่ค้า ขายผลไม้อยู่หน้าตลาดมานานกว่า 20 ปี โดยอาชีพของแม่ทำให้มีเงินส่งเสียเขาจนเรียนจบ แต่สิ่งเหล่านี้ก็ต้องแลกกับการที่แม่ต้องทำงานหนักเพื่อเอาเงินมาส่งเขาเรียน ชายหนุ่มตั้งใจเอาไว้แล้วว่าหลังจากเรียนจบเขาจะทำงานหาเงินเลี้ยงดูแม่

แต่แม่ก็ไม่ยอมหยุดทำงาน ถึงแม้ว่าเขาจะมีงานทำแล้วก็ตาม และมีเงินเดือนมากพอที่จะจุนเจือครอบครัว แต่แม่ก็ยังคงยึดมั่นในอาชีพของตัวเอง

เมื่อ 2 ปีก่อน แม่ไม่สบายจึงตัดสินใจไปหาหมอ หลังจากผลตรวจออกมาก็พบว่าแม่เป็นมะเร็งระยะสุดท้าย เขาทำใจไม่ได้เพราะคนที่เสียศูนย์มากที่สุดคือตัวเขาเองไม่ใช่แม่

ถึงแม้ว่าตลอดการรักษาแม่จะไม่เคยแสดงท่าทางเจ็บปวดให้เขาเห็น แต่เขาก็รู้ว่าแม่ทรมานมาก ก่อนแม่จะจากไปไม่กี่เดือน แม่พร่ำบอกเขาเสมอว่าเรื่องเกิดแก่เจ็บตายเป็นเรื่องธรรมดา แม่ไม่อยากให้เขาเป็นทุกข์ อยากให้ปล่อยวางแล้วทำใจให้ได้

แต่เขาจะทำได้ยังไง เมื่อรู้ว่าความสูญเสียกำลังจะมาถึง มันก็ทำให้เขากินไม่ได้นอนไม่หลับ เขาเป็นเพียงคนธรรมดาที่มีชีวิตจิตใจ ไม่ใช่คนที่สามารถรับมือกับทุกความสูญเสียในชีวิตได้ดี

เขาเคยคิดมาตลอดว่าตัวเองเป็นคนเข้มแข็ง แต่เมื่อเจอเหตุการณ์นี้ทำให้เขารู้ทันทีว่าตัวเขาก็อ่อนแอไม่แพ้คนอื่นเลย

แม่ที่เป็นผู้หญิงที่เขารักมากที่สุดจากไปโดยไม่มีวันหวนกลับคืนมา มันทำให้เขารู้สึกใจหายทุกครั้งที่รู้ว่าตอนนี้ชีวิตเขาจะไม่มีแม่อีกแล้ว

ในขณะที่กำลังนั่งเศร้าจมดิ่งอยู่กับความรู้สึก มีมือหนึ่งที่คอยจับเขาไว้ไม่ยอมปล่อย

“กินข้าวก่อนไหมคะ”

เห็นว่าตั้งแต่เช้าชายหนุ่มไม่ยอมกินอะไรเลย พัชราก็ไม่สบายใจ เธอไม่อยากเห็นเขาเป็นแบบนี้และเชื่อว่าแม่เขาก็ไม่อยากเห็นเขาเป็นแบบนี้เช่นกัน

“ผมยังไม่ค่อยหิว”

“ไม่หิวก็กินสักคำก็ยังดีค่ะ นะคะ”

หญิงสาวตักข้าวต้มจ่อไปที่ปากชายหนุ่ม ถ้าเธอเมินเฉยไม่สนใจนั่นเท่ากับว่าเธอกำลังทำร้ายเขาทางอ้อม อภิวัฒน์เป็นอย่างนี้มาหลายวันแล้ว ช่วงหลังๆที่แม่ของเขาอาการทรุด เขาก็เริ่มกินข้าวน้อยลง บางทีก็นอนไม่หลับ เธอที่อยู่เคียงข้างก็พลอยเป็นไปด้วย

แต่เห็นชายหนุ่มอ่อนแอแบบนี้แล้วเธอจึงจำเป็นต้องเข้มแข็ง

ชายหนุ่มยอมกินข้าวแต่โดยดีแต่ก็กินได้แค่คำสองคำเท่านั้น

“ดื่มน้ำก่อนนะคะ”

พัชราคอยอยู่เคียงข้างดูแลสามี ในวันที่เขาทุกข์ใจมากที่สุดเธอไม่สามารถทิ้งเขาไปไหนได้ ตัดสินใจลางานยาวเพื่ออยู่ดูแลอภิวัฒน์

“พัด คุณง่วงหรือเปล่า คุณอยู่กับผมมาทั้งคืนแล้ว”

“ไม่ง่วงหรอกค่ะ”

เธอง่วงจนตาจะปิดแต่เพราะเป็นห่วงชายหนุ่มจึงพยายามฝืนตัวเอง แต่อภิวัฒน์ก็ดูออกว่าหญิงสาวไม่ไหว

“ง่วงก็นอนเถอะ”

ชายหนุ่มขยับเข้าไปใกล้หญิงสาว ดันศีรษะเธอให้พิงไหล่ เพียงครู่เดียวพัชราก็หลับทั้งๆที่ยังนั่งพิงชายหนุ่มอยู่

ตอนนี้เพิ่งเที่ยง ยังไม่ใช่ช่วงเวลาที่แขกจะมาฟังสวด เขากับหญิงสาวจึงพักผ่อนได้เต็มที่ แต่ตัวเขานอนไม่หลับได้แต่นั่งมองรูปแม่

ช่วงเย็นแขกเริ่มทยอยเข้ามาในงาน แม่ของเขาเป็นแม่ค้าที่ตลาดมานานกว่า 20 ปีจึงมีเพื่อนที่เป็นแม่ค้ามากมาย ในคืนนี้เจ้าของตลาดอาสาเป็นเจ้าภาพ แม่ค้าหลายคนก็เอาของที่ร้านมาเลี้ยงแขก อภิวัฒน์ยกมือไหว้ขอบคุณทุกคน รู้สึกซาบซึ้งในน้ำใจ แม้บางคนจะมีปัญหาบาดหมางกับแม่ ไม่ค่อยถูกกันสักเท่าไหร่ แต่ในวันนี้ก็มาร่วมงาน แถมยังช่วยจัดแจงเรื่องอาหารอย่างเต็มใจ

“แม่เขาไปสบายแล้วนะ”

ชายหนุ่มพยักหน้า ทุกคนก็ปลอบใจเขาแบบนี้ทั้งนั้น แต่มันก็ไม่ได้ทำให้ความรู้สึกของเขาดีขึ้นเลย เขายังคงทำใจไม่ได้กับการจากไปของแม่

“ขอบคุณนะครับที่อุตส่าห์มา”

ชายหนุ่มทำหน้าที่ของตัวเองได้เป็นอย่างดี เขายืนต้อนรับแขกอยู่ข้างหน้าเคียงข้างด้วยภรรยา พัชราชำเลืองมองคนรักด้วยความเป็นห่วง เห็นสีหน้าเขาไม่ค่อยดีเธอจึงบอกให้เขาไปพักผ่อนก่อน

อภิวัฒน์อดนอนมาตั้งแต่เมื่อวานแล้ว คงจะอ่อนเพลียมาก พอยืนนานๆก็ซวนเซจะเป็นลม

“ไม่เป็นไรผมยังไหว”

“คุณไม่ไหวค่ะ ไปพักเถอะ อย่าทำร้ายตัวเองแบบนี้เลยแม่คุณจะไม่สบายใจเอานะ ไปกินข้าวกินยาแล้วก็นั่งพัก เดี๋ยวทางนี้ฉันจัดการเอง”

เธอพักผ่อนจนเต็มอิ่มแล้ว แต่ชายหนุ่มดวงตาลึกโบ๋เนื่องจากอดหลับอดนอน เธอไม่อยากให้เขาทรมานตัวเองแบบนี้ จึงไล่เขาให้ไปพัก

“ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวผมมานะ”

ชายหนุ่มรู้สึกว่าตัวเองก็ไม่ไหวแล้วเช่นกัน เขาควรจะพักสักหน่อยจะได้ไม่เป็นภาระของคนรอบข้าง อภิวัฒน์เดินเข้ามาข้างใน กินข้าวสามสี่คำก่อนจะนั่งงีบอยู่ในมุมมืด

“อภิวัฒน์ไปไหนล่ะหนู”

“พอดีให้ไปพักค่ะ เขาไม่ได้นอนมาทั้งคืน”

หญิงสาวอธิบายให้แขกเข้าใจว่าทำไมเธอถึงมายืนอยู่ตรงนี้คนเดียว พัชราต้อนรับแขกคอยดูแลเรื่องอาหารการกินและน้ำดื่ม

ถึงเวลาพระสวดหญิงสาวก็ยังคอยดูแลแขก ไม่ขาดตกบกพร่อง เธอชำเลืองมองไปทางสามีเห็นว่าเขายังคงหลับอยู่ก็เบาใจ เห็นเขาได้พักผ่อนเธอก็สบายใจ

หลังจากที่แขกทยอยกลับไป หญิงสาวก็เดินมาหาสามี เขายังหลับสบายเธอก็ไม่กล้าปลุก พัชรานั่งลงข้างๆอภิวัฒน์ แกะซองที่แขกมอบให้รวบรวมเงินเก็บใส่กระเป๋าของชายหนุ่มเอาไว้

ถึงแม้ว่าจะเป็นสามีภรรยากันแต่เธอก็ไม่เคยคิดฉกฉวยโอกาส เงินนี้เป็นเงินที่ทุกคนนำมาช่วยสำหรับค่าทำศพ เธอจึงไม่ควรยุ่งเพราะเป็นเงินทีชายหนุ่มควรจะจัดการเอง