ตอนที่ 3 เปลี่ยนไป

ตอนที่ 3

เปลี่ยนไป

อภิวัฒน์เงยหน้ามองขึ้นไปบนท้องฟ้า กลุ่มควันสีดำกำลังลอยขึ้นไปบนนั้น น้ำตาของเขาไหลรินลงมา ในตอนนี้ชายหนุ่มรู้สึกอ่อนแออย่างถึงที่สุด การสูญเสียครั้งใหญ่ทำให้เขายากที่จะทำใจ ในวันนี้เขาไม่มีแม่อีกแล้ว นึกถึงทีไรก็ใจหายทุกครั้ง

พัชราคอยอยู่เคียงข้างสามี จับมือเขาไม่ยอมปล่อย สามีของเธอเพิ่งสูญเสียสิ่งที่สำคัญที่สุดในชีวิตไป เขาคงทำใจไม่ได้ ถึงได้ร้องไห้ออกมาแบบนี้

“แม่ไปสบายแล้ว แม่ไม่ต้องทุกข์ทรมานอีกแล้ว”

หญิงสาวปลอบใจ อยากให้ชายหนุ่มมองอะไรในแง่ดีเผื่อว่าความเศร้าในใจจะเบาบางลง เกิดแก่เจ็บตายมันเป็นเรื่องที่ทุกคนต้องพบเจออยู่แล้ว ไม่ว่าใครก็ตามไม่สามารถหลีกหนีความตายได้พ้น แม้แต่ตัวเธอเองกับอภิวัฒน์สักวันก็ต้องจากกัน ถึงเวลานั้นก็ไม่มีใครหยุดยั้งธรรมชาติได้อยู่ดี

หญิงสาวรู้ว่าชายหนุ่มยังทำใจไม่ได้กับ ความสูญเสีย แต่เธอก็คาดหวังว่าเร็วๆนี้เขาจะสามารถกลับมาใช้ชีวิตอย่างมีความสุขได้อีกครั้ง

หลังจากงานศพเสร็จสิ้น ชายหนุ่มกับหญิงสาวก็นำเถ้ากระดูกไปลอยอังคารที่แม่น้ำ ทั้งสองนั่งอยู่บนเรือ พัชรามองสามีที่กำลังโปรยเถ้ากระดูก ลงไปในน้ำ เธอบีบมือเขาเบาๆเพื่อให้กำลังใจ

“เรากลับบ้านกันเลยไหมคะ”

ชายหนุ่มพยักหน้า ตอนนี้เขาไม่อยากไปไหน ไม่อยากเจอหน้าใคร อยากอยู่เงียบๆคนเดียวเพียงลำพัง

เมื่อกลับมาถึงบ้านอภิวัฒน์ก็ขังตัวอยู่แต่ในห้อง พัชราก็เข้าใจเพราะคิดว่าเขาคงอยากจะใช้เวลากับตัวเองสักพัก เธอจึงได้ปล่อยให้ชายหนุ่มอยู่คนเดียว ส่วนตัวเองก็เก็บกวาดบ้าน เก็บเสื้อผ้าข้าวของซึ่งเป็นของแม่สามีนำไปไว้ในห้องเก็บของ

ที่เธอทำแบบนี้เพราะไม่ต้องการให้สามีเห็นข้าวของของแม่แล้วรู้สึกอาลัยอาวรณ์ ขอให้เขาผ่านช่วงเวลานี้ไปก่อน แล้วของทุกอย่างเธอจะเอามาเก็บไว้ที่เดิม

เวลาผ่านไปนานหลายชั่วโมงถึงเวลาอาหารเย็น หญิงสาวยกอาหารขึ้นมาข้างบน แง้มประตูแอบมองสามีที่อยู่ข้างใน เขากำลังนั่งดูอะไรบางอย่างอยู่ เธอจึงเคาะประตูเพื่อให้รู้ว่าเธอมา ไม่ได้ถือวิสาสะเดินเข้าไปในทันที

“ทำอะไรอยู่คะ”

อภิวัฒน์กำลังนั่งดูรูปแม่ เขาคิดถึงแม่มาก และรูปถ่ายก็เป็นสิ่งเดียวที่ทำให้เขายังคงจดจำได้ว่าครั้งหรือเขาเคยมีแม่อยู่

“กินข้าวก่อนนะคะ เย็นมากแล้ว”

หญิงสาววางถาดอาหารลงบนโต๊ะ เธอไม่ได้หวังให้ชายหนุ่มกินจนหมดชามแต่อย่างน้อยๆให้เขากินบ้างก็ยังดี เพราะวันนี้ตลอดทั้งวันเขาแทบไม่กินอะไรเลยนอกจากขนมปังก้อนเดียว

“ผมมีเรื่องอยากจะคุยกับคุณ”

“เรื่องสำคัญหรือเปล่าคะ กินข้าวให้เสร็จก่อนไหมแล้วค่อยคุย”

“พอดีว่าผมต้องไปเจอพวกญาติๆ พ่ออยากให้ไปทำความรู้จักเอาไว้ แต่ว่าผมคงต้องไปคนเดียวก่อน คุณโอเคหรือเปล่า”

พัชราพยักหน้า ถ้าชายหนุ่มได้ไปเจอญาติพี่น้องบางทีอาจจะทำให้ความเศร้าในใจของเขาลดน้อยลงบ้าง เขาสูญเสียแม่ไปแล้วคงจะรู้สึกเสียศูนย์ ไม่น้อย แต่พอมีพ่อก้าวเข้ามาในชีวิตก็อาจจะทำให้เขารู้สึกดีขึ้น

หญิงสาวเห็นว่าสิ่งที่ชายหนุ่มขอเป็นสิ่งที่ก่อให้เกิดประโยชน์กับตัวเขาเธอจึงได้ยอมให้เขาไป

“ไปทำความรู้จักญาติๆเอาไว้ก็ดีนะคะ แล้วคุณจะไปวันไหนคะ”

“ผมว่าจะไปพรุ่งนี้”

หญิงสาวเพียงพยักหน้าแต่ไม่ได้พูดอะไร เธอไม่อยากซักไซ้อะไรมากเพราะเห็นว่าเป็นเรื่องส่วนตัวของคนรัก

เวลาสามทุ่มเเล้วแต่อภิวัฒน์ก็ยังไม่กลับบ้าน หญิงสาวส่งข้อความไป ชายหนุ่มพิมพ์บอกว่าคืนนี้จะค้างที่บ้านพ่อ เธอจึงไม่ได้ว่าอะไรเพราะคิดว่าพรุ่งนี้เช้าเขาก็คงจะกลับมา

หญิงสาวมัวแต่ยุ่งวุ่นวายเรื่องงานจนแทบไม่ได้สนใจสามี แม้ว่าเขาจะหายไปนานกว่าสามวันแต่เธอก็ไม่ได้เอะใจอะไรคิดว่าเขาคงจะใช้เวลากับญาติพี่น้องจึงไม่ได้โทรตาม อีกอย่างช่วงนี้เธอก็มีปัญหาเรื่องงานจึงต้องเคลียร์เรื่องตัวเองให้เสร็จก่อน

พัชราเครียดกับสิ่งที่ตัวเองกำลังเผชิญอยู่ เธอถูกหัวหน้ากลั่นแกล้งจนเริ่มทนไม่ไหว ตอนแรกเธอก็ตั้งใจว่าจะทนต่อไปและพยายามไม่สนใจ แต่วันนี้ความอดทนของเธอมันหมดลงแล้ว หญิงสาวตัดสินใจยื่นใบลาออกเพราะไม่ต้องการที่จะทำงานร่วมกับคนที่ไร้วุฒิภาวะ

เธอไม่รู้สึกเสียใจเลยสักนิดที่เดินออกมา เพราะอย่างไรเธอก็สามารถหางานใหม่ได้อยู่ดีไม่จำเป็นต้องทนอยู่ในสภาพแวดล้อมที่เต็มไปด้วยผู้คนที่มีความคิดแย่ๆ

หญิงสาวเดินทางกลับมาถึงบ้านช่วงเที่ยง เห็นว่าสามีกลับมาก็ดีใจ เธอตรงเข้าไปสวมกอดเขาต้องการกำลังใจเป็นอย่างมากหลังจากที่เจอเรื่องหนักหน่วงมาทั้งวัน

“ทำไมไปนานจังเลยล่ะคะ”หญิงสาวเอ่ยถามรู้สึกน้อยใจอย่างบอกไม่ถูก

“พอดีว่าพ่อผมพาไปเจอญาติหลายคน ต่างคนก็อยู่คนละจังหวัดเลยต้องใช้เวลาเดินทาง”

ชายหนุ่มมีสีหน้าลำบากใจ เขามองหญิงสาวด้วยสายตาแปลกๆก่อนจะเอ่ยขึ้น

“เดี๋ยวผมต้องกลับไปที่บ้านพ่ออีก คุณอยู่ คนเดียวได้ใช่ไหม”

หญิงสาวเงียบไปพักหนึ่งก่อนพยักหน้า เธอเม้มปากมองสามีด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความน้อยใจ เธออยากให้เขาอยู่แต่เธอก็ไม่กล้าพอที่จะกีดกันเขากับครอบครัว

อภิวัฒน์เพิ่งมีโอกาสได้ใช้เวลากับพ่อ เธอจึงไม่อยากขัดขวางความสุขของสามี

“ขอบคุณนะที่เข้าใจผม”

ชายหนุ่มสวมกอดหญิงสาว ปกติเธอจะรับรู้ได้ถึงความอบอุ่น แต่แปลกที่เธอไม่สามารถสัมผัสได้ถึงความรู้สึกนั้น

พัชรารู้สึกว่าสามีของเธอเปลี่ยนไป หลังจากที่เขากลับมาจากบ้านพ่อ เขาก็ดูแปลกไปทั้งท่าทางและแววตา หญิงสาวไม่อยากคิดมาก แต่มันก็อดคิดไม่ได้ ตอนนี้เขาเป็นลูกชายมหาเศรษฐีไม่ใช่ลูกแม่ค้าเหมือนเมื่อก่อน ฐานะของเธอกับเขาก็แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง เมื่อเขาเข้าไปอยู่ในสังคมนั้น มันก็อาจจะทำให้เขามีความคิดที่เปลี่ยนไป

หญิงสาวกลัวใจสามี ถึงแม้ว่าที่ผ่านมาเธอจะเชื่อใจเขามากและคิดว่าตัวเองรู้จักเขาดีที่สุด แต่หลังจากที่เขากลับมาจากบ้านหลังนั้นเธอกลับรู้สึกว่าสามีของเธอเปลี่ยนไป…ไม่เหมือนเดิม