ตอนที่ 2 ผู้ชายปริศนา

ตอนที่ 2

ผู้ชายปริศนา

เดินทางมาถึงคืนสุดท้ายอภิวัฒน์มีสีหน้าที่ดีขึ้นมากกว่าวันแรก แต่ถึงอย่างนั้นดวงตาของเขาก็ยังคงหม่นหมอง พัชราเข้าใจดี เธอเองก็เคยเป็นคนที่สูญเสียมาก่อนและในเวลานั้นอภิวัฒน์ก็คือคนที่อยู่เคียงข้างเธอ ในวันนี้เมื่อเขาสูญเสียเธอจึงอยู่เคียงข้างเขาไม่ไปไหน

ในฐานะภรรยาเธอไม่สามารถปล่อยให้สามีเผชิญหน้ากับความโศกเศร้าเพียงลำพัง แม้ว่าตัวเธอเองจะเสียใจกับการสูญเสียแม่สามีไปอย่างกระทันหันแบบนี้ แต่เธอก็ต้องเข้มแข็งเพื่อสามีของเธอ

หญิงสาวยังคงทำหน้าที่ยืนต้อนรับแขกเหมือนเดิม ส่วนอภิวัฒน์แยกไปดูแลเรื่องน้ำและอาหาร ทั้งสองแบ่งหน้าที่กันอย่างชัดเจน ช่วยอำนวยความสะดวกให้แขกเหรื่อที่อุตส่าห์สละเวลามาฟังพระสวด

“แขกมากันเยอะแล้ว คุณไปหาข้าวกินเถอะ ผมเห็นว่าคุณยังไม่ได้กินข้าวเลยตั้งแต่เช้า”

หญิงสาวพยักหน้า เธอทำงานคนละบริษัทกับชายหนุ่ม บรรยากาศการทำงานในบริษัทของเธอไม่ค่อยดีเท่าไหร่ เพื่อนร่วมงานก็ไม่ค่อยเป็นมิตร โดยเฉพาะหัวหน้าที่ดูเหมือนจะไม่ชอบหน้าเธอเอามากๆ แม้ว่าเธอจะลาหยุดแล้วก็ตาม แต่ก็ยังต้องรับผิดชอบงานไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ

ทำให้ช่วงเช้าเธอต้องนั่งเคลียร์งานอยู่หลายชั่วโมงกว่าจะเสร็จ พอช่วงเที่ยงก็มีแขกเดินทางมาบ้างประปราย ทำให้เธอไม่มีเวลากินข้าว เพราะต้องช่วยสามีต้อนรับแขก

“ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวฉันมานะคะ”

หญิงสาวเดินเข้ามาทางด้านหลัง ถือจานข้าวมานั่งกินคนเดียวใต้ต้นไม้ บรรยากาศในวัดค่อนข้างเงียบเนื่องจากว่าดึกแล้ว แต่โดยปกติพัชราไม่ใช่คนกลัวผีเธอจึงไม่ได้สนใจแม้ว่าตอนนี้ตัวเองจะนั่งอยู่หลังเมรุก็ตาม

ที่เธอเลือกนั่งตรงนี้เพราะจะได้เห็นสามีในสายตา เธอเป็นห่วงเขาไม่อยากอยู่ห่างแม้แต่วินาทีเดียว หญิงสาวนั่งกินข้าวไปด้วยสายตาก็จับจ้องไปที่สามี ในขณะนั้นเธอสังเกตเห็นว่ามีรถหรูคันหนึ่งขับเข้ามา เธอคงจะไม่สนใจถ้าหากรถคันนั้นไม่จอดหน้าศาลาที่ตั้งศพแม่สามี

ชายวัยกลางคนบุคลิกดีก้าวลงมาจากรถ เขาสวมสูทสีดำท่าทางภูมิฐาน แว่นหนาไม่สามารถปกปิดความเศร้าในดวงตาได้ อีกฝ่ายเดินเข้ามาด้านใน ก่อนนั่งลงหน้าโลง เงยหน้ามองอยู่อย่างนั้นนานหลายนาที

พัชราวางจานข้าวลงข้างๆ มองตรงเข้าไปในศาลา ความสนใจทั้งหมดพุ่งตรงไปที่ผู้ชายคนนั้น หญิงสาวมองหาสามี ดูเหมือนว่าสามีของเธอจะไม่ทันสังเกตเห็นว่ามีแขกคนใหม่เข้ามา

ผู้ชายคนนั้นถือช่อดอกไม้สีขาวเข้ามาด้วย เขาวางไว้บนโลงศพก่อนจุดธูป ในขณะที่พนมมือไหว้สายตาจ้องมองรูปภาพไม่ละไปไหน

“ทำไมไม่คุ้นหน้าเลยนะ”

เธออยู่กับอภิวัฒน์มาหลายปี แต่ไม่เคยเจอผู้ชายคนนี้เลยสักครั้ง เธอไม่รู้มาก่อนว่าสามีของเธอสนิทสนมกับคนรวย จะบอกว่าเป็นเจ้านายของเขาก็ไม่น่าใช่เพราะเธอเคยเจอเจ้านายของเขาหลายครั้ง และจำได้ว่าเจ้านายของสามีหน้าตาแบบไหน

“น้องพัด”

หญิงสาวหันมองไปข้างหลัง เธอรีบลุกขึ้นก่อนยกมือไหว้หัวหน้าสามี

“นึกว่าคุณน้อยติดงาน”

“พอดีพี่ทำงานเสร็จแล้วก็เลยแวะมา”

อภิวัฒน์ก็เป็นลูกน้องของเธอ อีกฝ่ายเพิ่งสูญเสียเธอเองก็ต้องมาแสดงความเสียใจ พัชรารู้สึกอิจฉาสามีอยู่ไม่น้อย บรรยากาศในที่ทำมาของเขาดีกว่าเธอมาก เพื่อนร่วมงานก็เป็นมิตร ดูแลกันและกัน ต่างจากที่ทำงานของเธอลิบลับ ทุกคนต่างแก่งแย่งชิงดี หากมีช่องโหว่ก็พร้อมที่จะทำลายกันโดยไม่สนความถูกต้อง

แต่ก็น่าแปลกที่เธอทนทำงานมาได้ตั้งหลายปี ไม่ลาออกสักที อาจเป็นเพราะว่าไม่ค่อยมีใครมาสนใจ เธอก็เลยไม่ได้รู้สึกเดือดร้อน

“พี่ขอแสดงความเสียใจด้วยอีกครั้งนะ ไม่คิดเลยว่าแม่สามีน้องพัดจะจากไปเร็วขนาดนี้”

แม่ขออภิวัฒน์เป็นแม่ค้าขายผลไม้ ขายอยู่ในตลาดซึ่งอยู่ใกล้กับบริษัท ทุกคนจึงรู้จักสนิทสนมและคุ้นเคยกับแม่ของอภิวัฒน์เป็นอย่างดี

“ทุกคนที่บริษัทฝากซองมาทำบุญด้วยนะ”

“ขอบคุณนะคะคุณน้อย”

หญิงสาวยกมือไหว้รับซองปึกใหญ่มาถือ

“เดี๋ยวเชิญคุณน้อยเข้าข้างในก่อนนะคะ เดี๋ยวพัดไปส่งค่ะ”

หญิงสาวเดินมาส่งหัวหน้าของสามี ทั้งสองทักทายกันเล็กน้อยก่อนที่หญิงวัยกลางคนจะเดินไปหาที่นั่ง เนื่องจากว่าใกล้ถึงเวลาสวดแล้ว ทุกคนจะต้องไม่ประจำที่

พัชรานั่งข้างสามี เธอสังเกตว่าสายตาของเขามองตรงไปที่ชายวัยกลางคนตลอดเวลา

“คุณรู้จักผู้ชายคนนั้นหรือเปล่า”

หญิงสาวกระซิบถาม เธอสงสัยมานานแล้วว่าผู้ชายคนนั้นเป็นใคร

“เขาเป็นพ่อผมเอง”

พัชราชะงัก แต่งงานมาหลายปีเธอไม่เคยรู้เลยว่าพ่อชายหนุ่มคือใคร อภิวัฒน์ไม่พูดเรื่องพ่อให้ฟัง ราวกับว่าไม่ต้องการพูดถึงอีกฝ่าย ดูจากสายตาของเขาในตอนนี้ก็พอจะรู้ เขาคงไม่สนิทกับพ่อถึงได้มองด้วยสายตาเย็นชาแบบนี้

“เขารู้ได้ยังไงคะว่าแม่เสีย”

“ผมเป็นคนส่งข่าวให้เขาเอง ผมอยากให้เขามาลาแม่ครั้งสุดท้าย”

เขารู้ว่าแม่ยังรักพ่อ แต่ทั้งสองอยู่ด้วยกันไม่ได้ ที่ผ่านมาเขารู้ว่าแม่กับพ่อติดต่อกันตลอด แต่แม่ก็ไม่เคยรับความช่วยเหลือจากพ่อแม้แต่บาทเดียว เพราะไม่ต้องการให้ใครมาดูถูกและคิดว่าแม่เข้าหาพ่อเพื่อเงิน

หลังจากที่พระสวดเสร็จแล้วแขกก็ทยอยกลับไป ชายวัยกลางคนเดินตรงเข้ามาหาลูกชาย สองพ่อลูกเผชิญหน้ากัน

“พ่อขอคุยด้วยหน่อย”

อภิวัฒน์ไม่ได้ปฏิเสธเดินตามพ่อไปแต่โดยดี พัชราเห็นว่าทั้งสองคนมีเรื่องอยากจะคุยกันส่วนตัวจึงไม่ได้ตามไปด้วย แต่ก็แอบมองอยู่ห่างๆด้วยความเป็นห่วงและสงสัย เธอเองก็อยากรู้ว่าทั้งสองคุยอะไรกัน แต่มันคงจะเสียมารยาทมากถ้าเธอเข้าไปแทรกกลางระหว่างพ่อลูก

หญิงสาวยืนมองอยู่ไกล มองสองพ่อลูกที่กำลังพูดคุยกัน หญิงสาวอธิบายความรู้สึกของตัวเองไม่ถูก เพราะเธอไม่รู้ว่าสามีของเธอรู้สึกยังไงกับการปรากฏตัวของพ่อ