9 ไร้ตัวตน

ภายในห้องนอนกว้างที่ถูกตกแต่งอย่างหรูหรา แต่สำหรับนัสรินห้องนี้กลับดูอ้างว้างและหนาวเหน็บเกินกว่าใครจะนึกถึง เมื่อสามีของเธอมีแต่ความเย็นชา

นัสรินนั่งเล่นมือถืออยู่บนเตียง มันแบบนี้ทุกคืนที่เธอมีเพียงโทรศัพท์มือถือเป็นเพื่อน

เสียงประตูห้องเปิดออกเบา ๆ ทำให้เธอสะดุ้งเล็กน้อย ณัฐวุฒิก้าวเข้ามาในห้องด้วยสภาพอิดโรยจากการทำงานหรืออาจจะจากการไปใช้เวลากับคนของเขามา

เขาวางกระเป๋าทำงานลงบนโต๊ะก่อนจะหันมามองนัสรินด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ราวกับเธอนั้นเป็นเพียงเฟอร์นิเจอร์ชิ้นหนึ่งในห้องที่เขาจำต้องวางไว้ให้ถูกที่

“ยังไม่นอนอีกเหรอโรส” เขาถามตามมารยาท เสียงนั้นไร้ซึ่งความใส่ใจ

“ยังค่ะ พี่ณัฐเหนื่อยไหมคะ”

“นิดหน่อยพี่ขอไปอาบน้ำก่อนนะ โรสอย่าเพิ่งรีบนอนล่ะ พี่มีเรื่องจะคุยด้วย”

“ค่ะ”

ไม่นานนักณัฐวุฒิก็ออกมาจากห้องแต่งด้วยชุดนอนสีเทาอ่อน เขานั่งลงที่โซฟาปลายเตียงก่อนจะเริ่มพูด

“หยุดยาวสามวันที่จะถึงนี้ คุณย่าบอกว่าจะพาแม่บ้านและคนขับรถไปทำบุญใหญ่ที่ต่างจังหวัด คงจะค้างคืนกันที่โน่น กลับมาอีกทีก็เย็นวันจันทร์”

“ค่ะ โรสทราบแล้วค่ะคุณย่าเพิ่งบอกเมื่อเย็น คุณย่ายังถามโรสเลยว่าจะไปกับท่านไหม”

“แล้วโรสตอบท่านว่ายังไงล่ะ”

“โรสบอกว่ารอถามพี่ณัฐก่อนค่ะ เราจะไปไหมคะ”

“พี่ว่าไม่ดีกว่า เดี๋ยวพี่จะบอกคุณย่าเองว่าพี่มีธุระต้องจัดการพี่คงไม่กับบ้านสักสองคืนนะ ถ้าเบื่อบ้านนี้ จะบินไปเที่ยวต่างประเทศสั้น ๆ หรือไปพักผ่อนที่ไหนก็ได้นะ พี่อนุญาต” เขาพูดรัวเร็วโดยไม่ยอมสบตาเธอ

“พี่ณัฐจะไปกับหมอวิชย์ใช่ไหมคะ” เธอถามออกไปตรง ๆ จนณัฐวุฒิหน้าตึงขึ้นมาทันที

“โรส เราคุยกันแล้วนะว่าอย่าก้าวก่ายพื้นที่ส่วนตัวของพี่ พี่จะไปไหนกับใครมันเป็นสิทธิ์ของพี่ ในเมื่อพี่ให้อิสระโรสทุกอย่าง ให้เงิน ให้ฐานะ โรสก็ควรจะรู้หน้าที่ตัวเองด้วย ที่สำคัญอย่าให้ใครรู้เรื่องที่เราคุยกันเด็ดขาด โดยเฉพาะคุณย่า” เขาเดินเข้ามาใกล้และพูดเสียงแข็ง

“โรสไม่บอกใครหรอกค่ะ โรสรักษาคำพูดเสมอ แต่โรสอยากเตือนพี่ณัฐด้วยความหวังดีนะคะ ว่าพี่ณัฐเองก็ควรระวังตัวให้มาก การไปค้างอ้างแรมข้างนอกบ่อย ๆ มันอาจจะทำให้คนสงสัยเอาได้นะคะ” หญิงสาวเตือนออกไป

“พี่กับวิชย์ระวังตัวกันมานานแล้วโรส ถ้าไม่รอบคอบพอ เราคงไม่เก็บความลับนี้มาได้หลายปีหรอก และจำไว้นะถ้าเรื่องนี้หลุดไปถึงหูคนอื่นจนทำให้ชื่อเสียงพี่หรือโรงพยาบาลเสียหาย โรสจะต้องเป็นคนรับผิดชอบเรื่องนี้ทั้งหมด พี่จะไม่ปล่อยให้โรสลอยตัวเหนือปัญหาเด็ดขาด” ณัฐวุฒิเหยียดยิ้มที่มุมปาก แววตาเต็มไปด้วยความมั่นใจในตัวเอง

คำขู่นั้นบาดลึกเข้าไปในใจ นัสรินมองชายที่เป็นสามีถูกต้องตามกฎหมายด้วยความรู้สึกผิดหวัง เธอสมเพชตัวเองที่เป็นเพียง เพียงเกราะกำบังให้เขากับคนรักแถมเขายังผลักความรับผิดชอบให้เธอถ้าหากทำความลับแตกอีกด้วย

“โรสทราบค่ะ พี่ณัฐไม่ต้องย้ำบ่อย ๆ หรอกค่ะ”

“ดีมาก เดี๋ยวพี่โอนเงินให้ใช้สำหรับวันหยุดที่จะถึงนะ” พูดจบเขาก็หยิบโทรขึ้นมาแล้วกดโอนเงินให้นัสรินหนึ่งแสนบาท

“ถ้าไม่พอบอกพี่ได้นะ”

“ขอบคุณค่ะ อันที่จริงพี่ณัฐไม่ต้องให้เงินโรสก็ได้นะคะ เพราะที่พี่จ่ายให้พ่อของโรสไปมันก็เยอะมากแล้ว”

“อย่าคิดมากเลย นั่นมันค่าจ้างแต่งงานแต่นี่มันเป็นค่าจ้างให้โรสเล่นละครในช่วงวันหยุด”

“ค่ะ โรสเข้าใจแล้ว” หญิงสาวตอบรับด้วยความเจ็บปวด

แล้วณัฐวุฒิก็เดินออกจากห้องไป ไม่ต้องบอกก็รู้ได้ว่าคืนนี้เขาจะนอนที่ห้องทำงานเหมือนอย่างเคย

นัสรินทิ้งตัวลงนอนบนเตียงกว้าง เธอเอื้อมมือไปสัมผัสที่ว่างข้างกายที่เย็นเฉียบหยาดน้ำตาเม็ดเล็กไหลรินลงบนหมอนช้า ๆ ความรู้สึกไร้ตัวตนมันกัดกินหัวใจเธอจนแทบไม่เหลือชิ้นดี ภายในบ้านหลังใหญ่ที่มีคนรับใช้มากมาย มีคุณย่าที่ใจดี มีสามีที่เพียบพร้อมในสายตาคนอื่น แต่เธอกลับรู้สึกเหมือนคนไร้ตัวตน เธอต้องทนกับสภาพนี้ไปอีกสิบเดือนกว่า

เธอหลับตาลงแล้วภาพของณัฐวุฒิที่เดินจากไปถูกแทนที่ด้วยภาพของชายอีกคน

สัมผัสอุ่น ๆ ที่เขาบีบมือเธอในรถ และคำพูดที่บอกว่าเธอมีตัวตนสำหรับเขาเสมอ มันวนเวียนอยู่ในหัวเหมือนมนต์สะกด ความอบอุ่นที่เขาหยิบยื่นให้ที่ร้านเสื้อผ้าเมื่อเย็นนี้ยังคงทิ้งร่องรอยไว้บนผิวหนัง

“เฮ้อ....ทำไมเรื่องแบบนี้ต้องเกิดขึ้นกับฉันด้วยนะ ทำไมพ่อต้องเอาเงินไปเล่นพนันจนหมุนเงินบริษัทไม่ทัน”

เธอถามตัวเองท่ามกลางความมืดมิด ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีที่เคยมีเริ่มสั่นคลอน เมื่อคนหนึ่งผลักไส แต่อีกคนหนึ่งกลับดึงดูดเข้าหาด้วยเปลวเพลิงที่แสนหวาน

เรื่องที่ติดอยู่ในใจของหญิงสาวไม่อาจเล่าให้ใครฟังได้เลย แม้กระทั่งเพื่อนสนิททั้งสามคนที่ทำร้านเสื้อด้วยกันก็ตาม เรื่องมันน่าอายเกินกว่าจะเล่าให้ใครฟังได้ ทุกอย่างมันเป็นความลับที่เธอต้องทนแบกรับ นัสรินคิดว่าถ้าหากครบสัญญาแต่งงานแล้วเธอจะไปจากที่นี่ไปใช้ชีวิตในที่ใดที่หนึ่งที่ไม่มีคนรู้จัก

หญิงสาวกอดตัวเองท่ามกลางความหนาวเหน็บของเครื่องปรับอากาศ นึกถึงคำพูดของอัคคีที่ว่า

‘อาอยากทำให้โรสมีความสุข’

ความคิดนั้นทำให้หัวใจที่เคยแห้งแล้งกลับเต้นแรงขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ แม้จะรู้ว่ามันคือความสัมพันธ์ที่ผิดทำนองคลองธรรม แต่นาทีนี้ สำหรับคนที่ถูกทิ้งให้ตายทั้งเป็นอย่างเธอ ความร้อนของไฟอาจจะดีกว่าความเหน็บหนาวที่ต้องเผชิญอยู่เพียงลำพังบนเตียงหลังนี้

แต่นัสรินก็รีบสลัดความคิดนั้นออกไปเพราะมันเป็นเรื่องที่ผิดและเธอจะไม่มีทางให้มันเกิดขึ้นอีกเด็ดขาด ถึงมันจะมีความสุขมากก็ตาม