5

“บะ... บอส...”

หญิงสาวรีบยันตัวกลับขึ้นมายืนตรงอย่างทุลักทุเล แก้มทั้งสองข้างขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความตกใจและความอับอาย

“หนู... หนูแค่จะบอกว่า หนูแอบยัดตาราง ‘นัดบอดพิเศษ’ กับลูกสาวท่านทูตสุดสวยไว้ให้บอสเย็นนี้ตอนหกโมงเย็นที่ร้านอาหารหรูใต้ตึกแล้วนะคะ บอสต้องไปนะคะ ห้ามเบี้ยวเด็ดขาด” พูดจบ ยัยแม่สื่อจำเป็นก็รีบหมุนตัว วิ่งแจ้นออกจากห้องทำงานแทบจะทันที ราวกับกลัวว่าหากอยู่ต่ออีกวินาทีเดียว หัวใจของตัวเองจะระเบิดออกมานอกอก

ปัง!

ประตูห้องปิดลง เหลือเพียงความเงียบปกคลุมทั่วห้องทำงาน

กวินทอดสายตามองตามแผ่นหลังบางที่วิ่งหายลับออกไป ก่อนค่อย ๆ ลดสายตาลงมองมือซ้ายของตัวเองอย่างใช้ความคิด

ความรู้สึกอุ่นวาบ...

กระแสไฟฟ้าประหลาด...

รวมถึงหัวใจที่เต้นแรงผิดจังหวะทุกครั้งที่ยัยพนักงานสาวซุ่มซ่ามคนนั้นเข้ามาใกล้ มันคืออะไรกันแน่

ชายหนุ่มกำมือหลวม ๆ พลางถอนหายใจแผ่วเบา ก่อนจะหยิบแฟ้มตารางนัดหมายขึ้นมาเปิดดู

เมื่อเห็นข้อความนัดหมายมื้อค่ำกับลูกสาวท่านทูตที่ถูกเพิ่มเข้ามา นัยน์ตาสีเข้มก็หรี่ลงทันที

มุมปากของเขายกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชา

“นัดบอดงั้นเหรอ ไร้สาระ ฉันไม่เคยเชื่อเรื่องความรักปัญญาอ่อนพวกนั้นอยู่แล้ว ยัยตัวแสบ หาเรื่องให้ฉันดีนักนะ”

“แต่งตัวสวยขนาดนี้ จะไปออกเดตกับหนุ่มไอทีห้องข้างบนหรือไงยัยฟ้า”

นิตาเอ่ยแซว พลางเหลือบมองเพื่อนสนิทที่วันนี้จัดเต็มทั้งเสื้อผ้า หน้า ผม ราวกับกำลังจะไปออกงานสำคัญ

“เดตเดิตอะไรล่ะ วันนี้ฉันมีภารกิจระดับชาติ ต้องไปเป็นกัปตันเรือคอยคุมเรดาร์ต่างหาก”

พราวฟ้าตอบอย่างมั่นอกมั่นใจ พลางตบกระเป๋าสะพายใบเก่งเบา ๆ ภายในนั้นมีข้อมูลของดุจดาว ไฮโซสาวสวย ลูกสาวท่านทูต ผู้ถูกเธอแอบยัดชื่อลงในตารางนัดหมายของกวินเรียบร้อยแล้ว

หากทุกอย่างเป็นไปตามแผน เย็นวันนี้บอสน้ำแข็งจะต้องตกหลุมรักสาวสวยคนนี้อย่างแน่นอน

หกโมงตรง ณ ร้านอาหารหรูชั้นล่างของอาคารสำนักงานใหญ่เริ่มคึกคักไปด้วยลูกค้าที่ทยอยเข้ามารับประทานอาหารมื้อค่ำ

พราวฟ้าสวมแว่นกันแดดสีดำ นั่งหลบอยู่มุมอับด้านหลังต้นไม้ประดิษฐ์ขนาดใหญ่ ห่างจากโต๊ะของกวินเพียงไม่กี่เมตร

มือบางยกเมนูอาหารขึ้นบังครึ่งหน้า ก่อนแอบชะโงกมองผ่านช่องว่างระหว่างใบไม้ปลอมอย่างลุ้นระทึก

“ดีมาก ตำแหน่งนี้มองเห็นทุกอย่าง แต่ไม่มีใครเห็นเรา” เธอพึมพำกับตัวเองด้วยความพึงพอใจ

ไม่นานนัก กวินก็เดินเข้ามาในร้านด้วยท่าทางสุขุมเช่นเคย

ชายหนุ่มในชุดสูทสีเข้มทรงสง่าเดินตรงไปยังโต๊ะที่จองไว้ ก่อนนั่งลงตรงข้ามดุจดาว ไฮโซสาวสวยที่ส่งรอยยิ้มหวานละลายใจให้เขาในทันที

พราวฟ้ากำหมัดแน่นด้วยความลุ้น

'เอาละ เริ่มคุยกันแล้ว สวยก็สวย หล่อก็หล่อ เหมาะกันอย่างกับกิ่งทองใบหยก ด้ายแดงจ๋า ย้ายฝั่งเดี๋ยวนี้เลยนะ'

ดวงตาของเธอจับจ้องไปยังนิ้วก้อยของกวินอย่างไม่กะพริบ

แต่... สิ่งที่เกิดขึ้นกลับตรงกันข้ามกับที่เธอคาดหวัง

ทันทีที่ดุจดาวยิ้มหวาน พร้อมเอื้อมมือไปแตะท่อนแขนของกวินอย่างอ่อนโยน

เส้นด้ายสีแดงเส้นหนาที่เชื่อมระหว่างกวินกับพราวฟ้าก็พลันเปล่งประกายสีชมพูวาบ ก่อนจะหดสั้นลงอย่างรวดเร็วราวกับหนังสติ๊กถูกดึงจนสุดแรง

'เฮ้ย! อย่าหดสั้นสิ! ยืดออกไปหาเขาสิ!'

พราวฟ้าหน้าซีด รีบขยับตัวจะลุกหนี

แต่ยังไม่ทันตั้งหลัก แรงกระชากประหลาดจากเส้นด้ายที่ตึงเปรี๊ยะก็ฉุดนิ้วก้อยของเธออย่างแรง

“ว้าย!” ส้นรองเท้าดันไปเกี่ยวเข้ากับขาโต๊ะพอดิบพอดี

ร่างบางเสียหลัก พุ่งถลาข้ามฟลอร์ร้านอาหารหรูราวกับถูกแรงเหวี่ยงจากเครื่องเล่นในสวนสนุก

ระหว่างทาง มือของเธอปัดโดนตะกร้าขนมปังและแก้วไวน์แดงจากโต๊ะข้าง ๆ จนทุกอย่างลอยละลิ่วกลางอากาศ

โครม!!

เสียงดังสนั่นไปทั่วร้าน พราวฟ้ารู้สึกเหมือนตัวเองตกลงบนอะไรบางอย่างที่แข็งแรงและอบอุ่น

เมื่อลืมตาขึ้น เธอก็พบว่าตัวเองกำลังนั่งอยู่บนตักของกวินเต็ม ๆ

ไวน์แดงหกเลอะเสื้อสูทราคาแพงของเขา เศษขนมปังโปรยกระจายเต็มโต๊ะ

และในวินาทีที่ร่างของทั้งสองแนบชิดกัน

เส้นด้ายสีแดงระหว่างนิ้วก้อยก็เปล่งประกายสีชมพูสว่างวาบขึ้นอีกครั้ง

แสงนั้นมีเพียงพราวฟ้าที่มองเห็น กระแสอุ่นวาบแล่นผ่านปลายนิ้วเข้าสู่หัวใจของเธอ จนร่างบางสั่นสะท้านอย่างห้ามไม่อยู่

“พราวฟ้า...” กวินเค้นเสียงต่ำลอดไรฟัน แม้ใบหน้าจะเต็มไปด้วยความหงุดหงิด แต่แขนแกร่งทั้งสองกลับโอบกระชับเอวบางของหญิงสาวไว้แน่นโดยอัตโนมัติ เพื่อไม่ให้เธอร่วงลงไปกองกับพื้น

ยิ่งเธอดิ้น... อ้อมแขนของเขากลับยิ่งกระชับแน่นขึ้น

“กรี๊ด! นี่มันอะไรกันคะคุณกวิน ยัยผู้หญิงบ้าคนนี้เป็นใครกัน” ดุจดาวลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ ตบโต๊ะเสียงดังฉาด ก่อนจ้องพราวฟ้าด้วยสายตาเหยียดหยาม

“ท่าทางซุ่มซ่าม แถมยังแต่งตัวตลก ๆ นี่หล่อนแอบตามคุณมาถึงนี่เหรอคะ”

“บะ... บอสคะ... ฟ้าไม่ได้ตั้งใจ... ฟ้าบินได้ค่ะ”

พราวฟ้าละล่ำละลักพูดจนลิ้นพันกัน หน้าแดงก่ำจนแทบระเบิด พยายามดันตัวเองลุกขึ้น แต่ยิ่งขยับ เส้นด้ายเจ้ากรรมก็ยิ่งตึงรั้งจนขยับลำบาก

“คุณดุจดาวครับ นัดวันนี้คงต้องจบลงแค่นี้”

กวินกล่าวด้วยน้ำเสียงสุขุม แต่ดวงตาคมกลับไม่ละไปจากใบหน้าตื่นตระหนกของหญิงสาวในอ้อมแขนเลยแม้แต่วินาทีเดียว

“ผมมีธุระด่วนต้องจัดการกับ 'ผู้ช่วย' ของผม”

“เหอะ! ไร้สาระที่สุด”

ดุจดาวสะบัดหน้าพรืด คว้ากระเป๋าแบรนด์เนม ก่อนเดินกระแทกส้นสูงออกจากร้านไปอย่างไม่รักษาภาพลักษณ์ ทั้งร้าน