4

จังหวะนั้นเอง...

“โอ๊ย... ปวดท้องจะตายแล้ว”

เสียงบ่นของพี่หน่อยหรือนิดา เลขานุการหน้าห้องของกวินดังขึ้นพอดี

“สงสัยเมนส์จะมา วันนี้พี่ขอลากลับก่อนนะ”

พราวฟ้าหูผึ่งทันที ราวกับเห็นประตูสวรรค์เปิดอยู่ตรงหน้า

“พี่หน่อยไปพักผ่อนเลยค่ะ วันนี้หนูฟ้ายอดเลขาฯ จะช่วยดูแลคุณกวินให้เอง!”

“จริงเหรอ”

“จริงที่สุดค่ะ รับรองไม่มีพลาด!”

นิดามองเธออย่างโล่งอก ก่อนรีบฝากงานแล้วเดินออกจากออฟฟิศไปทันที

ส่วนพราวฟ้าก็แอบกำหมัดแน่นด้วยความฮึกเหิม

'ปฏิบัติการแม่สื่อเฉพาะกิจพิชิตใจบอส เริ่มได้!'

ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...

“เข้ามา” น้ำเสียงทุ้มต่ำ เย็นเฉียบเป็นเอกลักษณ์ดังลอดผ่านบานประตูออกมา

พราวฟ้าสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนผลักประตูเข้าไปในห้องทำงานสุดหรู

วันนี้เธอไม่ได้มาในฐานะพนักงานการตลาดผู้โชคร้ายที่โดนบอสเรียกไปสับเป็นประจำ

แต่เธอมาในฐานะ แม่สื่อเฉพาะกิจ!

มือบางประคองถาดกาแฟอเมริกาโน่เย็นไม่ใส่น้ำตาล ซึ่งสืบข้อมูลจากนิดามาแล้วว่าเป็นเมนูโปรดของรองประธานหนุ่ม ก่อนเดินเข้าไปวางตรงหน้าเขาพร้อมรอยยิ้มหวาน

“กาแฟค่ะบอส ดำสนิท ขมปี๋ ไร้ความหวาน เหมือนชีวิตของบอสเลยค่ะ เอ๊ย เหมือนที่บอสชอบเลยค่ะ”

กวินละสายตาจากไอแพด ก่อนเงยหน้ามองพนักงานสาวที่วันนี้ดูร่าเริงผิดปกติ

แถมนิ้วก้อยข้างซ้ายของเธอยังขยับยุกยิกตลอดเวลา

หากเขารู้ความจริงก็คงได้แต่ถอนหายใจ เพราะเจ้าตัวกำลังพยายามสะบัดนิ้วเผื่อด้ายแดงจะหลุดออกเอง

“คุณมาทำหน้าที่แทนคุณหน่อย” กวินเลิกคิ้วเล็กน้อย

“ถูกต้องที่สุดค่ะบอส วันนี้ฟ้ายินดีรับใช้ ตอบสนองทุกความต้องการของบอสเลยค่ะ” หญิงสาวกางสมุดโน้ตขึ้นอย่างขยันขันแข็ง ก่อนขยิบตาให้หนึ่งที

“โดยเฉพาะ... ความต้องการทางด้านหัวใจ”

กวินชะงักไปเพียงเสี้ยววินาที ก่อนยกแก้วกาแฟขึ้นจิบ

“ถ้าหมายถึงเรื่องตารางงาน คัดเลือกตารางนัดหมายที่ส่งเข้ามาก็พอ ไม่ต้องเสนอหน้ามาพูดจาเลอะเทอะ”

“โธ่... บอสขา คนเราทำงานหนักก็ต้องมีเวลาพักผ่อนหย่อนใจบ้างสิคะ อายุอานามก็ไม่ใช่น้อย ๆ แล้ว หน้าตาก็หล่อระดับพระเอกซีรีส์ จะปล่อยให้หัวใจแห้งเหี่ยวเป็นผักชีโดนแดดได้ยังไง”

พราวฟ้าขยับเข้าไปใกล้โต๊ะอีกนิด พลางวางข้อศอกลงบนโต๊ะอย่างลืมตัว

“บอกพราวฟ้ามาเถอะค่ะ บอสชอบผู้หญิงแบบไหน อกฟูสะโพกดินระเบิด สายเรียบร้อยผ้าพับไว้ สาวเปรี้ยวเข็ดฟัน หรือสาวบอบบางน่าทะนุถนอม บอกมาเลยค่ะ ฟ้าจัดหาให้ได้ทุกรูปแบบ”

กวินมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยสายตาจับผิด

จากคนที่เมื่อไม่กี่วันก่อนยังทำหน้าราวกับอยากหนีเขาไปให้พ้น วันนี้กลับเปลี่ยนตัวเองมาเป็นแม่สื่อเสียอย่างนั้น

มันผิดปกติ...

ผิดปกติจนเขาเริ่มสงสัย

ชายหนุ่มวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะเสียงดัง "ตึก"

พราวฟ้าสะดุ้งเฮือกทันที

“คุณว่างมากใช่ไหม พราวฟ้า หรืองานที่ให้ทำมันน้อยไป”

กวินกอดอก เอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนัง ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอราวกับกำลังสอบปากคำผู้ต้องสงสัย

“ไม่น้อยค่ะไม่น้อย” เธอรีบโบกไม้โบกมือก่อนยิ้มทะเล้น

“งานการตลาดที่สั่งไปเสร็จแล้วหรือยัง ถึงมีเวลามาเสนอหน้าทำตัวเป็นกามเทพไร้สาระแถวนี้”

“งานน่ะใกล้เสร็จแล้วค่ะ แต่เรื่องหัวใจของบอสมันสำคัญกว่า” พราวฟ้าเถียงเสียงอ่อย แต่ยังยิ้มสู้

“หนูแค่หวังดี อยากเห็นบอสมีความสุข มีคนคอยดูแลเวลาเหนื่อยล้าจากงานไงคะ”

“ฉันไม่จำเป็นต้องมีใครดูแล และไม่จำเป็นต้องหาผู้หญิงคนไหนทั้งนั้น” กวินตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น แววตาของเขาหม่นลงเพียงชั่วขณะ ก่อนจะกลับมาเย็นชาดังเดิม

“โดยเฉพาะผู้หญิงที่เข้ามาเพราะผลประโยชน์หรือมองแค่เปลือกนอก”

พราวฟ้าชะงักไปเล็กน้อย คำพูดนั้นเหมือนซ่อนบาดแผลบางอย่างเอาไว้ แต่เธอก็ยังไม่ยอมแพ้

“บอสอย่าเพิ่งปิดกั้นตัวเองสิคะ โลกนี้ยังมีผู้หญิงดี ๆ อีกตั้งเยอะนา... อ๊ะ!”

พราวฟ้ากำลังโบกไม้โบกมือประกอบคำอธิบายอย่างออกรสออกชาติ ร่ายคุณสมบัติของผู้หญิงในอุดมคติราวกับเป็น

นายหน้าหาคู่มืออาชีพ

แต่เพราะมัวแต่พูดเพลิน เธอกลับลืมสนิทว่า ที่นิ้วก้อยของตัวเองยังมีเส้นด้ายสีแดงเส้นหนาผูกอยู่กับนิ้วก้อยของกวิน จังหวะที่หญิงสาวเหวี่ยงมือแรงเกินไป

เส้นด้ายแดงพลันตึงเปรี๊ยะ!

ราวกับมีใครดึงมันจากอีกฝั่งอย่างแรง

“ว้าย!” พราวฟ้าร้องลั่น เมื่อร่างทั้งร่างถูกแรงประหลาดกระชากจนเสียหลักพุ่งไปข้างหน้า

สองมือบางรีบยันลงบนโต๊ะทำงานไม้ตัวใหญ่เอาไว้ได้หวุดหวิด ใบหน้าของเธอหยุดห่างจากใบหน้าของกวินเพียงไม่กี่เซนติเมตร

ลมหายใจอุ่น ๆ ของทั้งคู่ประสานกันในระยะประชิด

และในวินาทีนั้นเอง เส้นด้ายสีแดงเข้มที่เชื่อมโยงนิ้วก้อยของทั้งสองก็เปล่งประกายสีชมพูสว่างวาบขึ้นอีกครั้ง แสงนั้นมีเพียงพราวฟ้าเท่านั้นที่มองเห็น

กวินชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาคมเข้มจับจ้องริมฝีปากจิ้มลิ้มของหญิงสาวที่อยู่ใกล้เสียจนแทบสัมผัสกันได้

หัวใจของรองประธานหนุ่มผู้เย็นชากระตุกแรง

ตึกตัก...

ตึกตัก...

จังหวะการเต้นที่ผิดปกติทำให้เจ้าตัวขมวดคิ้วแน่นด้วยความหงุดหงิด

'บ้าเอ๊ย... เป็นอะไรของเรา'

เขารีบดึงสติกลับมา ก่อนเอ่ยเสียงต่ำ

“ออกไป” แม้จะเป็นเพียงสองพยางค์สั้น ๆ แต่พราวฟ้าก็สัมผัสได้ว่าน้ำเสียงของเขาแปลกไปเล็กน้อย คล้ายกำลังพยายามกดความรู้สึกบางอย่างเอาไว้