2

“ผะ... ผี! ผีเด็ก”

พราวฟ้าดึงผ้าห่มขึ้นมาหน้าแทบไม่ทัน

“ผีเด็กบ้านเธอสิ ข้าคือกามเทพฝึกหัด รหัส 997 ต่างหาก ยัยมนุษย์ขี้บ่น” เสียงนั้นทำให้เธอแอบดึงผ้าห่มลงและเหล่ตามอง

เจ้าตัวเล็กกอดอก ทำหน้ายุ่ง ก่อนลอยมาอยู่ตรงหน้าของเธอ

“เพราะเธอชอบนินทาเรื่องความรักของคนอื่น ปรามาสว่าความรักเป็นเรื่องไร้สาระ แถมยังชอบแซะคนไม่มีคู่ เบื้องบนเลยส่งสายฟ้ามาดัดนิสัย และมอบภารกิจลงโทษให้เธอ”

“ภารกิจลงโทษ”

“ใช่! ตอนนี้ดวงตาของเธอได้รับการชำระล้างด้วยอสนีบาต จนสามารถมองเห็น ‘ด้ายแดงแห่งโชคชะตา’ ที่เชื่อมคู่แท้ของทุกคนบนโลก หน้าที่ของเธอคือเป็นแม่สื่อ จับคู่ด้ายแดงให้สำเร็จอย่างน้อยหนึ่งคู่ พลังนี่ถึงจะหายไปจากดวงตาของเธอ และเธอจะได้กลับไปใช้ชีวิตแบบมนุษย์ธรรมดา ไม่อย่างนั้น ก็จงทนมองตาข่ายด้ายแดงนี่ไปจนวันตายเถอะ”

พูดจบ กามเทพฝึกหัดก็หมุนตัวกลางอากาศ ก่อนร่างเล็ก ๆ จะค่อย ๆ จางหายไปในพริบตา ราวกับไม่เคยปรากฏตัวมาก่อน

พราวฟ้านั่งนิ่งอ้าปากค้าง หัวใจเต้นรัวเสียยิ่งกว่ามือกลองวงร็อก

เช้าวันรุ่งขึ้น พราวฟ้าจำใจลากสังขารกลับเข้าบริษัท เพราะเคลียร์วันลาต่อไม่ได้อีกแล้ว

หญิงสาวเดินเข้ามาในออฟฟิศด้วยสีหน้าซีดเซียวราวกับศพเดินได้ แว่นกันแดดสีดำสนิทถูกสวมปิดดวงตาเอาไว้ เพราะทุกครั้งที่เธอมองเห็นด้ายแดงนับร้อยนับพันเส้นพาดไขว้กันไปทั่วทั้งแผนก ความรู้สึกเวียนหัวก็ถาโถมเข้ามาจนแทบอาเจียน

“ยัยฟ้า แกฟื้นจากโดนฟ้าผ่าแล้วเหรอ ฉันนึกว่าแกจะกลายเป็นโกโก้ครันช์ไปแล้ว”

ต่ายหรือนิตา เพื่อนสนิทสาวร่วมแผนก รีบวิ่งเข้ามากอดแขนเธอด้วยสีหน้าดีใจ

พราวฟ้าค่อย ๆ เลื่อนแว่นลงต่ำเล็กน้อย ก่อนเหลือบมองไปยังนิ้วก้อยของเพื่อน เส้นด้ายสีแดงผูกอยู่ตรงนั้นจริง ๆ

เธอมองตามเส้นด้ายไปเรื่อย ๆ จนสุดท้ายมันไปหยุดอยู่ที่นิ้วก้อยของพี่โต้ง หรือนิรุต หนุ่มฝ่ายไอทีร่างกำยำที่ชอบเดินมาซ่อมคอมพิวเตอร์ให้ฝ่ายการตลาดอยู่เป็นประจำ

'เออ... คู่นี้ด้ายผูกกันจริงด้วย แอบแซ่บกันชัวร์'

พราวฟ้าลอบกลืนน้ำลายเบา ๆ

ดูท่าว่า... พลังประหลาดนี่จะเป็นของจริงเสียแล้ว

“ฟ้า! มาพอดีเลย คุณกวินเรียกพบด่วนที่ห้องทำงาน” เสียงหัวหน้าแผนกตะโกนข้ามห้องมาทันที

เพียงได้ยินชื่อ 'คุณกวิน' ขนทั่วร่างของพราวฟ้าก็ลุกซู่ ความทรงจำที่ถูกบอสหนุ่มสับเละกลางห้องประชุมเมื่อวานย้อนกลับมาเต็ม ๆ

หญิงสาวสูดหายใจเข้าปอดลึก ๆ พยายามตั้งสติ ถอดแว่นกันแดดเก็บใส่กระเป๋า ก่อนก้มหน้าก้มตาเดินตรงไปยังห้องรองประธานซึ่งตั้งอยู่สุดโถงออฟฟิศ

พราวฟ้ายกมือเคาะประตูห้องทำงานเบา ๆ ตามมารยาท ก่อนสูดหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อเรียกกำลังใจให้ตัวเอง แล้วจึงผลักประตูเข้าไป

ห้องทำงานขนาดใหญ่ตกแต่งด้วยโทนสีดำ เทา และขาว เรียบหรู สะอาดตา แต่ให้ความรู้สึกเย็นชาราวกับสะท้อนตัวตนของเจ้าของห้องไม่มีผิด

ร่างสูงสง่าในชุดสูทสามชิ้นสีน้ำเงินเข้มตัดเย็บเนี้ยบทุกกระเบียดนิ้วกำลังนั่งตรวจเอกสารอยู่หลังโต๊ะทำงานไม้ขนาดใหญ่ ใบหน้าหล่อเหลาคมคายราวกับงานประติมากรรม มุมปากเหยียดตรงไม่เคยเผยรอยยิ้ม ส่วนดวงตาสีเข้มคู่นั้นก็ตวัดขึ้นมาสบเธอทันทีที่ประตูเปิด

“นั่งลงสิ” น้ำเสียงทุ้มต่ำเย็นยะเยือกดังขึ้น ราวกับอุณหภูมิในห้องลดลงไปอีกหลายองศา

“ค่ะบอส” พราวฟ้าเดินไปนั่งยังเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม พยายามหลบสายตาคมกริบของเขาอย่างคนมีชนักติดหลัง

“เรื่องงานเมื่อวาน ที่ผมพูดอาจจะแรงไปหน่อย แต่ผมคาดหวังกับผลงานของคุณ” กวินกล่าวพลางยื่นแฟ้มเอกสารชุดใหม่มาตรงหน้า

“นี่คือโปรเจกต์ใหม่ ผมอยากให้คุณแก้ไขและส่งสรุปให้ผมภายในวันพรุ่งนี้ หวังว่าคงไม่มีอุบัติเหตุฟ้าผ่ารอบสองมาเป็นข้ออ้างอีกนะ” แม้ถ้อยคำจะฟังดูคล้ายการเหน็บแนมมากกว่าการเป็นห่วง แต่พราวฟ้ากลับไม่ได้ยินสิ่งที่เขาพูดแม้แต่คำเดียว

ดวงตาคู่สวยเบิกกว้าง จ้องเขม็งไปยังมือของกวินที่วางอยู่บนแฟ้มเอกสาร ที่นิ้วก้อยข้างซ้ายของบอสหนุ่ม มีเส้นด้ายสีแดงเข้มเรืองรอง เปล่งประกายระยิบระยับ ผูกเป็นเงื่อนตายไว้อย่างแน่นหนา

หัวใจของพราวฟ้ากระตุกวูบ เธอค่อย ๆ เลื่อนสายตามองตามเส้นด้ายแดงเส้นนั้น มันทอดผ่านโต๊ะทำงาน ผ่านพรมผืนหรู แล้วลากตรงมาทางเธออย่างช้า ๆ

ก่อนที่ลมหายใจจะสะดุด ปลายด้ายแดงเส้นนั้น กำลังผูกอยู่ที่นิ้วก้อยข้างซ้ายของเธอเอง

พราวฟ้าก้มมองนิ้วก้อยของตัวเอง สลับกับมองนิ้วก้อยของกวินซ้ำไปซ้ำมา

เส้นด้ายสีแดงเข้มที่เชื่อมโยงระหว่างเธอกับผู้ชายปากร้าย เย็นชา และเป็นคนที่เธอเกลียดขี้หน้าที่สุดในโลก กำลังไหวระริกเบา ๆ ตามจังหวะที่เขาขยับมือ

“พราวฟ้า... พราวฟ้า! คุณฟังที่ผมพูดอยู่หรือเปล่า”

กวินขมวดคิ้วแน่น เมื่อเห็นพนักงานสาวนั่งนิ่ง ตัวแข็งทื่อ ใบหน้าซีดเผือดราวกับเพิ่งเห็นผีต่อหน้าต่อตา

“บะ... บอสคะ” พราวฟ้าพูดเสียงสั่น พลางยกนิ้วชี้ไปที่มือของเขา

“นิ้ว... นิ้วก้อยของบอส”

“นิ้วก้อยผมทำไม”

กวินก้มลงมองมือตัวเองด้วยความงุนงง ก่อนเงยหน้าขึ้นตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉย

“มันก็ปกติดี ไม่ได้หักเหมือนสมองของคุณตอนนี้” ปากคมของเขาทำให้เธอค้อนในใจหนึ่งที