1

เล่ม 1 กามเทพจัดรักให้คุณบอส

“ทำไมชีวิตฉันต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วย” เสียงหวานใสที่อัดแน่นไปด้วยความหงุดหงิดดังลั่น จนผู้คนที่เดินผ่านสวนสาธารณะข้างตึกออฟฟิศหรูกลางเมืองอดหันมามองไม่ได้

พราวฟ้า พนักงานสาวฝ่ายการตลาดวัยยี่สิบห้าปีในชุดทำงานสีพาสเทล กำลังเดินกระทืบส้นสูงดังปึก ๆ ไปตามทางเดินคอนกรีต มือหนึ่งกำโทรศัพท์มือถือแน่น อีกมือจิ้มหน้าจอรัว ๆ ราวกับตั้งใจจะส่งมันไปเกิดใหม่เดี๋ยวนั้น

วันนี้นับเป็นอีกวันที่เลวร้ายที่สุดในชีวิตการทำงานของเธอ

เริ่มตั้งแต่ลูกค้าแก้งานเป็นรอบที่สิบแปด จนแทบอยากโยนโน้ตบุ๊กทิ้งหน้าต่าง แล้วต่อด้วยการถูกเรียกเข้าห้องประชุมเพื่อโดนคุณกวิน รองประธานหนุ่มหน้าหล่อผู้ได้รับฉายา "ราชาแห่งความเย็นชา" สับเละไม่มีชิ้นดี เพียงเพราะฟอนต์ที่เธอใช้ไม่ถูกใจเขา

'งานของคุณมันขาดความเป็นมืออาชีพ พราวฟ้า ถ้าแยกแยะระหว่างความชอบส่วนตัวกับรสนิยมสากลไม่ได้ วันหลังไม่ต้องเสนอหน้าเข้าประชุม'

ประโยคนั้นยังคงดังก้องอยู่ในหัว ราวกับมีคนเปิดลำโพงวนซ้ำไม่รู้จบ น้ำเสียงเรียบเฉยของผู้ชายคนนั้นกลับคมยิ่งกว่ามีด กรีดลึกเข้าไปถึงกระดูกดำจนเธอเจ็บใจไม่หาย

“หน้าตาก็ดาราลูกครึ่ง แต่ปากหมาอย่างกับสุนัขพันธุ์ทาง เกิดมาไม่เคยพบเคยเจอ คนอะไรไม่มีหัวใจ ไม่รู้ว่าชาตินี้จะรักใครเป็นไหม หรือเกิดมาเพื่อกินข้าวแล้วพ่นไฟใส่ลูกน้องไปวัน ๆ อีตาบอสน้ำแข็งเอ๊ย”

หญิงสาวสะบัดผมบ๊อบอย่างแรง ก่อนเดินกระฟัดกระเฟียดไปทรุดตัวนั่งลงบนม้านั่งใต้ต้นจามจุรีใหญ่

ทว่า... ยังไม่ทันได้ระบายอารมณ์จนหมดดี บรรยากาศรอบตัวก็เปลี่ยนไปอย่างน่าประหลาด

แสงแดดยามบ่ายที่เคยแผดร้อนค่อย ๆ ดับวูบลงราวกับมีใครดึงม่านสีดำมาปิดท้องฟ้า ลมแรงพัดกรูเข้ามา หอบเอาใบไม้แห้งหมุนคว้างอยู่กลางอากาศ เมฆสีเทาทะมึนรวมตัวกันเหนือศีรษะภายในเวลาเพียงไม่กี่วินาที

หญิงสาวเงยหน้ามองฟ้าอย่างงุนงง

“อ้าว... ฝนจะตกซะงั้น วันนี้มันวันกาลกิณีอะไรของฉันเนี่ย” เธอรีบลุกจากม้านั่ง เตรียมวิ่งกลับเข้าอาคารบริษัท แต่ยังไม่ทันก้าวเท้าออกไป เสียงคำรามสนั่นราวกับผืนฟ้ากำลังฉีกขาดก็ดังขึ้นเสียก่อน

เปรี้ยง!!

สายฟ้าสีเงินขนาดมหึมาฟาดลงมายังยอดต้นจามจุรีอย่างแม่นยำ แสงสว่างวาบฉีกท้องฟ้าจนแสบตา แรงอัดอากาศกระแทกเข้าหาตัวหญิงสาวอย่างรุนแรง ขณะที่กระแสไฟฟ้าบางส่วนวิ่งปราดไปตามพื้นดิน พุ่งเข้าสู่ร่างของเธอในเสี้ยววินาที

ร่างบางสะดุ้งเฮือกทั้งตัว ดวงตาเบิกกว้างสุดขีด ก่อนภาพตรงหน้าจะค่อย ๆ เลือนหาย กลายเป็นสีขาวโพลน

เสียงทุกอย่างรอบตัวเงียบสนิท เหลือเพียงเสียงวิ้งยาวในโสตประสาท แล้วร่างของพราวฟ้าก็ทรุดฮวบ ล้มฟุบลงบนพื้นหญ้าอย่างไร้เรี่ยวแรง

“ฟื้นแล้ว ๆ คุณพยาบาลครับ คนไข้ฟื้นแล้ว”

เสียงโหวกเหวกข้างหูดังระงมจนเปลือกตาที่หนักอึ้งของพราวฟ้าค่อย ๆ เปิดขึ้นอย่างเชื่องช้า กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อฉุนกึกลอยเข้าจมูกทันทีที่ได้สติ เพดานห้องสีขาวสะอาด สายน้ำเกลือที่ห้อยอยู่ข้างเตียง และเสียงเครื่องมือแพทย์ที่ดังเป็นจังหวะ บอกให้รู้ว่าเธอกำลังนอนอยู่ในโรงพยาบาล

“โอ๊ย... ปวดหัวจัง” พราวฟ้ายกมือขึ้นกุมขมับ พลางขมวดคิ้วด้วยความปวดหนึบไปทั้งศีรษะ

“คุณพราวฟ้าโชคดีมากเลยนะครับ โดนฟ้าผ่าเฉียดไปนิดเดียว หมอตรวจแล้วพบแค่แผลไหม้ถลอกเล็กน้อยกับอาการช็อกเท่านั้น น่าจะเกิดจากร่างกายอ่อนเพลียและโดนความร้อนสะสมครับ” คุณหมอวัยกลางคนกล่าวด้วยรอยยิ้มเป็นมิตร พลางยกไฟฉายเล็ก ๆ ส่องตรวจม่านตาของเธอ

แต่พราวฟ้ากลับไม่ได้ยินคำอธิบายของหมอแม้แต่น้อย ดวงตาคู่สวยของเธอเบิกกว้างจนแทบถลนออกจากเบ้า มือไม้เริ่มสั่นระริกเมื่อภาพประหลาดตรงหน้าปรากฏชัดขึ้นเรื่อย ๆ

“หมอคะ... นั่น... นั่นมันอะไรคะ” เธอยกนิ้วชี้ไปยังมือของคุณหมอด้วยสีหน้าตื่นตระหนก

“อะไรเหรอครับ” คุณหมอก้มลงมองมือตัวเองที่กำลังถือแฟ้มประวัติคนไข้อย่างงุนงง

ในสายตาของพราวฟ้า บนนิ้วก้อยข้างซ้ายของคุณหมอมีเส้นด้ายสีแดงเรืองรองผูกเป็นเงื่อนตายไว้อย่างแน่นหนา เธอค่อย ๆ มองตามเส้นด้ายเส้นนั้น มันทอดยาวทะลุกำแพงห้องออกไปไกลสุดสายตา

ไม่ใช่แค่คุณหมอ เมื่อเธอหันไปมองพยาบาลที่เพิ่งเดินเข้ามา รวมถึงเจ้าหน้าที่อีกหลายคน ต่างก็มีเส้นด้ายสีแดงผูกอยู่ที่นิ้วก้อยเหมือนกันทุกคน

บางเส้นทอดยาวไปทางซ้าย

บางเส้นพาดผ่านเพดานไปทางขวา

บางเส้นไขว้กันไปมา จนทั่วทั้งโรงพยาบาลดูราวกับถูกปกคลุมด้วยตาข่ายใยแมงมุมสีแดงเรืองแสงขนาดมหึมา

“นี่ฉันตาฝาดหรือสมองกระทบกระเทือนจนหลอนไปแล้วเนี่ย”

พราวฟ้าร้องลั่น พลางยกมือขยี้ตารัว ๆ แต่ไม่ว่าจะขยี้แรงแค่ไหน เส้นด้ายสีแดงเหล่านั้นก็ยังคงอยู่เหมือนเดิม ไม่มีทีท่าว่าจะหายไปแม้แต่น้อย

“พวกมนุษย์นี่เอะอะก็โวยวาย น่ารำคาญจริง” เสียงทุ้มเล็ก ๆ ที่ฟังดูกวนประสาทดังขึ้นจากปลายเตียง

พราวฟ้าสะดุ้งเฮือก รีบหันไปมองต้นเสียง ก่อนดวงตาจะเบิกกว้างกว่าเดิม

ชายหนุ่มตัวจิ๋วสูงไม่ถึงหัวเข่า ลอยตัวกลางอากาศอยู่ปลายเตียง สวมสูททักซิโด้สีขาวเนี้ยบ ดูภูมิฐานผิดกับรูปร่างจิ๋ว

ๆ ของตัวเอง กลางหลังมีปีกสีขาวเล็ก ๆ กระพือเบา ๆ และที่สำคัญ ร่างของเขาโปร่งแสงจนสามารถมองทะลุไปเห็นประตูห้องด้านหลังได้