บทที่ 1.6

“ข้าพอจะมองออกว่าท่านกำลังรีบร้อน หากท่านอยากจะแยกกับข้า เส้นทางนี้จะนำข้าไปยังที่พักของนักเดินทาง ดังนั้น...”

จูอี้หลินหยุดเท้าทั้งที่ยังเอ่ยไม่จบ นั่นเพราะจู่ๆ เขาก็หยุดเดิน ทำให้หน้าผากที่ก้มงุดของนางแทบจะชนเข้ากับแผ่นอกกว้างที่หันกลับมาอย่างกะทันหัน

สือเจี้ยนหาวก้มลงมองใบหน้าแดงเรื่อเพราะความเหน็ดเหนื่อยแล้วถอนใจเสียงเบา เขารู้ดีว่านางเดินตามเขามาโดยไม่ปริปากตั้งแต่เช้าตรู่ ทั้งยังมีท่าทีหวาดกลัวเขาอย่างเห็นได้ชัด ทว่านางก็ไม่เอ่ยปากขอหยุดพัก ทั้งที่นางเหน็ดเหนื่อยจนแทบจะก้าวเท้าไม่ออก

“เจ้ากลัวข้าหรือ” สือเจี้ยนหาวก้มลงถามเสียงเรียบ

หญิงสาวแทบจะพยักหน้าในทันที ทว่านางไม่ได้ทำเมื่อเงยหน้าขึ้นไปสบตาโกรธกรุ่นอยู่เป็นนิจของเขา นางกัดริมฝีปากแล้วนิ่วหน้า ในใจได้แต่แอบคิดว่าจะกล้าตอบตามตรงได้อย่างไรกันว่านางกลัวเขาจริงๆ แต่เป็นความกลัวว่านางจะสร้างปัญหาให้เขาต่างหาก

“ขะ...ข้าเพียงแต่คิดว่าหากท่านรีบร้อนและมีเรื่องอื่นจะต้องทำ เช่นนั้น...เช่นนั้น...” จูอี้หลินหลบสายตาเขา

“เดินทางต่อไป เราจะไปหยุดพักยังที่พักที่เจ้าว่า หลังจากนั้นจะไม่มีการพักอีก ดังนั้นตามข้าให้ทัน”

สือเจี้ยนหาวหันหลังเดินไปทันที โดยไม่รอให้นางพูดจบ จูอี้หลินไม่มีเวลาคิดอะไรนอกจากต้องวิ่งตามเขาให้ทัน

เมื่อไปถึงที่พักนักเดินทาง ทั้งสือเจี้ยนหาวและจูอี้หลินต่างก็รับรู้ได้ถึงสายตาของเหล่านักเดินทาง เพราะเสียงสนทนาที่เงียบงันลงไปอย่างชัดเจน บวกกับสายตาที่มองตรงมายังทางเข้า

ชายหนุ่มไม่ได้สนใจคนรอบข้าง หากแต่เดินตรงเข้าไปถามเด็กรับใช้ที่ยืนรอต้อนรับอยู่ เขาจ่ายเงินสำหรับห้องพักสองห้อง นั่นทำให้เด็กรับใช้ตาโต จดจ้องใบหน้างดงามที่ยืนอยู่ด้านหลังด้วยความประหลาดใจ

“ส่งน้ำร้อนเข้าไปในห้องนาง หลังจากนั้นค่อยส่งข้าวปลาอาหารเข้าไป” น้ำเสียงติดจะเย็นชาของเขา ทำให้เด็กรับใช้รีบละสายตามาจากจูอี้หลิน ก่อนจะเดินนำทั้งคู่ไปยังห้องพัก

จูอี้หลินพยายามเดินตามร่างสูงไปติดๆ นางไม่กล้ามองไปรอบๆ เพราะรับรู้ได้ถึงสายตาของบุรุษ ทั้งที่กำลังนั่งดื่มกิน และเดินทางผ่านไปมา

แม้กระทั่งเด็กรับใช้ที่ทำงานอยู่โดยรอบก็พากันหยุดมือ ก่อนจะหันมาจ้องนางอย่างเอาเป็นเอาตาย

หญิงสาวแทบจะเอื้อมมือไปดึงชายเสื้อของร่างสูงที่เดินอยู่ด้านหน้า แต่เมื่อลองคิดดูก็ยั้งมือเอาไว้ ในใจรู้สึกดีใจเหลือเกินที่เขาปฏิเสธยามที่นางเสนอให้เขาแยกกับนางเมื่อตอนเที่ยง

ท่ามกลางผู้คนที่อยู่ในที่พักค้างแรม ยังมีกลุ่มคนกลุ่มหนึ่งที่ไม่ได้มองไปยังจูอี้หลิน เนื่องจากความสนใจของพวกเขาคือสือเจี้ยนหาว

ใบหน้าของพวกเขาแสดงออกชัดเจนถึงความตกตะลึง บุรุษทั้งสี่หันกลับมามองบุรุษสวมชุดสีขาวบริสุทธิ์ ซึ่งบนศีรษะของเขามีหมวกที่มีผ้าคลุมปิดบังเอาไว้ ทำให้ไม่รู้ว่าเขามีรูปโฉมเช่นไร

“นายท่าน...”

บุรุษชุดขาวผู้นั้นก็คล้ายกำลังตกตะลึงเช่นกัน เขานั่งเงียบ มองตามร่างสูงไปไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา กระทั่งร่างของสือเจี้ยนหาวลับตาไป เขาจึงได้สติ

มือทั้งสองที่วางอยู่บนโต๊ะกำแน่น ก่อนจะคลายออก ผู้คุ้มกันทั้งสี่ของเขามองไม่เห็นใบหน้าของผู้เป็นนาย จึงไม่รู้ว่ามีสีหน้าเช่นไร

“ไม่ ไม่ใช่ตอนนี้ ไม่ใช่ในตอนที่เราถูกไล่ล่า เราต้องรีบไปจากที่นี่ มิเช่นนั้นเขาจะมีภัย”

น้ำเสียงนุ่มทุ้มดังขึ้นผ่านผ้าคลุม ท่วงท่าสง่างามเต็มไปด้วยความนุ่มนวล ทั่วทั้งร่างของเขาแฝงเอาไว้ด้วยราศีแห่งความสูงศักดิ์ ทำให้ผู้คนโดยรอบไม่กล้าเข้าไปใกล้ อีกทั้งบุรุษที่อยู่รอบกายเขา ไม่ว่าใครก็ดูออกว่าพวกเขาต่างก็เป็นผู้ที่มีวรยุทธ์ ดังนั้นเหล่าชาวยุทธ์จึงเลือกที่จะอยู่ให้ห่างจากกลุ่มคนพวกนี้ให้มากที่สุด

“ต้วนหง เราไปกันเถิด”

“แต่ว่านายท่าน..”

“ไป”

แม้ว่าผู้เป็นนายจะบอกเช่นนั้น ทว่าต้วนหงกลับขมวดคิ้ว เขายังคงมองไปที่ชั้นสองซึ่งเป็นทิศที่สือเจี้ยนหาวเดินลับตาไป ในใจอยากจะขึ้นไปชั้นสองมากกว่า แต่จนใจจึงทำได้เพียงเดินตามผู้เป็นนายออกไปขึ้นรถม้าที่

“นายท่านจะให้แยกอาหารออกเป็นสองห้อง หรือว่าส่งมารวมกันขอรับ”

เด็กรับใช้ถามขึ้นเมื่อเดินมาส่งทั้งสองที่หน้าห้องพัก

“ส่งน้ำร้อนมาก่อน ส่วนอาหาร...” สือเจี้ยนหาวเว้นวรรคไปครู่หนึ่ง “ส่งทั้งหมดไปที่ห้องของนาง ข้าจะไปกินที่นั่น”

กล่าวจบก็ล้วงเงินออกมาจ่าย เงินนี้เป็นอีกหนึ่งในของที่อยู่ในห่อผ้า เขาแบ่งออกมาเล็กน้อยเท่านั้น เพราะตั้งใจจะมอบให้จูอี้หลินในตอนที่แยกกัน

“ไปอาบน้ำก่อนเถิด หลังกินอะไรแล้วจะได้พักผ่อน พรุ่งนี้เราจะออกเดินทางแต่เช้าตรู่”

“เจ้าค่ะ” จูอี้หลินรับคำก่อนจะเดินเข้าไปในห้อง

หลังจากที่สือเจี้ยนหาวออกมาจากห้องของจูอี้หลิน เขาก็ตรงกลับเข้าห้องของตัวเอง บาดแผลที่เขาได้รับมาทำให้ร่างกายกระหายที่จะได้นอนหลับสักงีบหลังจากที่เดินทางมาทั้งวัน

เมื่อเข้าไปในห้องหญิงสาวทำตามที่เขาบอก โดยปิดประตูหน้าต่างห้องอย่างแน่นหนา จากนั้นเข้านอนทันที โดยที่ทั้งสองคนไม่ได้สังเกตเลยว่าประตูของห้องพักฝั่งตรงข้ามเพิ่งจะปิดลง หลังจากที่แง้มเอาไว้เพียงเล็กน้อยเพื่อรอคอยเวลา