บทที่1 ความสุขของน้องสาว (2)

โดยที่ไม่รู้ว่าผมของตัวเองยุ่งพอสมควร กับการเก็บกวาดทำความสะอาดในครัว ที่น้องสาวทำทิ้งเอาไว้ให้เธอเป็นคนจัดการทั้งหมด อารวีเดินออกมายืนอยู่ที่โต๊ะอาหาร เล่นทำเอาอารวากับอัศวินหันมองสบตากันแล้วหัวเราะออกมา

“วาต้องขอโทษพี่วีด้วยนะ ที่ปล่อยให้ทำความสะอาดในครัวอยู่คนเดียว แต่ก็ต้องขอบคุณที่ช่วยเป็นธุระให้วา แต่ตอนนี้รีบเข้าห้องไปจัดการกับตัวเองก่อนดีไหม?” อารวาเดินเข้ามาโอบไหล่พี่สาวแบบเอาใจ เพราะรู้สึกผิดที่ทิ้งงานไว้ให้พี่สาวทำจนเสร็จ

“เอ่อ...ก็ดีเหมือนกัน ถ้ายังไงพี่ขอตัวก่อนนะ”

อารวีเพิ่งนึกได้เมื่อเห็นอาการขำขันของน้องสาว เธอจึงหลบกลับขึ้นไปบนห้องนอนของตัวเอง เพราะอยากรู้ว่าอะไรที่เป็นสาเหตุทำให้ถูกหัวเราะจึงเดินมาส่องกระจกมองตัวเอง เห็นใบหน้าตัวเองในกระจกถึงกับหัวเราะออกมาแบบขำขัน

“นี่มันคนหรืออะไรกันเนี๊ย ตายหล่ะ!” อารวีเดินเข้าห้องน้ำ จัดการล้างหน้าล้างตาจนเรียบร้อย

ก่อนจะออกมาหวีผมเสียใหม่โดยรวบมัดผมไว้ด้านหลัง แล้วหญิงสาวก็ลงมาที่โต๊ะอาหารเพราะเกรงว่าแขกคนสำคัญของน้องสาวจะรอนาน อารวีนั่งลงที่เก้าอี้เบาๆ แล้วมองไปที่ชายหนุ่มที่อารวาพามาแนะนำในวันนี้ อารวาบอกว่าอัศวินเป็นแฟนเธอ และกำลังคบหาดูใจกันมาได้ปีกว่าแล้ว

“เรียบร้อยแล้วทานกันได้หรือยังเอ่ย?” อารวีพยายามพูดกลบเกลื่อนเรื่องหน้าอายเมื่อสักครู่นี้

“ยังทานไม่ได้ค่ะ พี่วี นี่คุณหมออัศวินเป็นแฟนของวาเอง และนี่ก็พี่วีสุดสวย เป็นฝาแฝดของวาเองค่ะ คุณวิน” อารวาแนะนำทั้งสองให้ได้รู้จักกันอย่างเป็นทางการ

“สวัสดีครับ ยินดีที่ได้รู้จักครับ คุณวี” อัศวินกล่าวอย่างสุภาพ

“สวัสดีค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันค่ะ” อารวีเอ่ยพร้อมกับส่งรอยยิ้มให้กับชายหนุ่มเพื่อผูกมิตรไมตรี

ก่อนจะตักข้าวใส่จานส่งให้กับทุกคน อารวีก็เริ่มรู้สึกหิวขึ้นมาแล้ว

“ขอบคุณครับ ถ้าอย่างนั้นผมไม่เกรงใจแล้วนะครับ” อัศวินพยายามทำตัวเป็นกันเอง

หลังจากรับประทานอาหารเช้ากันเรียบร้อยแล้ว อารวาได้พาอัศวินออกมาเดินเล่นรอบๆ บ้าน แต่เพียงไม่นานชายหนุ่มก็ขอตัวกลับก่อน เนื่องจากมีงานที่โรงพยาบาลรออยู่ อารวาเดินมาส่งอัศวินที่หน้าบ้าน พอดีมีรถแท็กซี่วิ่งเข้ามาในซอย ชายหนุ่มจึงขึ้นรถออกไป

อารวาเดินกลับเข้ามาภายในบ้าน เห็นพี่สาวกำลังนั่งอยู่ที่โซฟาในห้องรับแขกดูทีวีอยู่ เธอจึงเดินเข้ามาเอนตัวลงนอนหนุนตักพี่สาว อารวีก้มลงมองและยิ้มให้กับน้องสาวอย่างอ่อนโยน เอามือลูบที่เส้นผมหยิกดัดเป็นลอนของอารวา

“คุณวินเป็นยังไงบ้างคะ พอจะเปิดไฟเขียวให้เราคบกันได้ไหมคะ?” อารวาเอ่ยถามพี่สาว

“วาว่ายังไง พี่ก็ว่าตามนั้น แล้วแต่จะตัดสินใจ เพราะความรักมันอยู่ที่คนสองคนรักและเข้าใจกัน เพื่อที่จะใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันไปตลอดทั้งชีวิต มันเป็นเรื่องละเอียดอ่อน” อารวีให้น้องสาวเป็นผู้ตัดสินใจเอง

“แหม...ฟังดูพูดเข้า ทานข้าวด้วยกันวันนี้ ไม่มีความเห็นอะไรบ้างเลยหรือ?” อารวาเอ่ยย้ำถามความเห็นของพี่สาวอีกครั้ง

อารวีหันมองใบหน้าของอารวาอย่างพินิจพิเคราะห์อีกครั้ง เหมือนจะรู้ว่าน้องสาวของเธอกำลังมีความรักอันลึกซึ้งกับชายหนุ่มอยู่เต็มหัวใจ แต่อารวีก็ไม่ค่อยได้รู้อะไรเกี่ยวกับหมออัศวินเท่าไรนัก เพราะมัวแต่ทำงานเสียมากกว่า รู้เพียงแค่ว่าเป็นแฟนกับอารวาคบหาดูใจกันจนเป็นปี ก็ตั้งแต่อารวาเรียนจบนางพยาบาลมาใหม่ๆ โน้น

เมื่อเข้าทำงานที่โรงพยาบาลรัฐแห่งเดียวกัน เห็นว่าหมออัศวินก็ตกหลุมรักอารวาตั้งแต่พบกันครั้งแรก อายุก็ประมาณยี่สิบแปด ส่วนอารวาอายุก็ยี่สิบหกพอดี แก่กว่ากันประมาณสองปีเห็นจะได้

เธอเองก็ไม่เคยถามอะไรน้องสาวมากมาย เพราะเคารพสิทธิส่วนตัวของกันและกันมาโดยตลอด และอีกอย่างต่างก็มีหน้าที่การงานเป็นของตัวเองแล้ว

“ก็ดูดีเหมือนกันนะ คุณวินเขาเป็นผู้ใหญ่ดี เห็นว่าอายุแก่กว่าวาตั้งสองปีไม่ใช่เหรอ วันข้างหน้าพี่คิดว่าคุณวินสามารถเป็นหัวหน้าครอบครัวได้ดีทีเดียว” อารวีเริ่มออกความเห็นมาบ้าง

เพราะอารวีเองก็สังเกตเห็นความเป็นผู้นำของตัวชายหนุ่ม เธอจึงยกมือขึ้นมาลูบเส้นผมของน้องสาวเบาๆ ด้วยความรักและเอ็นดู เพราะมีกันอยู่แค่สองคนพี่น้อง อารวาเงยหน้ามองตาพี่สาวฝาแฝดเหมือนกำลังจะบอกอะไรบางอย่าง

“คุณวินไม่อยากรออีกต่อไปแล้วค่ะ พี่วี” อารวาเอ่ยปากบอกพี่สาว ที่กำลังเปี่ยมไปด้วยความสุข

“พูดแบบนี้หมายความว่ายังไง?” อารวีฟังแล้วไม่ค่อยเข้าใจความหมายเท่าไร

อารวาจึงเล่าเรื่องราวชีวิตของหมออัศวินให้ฟังอย่างคร่าวๆ ให้พอเข้าใจได้ง่ายขึ้น อารวีฟังแล้วก็รู้สึกใจหาย เมื่อน้องสาวฝาแฝดสุดที่รักกำลังจะตัดสินใจแต่งงานเป็นฝั่งเป็นฝาเสียแล้ว แต่เธอก็พยายามเข้าใจ ในเมื่อ อารวากำลังจะมีความสุขในอีกไม่ช้า และอารวีเองก็เชื่อว่าคุณหมออัศวิน สามารถดูแลน้องสาวของเธอได้เป็นอย่างดีแน่นอน...