บทที่1 ความสุขของน้องสาว (1)

วันนี้อารวาจะพาแฟนมาเที่ยวบ้านพรหมฤดี เพื่อพามาแนะนำให้อารวีได้รู้จัก พร้อมกำชับนักหนาว่าให้อารวีทำตัวให้ว่างก่อนวันนี้จะมาถึง เพราะอารวีไม่ค่อยมีเวลาว่างอยู่บ้านบ่อยๆ งานที่เธอทำวันหยุดไม่เคยตรงกันเลยสักอาทิตย์ งานร้านอาหารในโรงแรมชื่อดังๆ ก็อย่างนี้

ทำงานไม่ค่อยเป็นเวลาออกจากบ้านแต่เช้ากว่าจะกลับมาก็ดึกเป็นอย่างนี้ประจำ อารวาต้องคอยนัดล่วงหน้าอยู่เสมอ

“โอ้โห้! อาหารเต็มโต๊ะไปหมดเลย ดูหน้าตาน่าทานเสียด้วย ขอชิมหน่อยนะ”

อารวีเดินมาหยุดอยู่ที่โต๊ะอาหารพร้อมกับน้ำเสียงใสๆ พูดยังไม่ทันจบเธอก็หยิบเอาอาหารใส่ปากเรียบร้อยเสียแล้ว และเหลือบมองดูน้องสาวฝาแฝดที่กำลังทำอาหารอย่างขะมักเขม้น ตั้งแต่เช้าตรู่อย่างอารมณ์ดีและมีความสุขมากๆ เสียด้วย

“ทำไปยิ้มไป เสร็จหรือยัง! พี่เริ่มจะหิวแล้วสิ” อารวีเอ่ยปากแซวน้องสาวเล่นๆ พร้อมกับมีรอยยิ้ม

“รอก่อนนะพี่วี แขกคนสำคัญยังไม่มาเลย อ้าวนี่...ช่วยเอาผลไม้ไปวางไว้ที่โต๊ะอาหารให้หน่อยสิ ขอบคุณค่ะ” อารวากล่าวพร้อมกับยื่นถาดผลไม้ใส่มือพี่สาว

“มาถึงก็รีบใช้เลยนะ” อารวีบ่นออดๆ พร้อมกับถือจานใส่ผลไม้มาวางไว้ที่โต๊ะอาหาร

“ผลไม้สดๆ ทั้งนั้นเลย” อารวีชมพร้อมกับหยิบใส่ปากหนึ่งชิ้น

“วาออกไปจ่ายตลาดตั้งแต่เช้า เหนื่อยเหมือนกันเนอะกว่าจะเสร็จได้เท่านี้” อารวาเดินมาสมทบที่โต๊ะอาหาร แล้วมองดูความเรียบร้อยของฝีมือตัวเอง พร้อมกับปรบมือดีใจให้กับตัวเองที่ทำสำเร็จ

“เชฟคนเก่งมองดูแล้วพอใช้ได้ไหม” อารวาหันมาถามพี่สาวเสียงใส

“อืม...ค่อนข้างจะดีเหมือนกับในร้านอาหาร ใช้ได้จ๊ะคนเก่ง” อารวีพูดแล้วก็เอามือของเธอขึ้นมาบีบที่จมูกน้องสาวเบาๆ ทั้งคู่มองสบตากันอย่างซึ้งใจ เมื่อเธอมีกันและกันอยู่แค่สองคนพี่น้องมาโดยตลอด

กริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง...

เสียงกริ่งหน้าบ้านดังขึ้น ทำให้ทั้งคู่หันมองสบตากัน ว่าถึงเวลาแล้วที่คนสำคัญกำลังจะได้เข้ามาในบ้านพรหมฤดีแห่งนี้

“สงสัยคุณวินจะมาถึงแล้วแน่ๆ วาออกไปเปิดประตูให้ก่อน เดี๋ยวจะรอนาน” อารวาพูดแล้วก็รีบเดินตรงไปที่ประตูทันที

“เดี๋ยวก่อนวาผ้ากันเปื้อน” อารวีเอามือชี้ไปที่ผ้ากันเปื้อนที่ใส่ติดอยู่กับตัวของน้องสาว

อารวาก้มลงมองดูพร้อมกับหัวเราะออกมาเบาๆ นึกขำขันให้กับท่าทางรีบร้อนของตัวเอง แล้วเธอก็ถอดชุดผ้ากันเปื้อนโยนให้กับพี่สาว อารวีเกือบจะยื่นมือมารับแทบไม่ทัน

“ช่วยเก็บในครัวให้ด้วยนะคะ ขอบคุณค่ะพี่วี” อารวาร้องบอกก่อนรีบเดินออกไปทันที

“อะไรกันเนี๊ย...พี่ต้องรับผิดชอบต่อทั้งหมดหรือนี่!” อารวีอุทานออกมาเบาๆ พร้อมกับยืนเกาหัวตัวเองแล้วทำหน้างงให้กับของที่อยู่ตรงหน้า ก่อนจะลงมือทำความสะอาดเก็บกวาดให้เรียบร้อย ซึ่งมันเป็นงานถนัดของเธออยู่แล้ว เพราะเธอคือเชฟเชียวนะ

เสียงกริ่งหน้าประตูดังซ้ำอยู่หลายครั้ง

ก่อนที่อารวาจะเดินออกมาเปิดประตู เธอสวมชุดแซกสีขาวลายดอกไม้สีชมพูยาวถึงเข่า ปล่อยผมหยิกที่ดัดเป็นลอนๆ อย่างสวยงาม ใบหน้าของหญิงสาวแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางบางๆ ลงสีอ่อนมองแล้วสบายตา

“สำหรับคนสวยๆ อย่างคุณครับ” อัศวินยื่นช่อดอกไม้ให้คนรักอย่างเอาใจ

“ขอบคุณค่ะ” อารวารับพร้อมกับมีรอยยิ้มให้แฟนหนุ่ม

“แล้วรางวัลของผมละครับ ” หมออัศวินทำแก้มป่องแล้วใช้นิ้วจิ้มมาที่แก้มป่องๆ ของตัวเอง

“อะไรกันคะ” อารวารู้สึกเขินอายขึ้นมาทันทีจนสีหน้าแดงก่ำ

“สรุปแล้วอดได้รางวัลตามเคย” อัศวินทำเป็นบ่นออดๆ

“เข้าบ้านกันเถอะค่ะ” อารวาชวนอีกครั้ง

ก่อนจะเดินนำชายหนุ่มให้เข้ามาในบ้าน เมื่อเข้ามาภายในบ้าน อัศวินก็กวาดสายตามองไปรอบๆ จนทั่วบริเวณห้อง เพื่อมองหาพี่สาวของคนรัก แต่ก็ไม่เห็นแม้แต่เงาของเธอ

“เอ่อ...แล้วนี่คุณวีหายไปไหนครับ” อัศวินถามคนรักอย่างสงสัย

“สงสัยอยู่ในครัวค่ะ กำลังทำความสะอาดเก็บกวาดในครัวยังไม่เสร็จแน่ๆ” อารวาพูดจีบปากจีบคอ

เมื่อนึกขึ้นได้ว่าทำครัวเลอะเทอะแล้วปล่อยให้พี่สาวจัดการ หมออัศวินยิ้มหวานอีกครั้งอย่างพยายามเข้าใจถึงความหมาย พร้อมกับหัวเราะออกมาเบาๆ พอได้ยินกันแค่สองคน ก่อนพากันเดินมาที่โต๊ะอาหาร

“คุณวินรอก่อนนะคะ” อารวาหันมาบอกแฟนหนุ่ม

“ครับ” อัศวินพยักหน้ารับคำ

“เสร็จหรือยังพี่วีออกมาได้แล้ว” อารวาร้องถามพี่สาวเสียงใส

“เสร็จแล้วกำลังจะออกไป” อารวีรีบเดินออกมาจากในครัว